آیه فتلقی آدم در حدیث: تفاوت میان نسخهها
←احادیث شیعه
| خط ۹۳: | خط ۹۳: | ||
{{متن حدیث|عن الصادق{{ع}}: لَمَّا تَلَقَى مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ وَلَعَلَّهُ دَعَا بِهَا وَ هُوَ يَا رَبَّاهُ يَا رَبَّاهُ يَا رَبَّاهُ لَا یَرُدَّ غَضَبَكَ إِلَّا حِلْمُكَ وَ لَا يُنْجِي مِنْ عُقوبتكَ إِلَّا التَّضَرُعُ إِلَيْكَ حَاجَتی الَّتِي إِنْ أَعْطَيْتنِيهَا لَمُ يَضُرَنِي مَا حَرَمْتَنِي وَ إِنْ حَرَمْتَنِيهَا لَمْ يَنْفَعْنِي مَا أَعْطَيْتَنِي اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلَكَ الْفَوْزَ بِالْجَنَّةِ وَأَعُوذُ بِكَ مِنَ النَّارِ يَا ذَا الْعَرْشِ الشَّامِخ الْمُنِيفِ يَا ذَا الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ الْبَاذِخِ الْعَظِيم يَا ذَا الْمُلْكِ الْفَاخِرِ الْقَدِيمَ يَا إِلَهَ الْعَالَمِينَ يَا صَرِيخ الْمُسْتَصْرِخِينَ وَ يَا مَنْزَولًا بِهِ كُلِّ حَاجَةَ إِنْ كُنْتَ قَدْ رضيتَ عَنَى فَازدَدْ عَنِّي رِضَى وَ قَرِّبنِي مِنْكَ زَلْفَى وَ إِلَّا تَكُنْ رَضِيتَ عَنی فَبِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ بِفَضْلِكَ عَلَيْهِمْ لَمَّا رَضِيتَ عَنِي إِنَّكَ أَنْتَ التَّوابُ. قَالَ أَبُو عَبْدِالله هَذَا الدُّعاء الَّذِي تَلَقَى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ فَتَابَ عَلَيْهِ فَقَالَ يَا آدَمَ سَأَلْتِني بِمُحَمَّدٍ وَلَمْ تَرَهُ. فَقَالَ: رَأَيْتُ عَلَى عَرْشِكَ مَكْتُوباً لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ محمد رَسُولُ الله}}<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۹۲، ص۱۶۷</ref>. | {{متن حدیث|عن الصادق{{ع}}: لَمَّا تَلَقَى مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ وَلَعَلَّهُ دَعَا بِهَا وَ هُوَ يَا رَبَّاهُ يَا رَبَّاهُ يَا رَبَّاهُ لَا یَرُدَّ غَضَبَكَ إِلَّا حِلْمُكَ وَ لَا يُنْجِي مِنْ عُقوبتكَ إِلَّا التَّضَرُعُ إِلَيْكَ حَاجَتی الَّتِي إِنْ أَعْطَيْتنِيهَا لَمُ يَضُرَنِي مَا حَرَمْتَنِي وَ إِنْ حَرَمْتَنِيهَا لَمْ يَنْفَعْنِي مَا أَعْطَيْتَنِي اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلَكَ الْفَوْزَ بِالْجَنَّةِ وَأَعُوذُ بِكَ مِنَ النَّارِ يَا ذَا الْعَرْشِ الشَّامِخ الْمُنِيفِ يَا ذَا الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ الْبَاذِخِ الْعَظِيم يَا ذَا الْمُلْكِ الْفَاخِرِ الْقَدِيمَ يَا إِلَهَ الْعَالَمِينَ يَا صَرِيخ الْمُسْتَصْرِخِينَ وَ يَا مَنْزَولًا بِهِ كُلِّ حَاجَةَ إِنْ كُنْتَ قَدْ رضيتَ عَنَى فَازدَدْ عَنِّي رِضَى وَ قَرِّبنِي مِنْكَ زَلْفَى وَ إِلَّا تَكُنْ رَضِيتَ عَنی فَبِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ بِفَضْلِكَ عَلَيْهِمْ لَمَّا رَضِيتَ عَنِي إِنَّكَ أَنْتَ التَّوابُ. قَالَ أَبُو عَبْدِالله هَذَا الدُّعاء الَّذِي تَلَقَى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ فَتَابَ عَلَيْهِ فَقَالَ يَا آدَمَ سَأَلْتِني بِمُحَمَّدٍ وَلَمْ تَرَهُ. فَقَالَ: رَأَيْتُ عَلَى عَرْشِكَ مَكْتُوباً لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ محمد رَسُولُ الله}}<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۹۲، ص۱۶۷</ref>. | ||
«[[امام صادق]]{{ع}} میفرمایند: وقتی که [[آدم]]{{ع}} از [[خداوند]] آن کلمات را دریافت کرد و چه بسا با آن [[خدا]] را این چنین خواند: پروردگارا پروردگارا پروردگارا [[خشم]] تو را مگر [[بردباری]] تو برنمیگرداند و چیزی به جز [[خضوع]] و [[زاری]] نمودن به درگاه تو [[انسان]] را از [[عذاب]] خلاصی نمیدهد. [[حاجت]] من آنچنان حاجتی است که اگر تو آن را به من عطا کنی چیزهای دیگری که مرا از آن [[محروم]] کردهای به من ضرر نمیرسانند و اگر مرا از خواستهام محروم کنی نعمتهای دیگری که به من دادهای برایم مفید نخواهد بود. خداوندا من از تو رسیدن به [[بهشت]] را درخواست میکنم و از [[آتش جهنم]] به تو پناه میبرم. ای صاحب [[عرش]] بلند و [[شریف]] ای صاحب بزرگی و [[بخشش]] بلند و بزرگ ای صاحب [[پادشاهی]] با [[مباهات]] و منقبت دائمی ای خدای عالمیان ای [[فریادرس]] فریادرس طلبان ای کسی که هر حاجتی به تو فرود میآید؛ اگر تو از من [[خشنودی]] پس خشنودی از من را زیاده گردان و مرا به نزد خود کاملا نزدیک کن و اگر تو از من [[خشنود]] نیستی پس به [[حق]] [[محمد و آل او]] و به حق [[احسان]] تو بر ایشان از من خشنود شو به [[درستی]] که تو از [[گناهان]] در میگذری و رحم میکنی. پس امام صادق{{ع}} فرمودند: این همان دعایی است که از جانب خدا به آدم داده شد. پس [[خدای تعالی]] به [[برکت]] این [[دعا]] [[توبه]] آدم{{ع}} را قبول نمود و به او [[وحی]] فرستاد که ای آدم مرا به حق محمد قسم دادی و درخواست کردی و حال آنکه او را ندیدهای، آدم گفت: بر روی عرشت دیدم که نوشته شده بود: [[لا اله الا الله]]، [[ محمد]] [[رسول الله]]»».<ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{ع}}، ج۱، | «[[امام صادق]]{{ع}} میفرمایند: وقتی که [[آدم]]{{ع}} از [[خداوند]] آن کلمات را دریافت کرد و چه بسا با آن [[خدا]] را این چنین خواند: پروردگارا پروردگارا پروردگارا [[خشم]] تو را مگر [[بردباری]] تو برنمیگرداند و چیزی به جز [[خضوع]] و [[زاری]] نمودن به درگاه تو [[انسان]] را از [[عذاب]] خلاصی نمیدهد. [[حاجت]] من آنچنان حاجتی است که اگر تو آن را به من عطا کنی چیزهای دیگری که مرا از آن [[محروم]] کردهای به من ضرر نمیرسانند و اگر مرا از خواستهام محروم کنی نعمتهای دیگری که به من دادهای برایم مفید نخواهد بود. خداوندا من از تو رسیدن به [[بهشت]] را درخواست میکنم و از [[آتش جهنم]] به تو پناه میبرم. ای صاحب [[عرش]] بلند و [[شریف]] ای صاحب بزرگی و [[بخشش]] بلند و بزرگ ای صاحب [[پادشاهی]] با [[مباهات]] و منقبت دائمی ای خدای عالمیان ای [[فریادرس]] فریادرس طلبان ای کسی که هر حاجتی به تو فرود میآید؛ اگر تو از من [[خشنودی]] پس خشنودی از من را زیاده گردان و مرا به نزد خود کاملا نزدیک کن و اگر تو از من [[خشنود]] نیستی پس به [[حق]] [[محمد و آل او]] و به حق [[احسان]] تو بر ایشان از من خشنود شو به [[درستی]] که تو از [[گناهان]] در میگذری و رحم میکنی. پس امام صادق{{ع}} فرمودند: این همان دعایی است که از جانب خدا به آدم داده شد. پس [[خدای تعالی]] به [[برکت]] این [[دعا]] [[توبه]] آدم{{ع}} را قبول نمود و به او [[وحی]] فرستاد که ای آدم مرا به حق محمد قسم دادی و درخواست کردی و حال آنکه او را ندیدهای، آدم گفت: بر روی عرشت دیدم که نوشته شده بود: [[لا اله الا الله]]، [[ محمد]] [[رسول الله]]»».<ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{ع}}، ج۱، ص۲۸۷-۲۸۴</ref>. | ||
==== حدیث شانزدهم ==== | ==== حدیث شانزدهم ==== | ||
{{متن حدیث|عن الصادق{{ع}}: الكلمات الَّتِي تَلَقَاهَا مِنْ رَبِّهِ وَ هِيَ سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَ وَ بِحَمْدِكَ لَا إِلَهَ إِنَّا انْتَ عَمِلت سوءا وَ ظَلَمْتُ نَفْسِي وَاعْتَرَقْتُ بِذَنْبي فَاغْفِرْ لِي إِنَّكَ أَنْتَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَ بِحَمْدِكَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ عَمِلْتُ سُوءا وَ ظَلَمْتُ نَفْسِي وَ اعْتَرِقْتُ بِدَنْبِي فَاغْفِرْ لِي إِنَّكَ خَيْرُ الْغَافِرِينَ سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَ بِحَمْدِكَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ عَمِلْتُ سُوءاً وَ ظَلَمْتَ نَفْسِي وَا عتَرَفْت بِذَنْبِي فَاغْفِرْ لِي إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}} | {{متن حدیث|عن الصادق{{ع}}: الكلمات الَّتِي تَلَقَاهَا مِنْ رَبِّهِ وَ هِيَ سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَ وَ بِحَمْدِكَ لَا إِلَهَ إِنَّا انْتَ عَمِلت سوءا وَ ظَلَمْتُ نَفْسِي وَاعْتَرَقْتُ بِذَنْبي فَاغْفِرْ لِي إِنَّكَ أَنْتَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَ بِحَمْدِكَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ عَمِلْتُ سُوءا وَ ظَلَمْتُ نَفْسِي وَ اعْتَرِقْتُ بِدَنْبِي فَاغْفِرْ لِي إِنَّكَ خَيْرُ الْغَافِرِينَ سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَ بِحَمْدِكَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ عَمِلْتُ سُوءاً وَ ظَلَمْتَ نَفْسِي وَا عتَرَفْت بِذَنْبِي فَاغْفِرْ لِي إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>تفسیر قمی،ج۱، ص۴۴</ref>. | ||
==== حدیث هفدهم ==== | ==== حدیث هفدهم ==== | ||
{{متن حدیث|عن الصادق{{ع}}: {{متن قرآن|فَتَلَقَى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ}}، قَالَ: لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَ بِحَمْدِكَ عمِلْتُ سُوءا وَ ظَلَمْتَ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي وَ أَنْتَ خَيْرُ الْغَافِرِينَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ اللهم و بِحَمْدِكَ عَمِلْتُ سُوءاً وَ ظَلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي وَ ارْحَمْنِي وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَ بِحَمْدِكَ عَمِلْتُ سُوءا وَ ظَلَمْتَ نَفْسِي فَتَبُ عَلَى إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ.}} | {{متن حدیث|عن الصادق{{ع}}: {{متن قرآن|فَتَلَقَى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ}}، قَالَ: لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَ بِحَمْدِكَ عمِلْتُ سُوءا وَ ظَلَمْتَ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي وَ أَنْتَ خَيْرُ الْغَافِرِينَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ اللهم و بِحَمْدِكَ عَمِلْتُ سُوءاً وَ ظَلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي وَ ارْحَمْنِي وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَ بِحَمْدِكَ عَمِلْتُ سُوءا وَ ظَلَمْتَ نَفْسِي فَتَبُ عَلَى إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ.}}<ref>کلینی، کافی، ج۸، ص۳۰۴</ref>. | ||
==== حدیث هجدهم ==== | ==== حدیث هجدهم ==== | ||
{{متن حدیث|عن ابن عباس: فَلَمَّا اقْتَرَفَ الْخَطِيئةَ قَالَ: يَا رَبِّ أَسْأَلُكَ بِحَقِّ مُحَمَّدِ وَ عَلِی و فَاطِمَةَ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ لَمَّا غَفَرْتَ لِي فَغَفَرَ اللَّهُ لَهُ بِهَذَا فَهَذَا الَّذِي قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلٌ: {{متن قرآن|فَتَلَقَى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ}}.}} | {{متن حدیث|عن ابن عباس: فَلَمَّا اقْتَرَفَ الْخَطِيئةَ قَالَ: يَا رَبِّ أَسْأَلُكَ بِحَقِّ مُحَمَّدِ وَ عَلِی و فَاطِمَةَ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ لَمَّا غَفَرْتَ لِي فَغَفَرَ اللَّهُ لَهُ بِهَذَا فَهَذَا الَّذِي قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلٌ: {{متن قرآن|فَتَلَقَى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ}}.}}<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۱۱، ص۱۷۵ و ج۲۶، ص۳۲۵؛ تاویل الآیات الظاهرة، ص۵۲، جزائری، قصص الانبیاء، ص۴۲</ref>. | ||
==== حدیث نوزدهم ==== | ==== حدیث نوزدهم ==== | ||
{{متن حدیث|قال الصادق{{ع}}: إن آدم لَمَّا أَصَابَ الْخَطِيئةَ كَانَتْ تَوْبِتُهُ أَنْ قَالَ: اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِحَق مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ لَمَّا غَفَرْتَ لِي فَغَفَرَهَا اللَّهُ}} | {{متن حدیث|قال الصادق{{ع}}: إن آدم لَمَّا أَصَابَ الْخَطِيئةَ كَانَتْ تَوْبِتُهُ أَنْ قَالَ: اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِحَق مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ لَمَّا غَفَرْتَ لِي فَغَفَرَهَا اللَّهُ}}<ref>تفسیر البرهان، ذیل آیه ۳۷ بقره</ref>. | ||
==== حدیث بیستم ==== | ==== حدیث بیستم ==== | ||
{{متن حدیث|قال أميرالمؤمنين{{ع}}- إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى خَلَقَ نُورَ مُحَمَّدٍ قَبْلَ أَنْ يَخْلُق السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْعَرْشِ وَ الْكُرْسِيّ وَ اللَّوْحَ وَ الْقَلَمَ وَ الْجَنَّةَ وَ النَّار .. حتَّى أَخْرَجَهُ اللَّهُ تَعَالَى مِنَ صلب عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الْمُطْلِبِ فَأَكْرَمَهُ بِسِتِّ كَرَامَاتِ اَلبَسَهُ قَمِيصَ الرَّضَا وَ رَدَّاهُ برداء الْهَيبَةِ وَ توجَّه بتاج الهداية وَ الْبَسَهُ سَرَاويلَ الْمَعْرِفَةِ وَ جَعَلَ تِكَّتهُ تِكَةَ الْمَحَبَةِ يَشْدُّ بِهَا سَرَاويلَهُ وَ جَعَلَ نَعْلَهُ نَعْلَ الْخَوْفِ وَ نَاوَلَهُ عَصَا الْمَنْزِلَةِ ثُمَّ قَالَ لَهُ: يَا مُحَمَّدُ اذْهَبَ إِلَى النَّاسِ فَقُلْ لَهُمْ: قُولُوا لَا لَهَ إِلَّا اللَّهُ مُحَمَّدٍ رَسُولُ اللَّهِ، وَ كَانَ أَصْلُ ذَلِكَ الْقَمِيصِ مِنْ سِتةِ أَشْيَا قَامَتُهُ مِنَ الْيَاقُوتِ وَ كُمَّاهُ مِنَ اللَّوءلُوء وَ دِخْرِيصُهُ مِنَ الْبلَّوْرِ الْأَصْفَرِ وَ إِبْطَاهُ مِنَ الزَّبَرْجَدِ وَ جُرُبَّانُهُ مِنَ الْمَرْجَانِ الْأَحْمَرِ وَ جَيْبُهُ مِنْ نُورِ الرَّبِّ جَلَّ جَلَالُهُ فَقَبِلَ اللَّهِ تَوْبَةَ آدم بذلك القميص}} | {{متن حدیث|قال أميرالمؤمنين{{ع}}- إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى خَلَقَ نُورَ مُحَمَّدٍ قَبْلَ أَنْ يَخْلُق السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْعَرْشِ وَ الْكُرْسِيّ وَ اللَّوْحَ وَ الْقَلَمَ وَ الْجَنَّةَ وَ النَّار .. حتَّى أَخْرَجَهُ اللَّهُ تَعَالَى مِنَ صلب عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الْمُطْلِبِ فَأَكْرَمَهُ بِسِتِّ كَرَامَاتِ اَلبَسَهُ قَمِيصَ الرَّضَا وَ رَدَّاهُ برداء الْهَيبَةِ وَ توجَّه بتاج الهداية وَ الْبَسَهُ سَرَاويلَ الْمَعْرِفَةِ وَ جَعَلَ تِكَّتهُ تِكَةَ الْمَحَبَةِ يَشْدُّ بِهَا سَرَاويلَهُ وَ جَعَلَ نَعْلَهُ نَعْلَ الْخَوْفِ وَ نَاوَلَهُ عَصَا الْمَنْزِلَةِ ثُمَّ قَالَ لَهُ: يَا مُحَمَّدُ اذْهَبَ إِلَى النَّاسِ فَقُلْ لَهُمْ: قُولُوا لَا لَهَ إِلَّا اللَّهُ مُحَمَّدٍ رَسُولُ اللَّهِ، وَ كَانَ أَصْلُ ذَلِكَ الْقَمِيصِ مِنْ سِتةِ أَشْيَا قَامَتُهُ مِنَ الْيَاقُوتِ وَ كُمَّاهُ مِنَ اللَّوءلُوء وَ دِخْرِيصُهُ مِنَ الْبلَّوْرِ الْأَصْفَرِ وَ إِبْطَاهُ مِنَ الزَّبَرْجَدِ وَ جُرُبَّانُهُ مِنَ الْمَرْجَانِ الْأَحْمَرِ وَ جَيْبُهُ مِنْ نُورِ الرَّبِّ جَلَّ جَلَالُهُ فَقَبِلَ اللَّهِ تَوْبَةَ آدم بذلك القميص}}<ref>معانی الاخبار، صدوق، ص۳۰۶</ref>.<ref>برازش، تفسیر اهل بیت{{ع}}، ج۱، ص۲۸۶-۲۸۹</ref>. | ||
=== [[احادیث عامه]] === | === [[احادیث عامه]] === | ||