بنی ضبه: تفاوت میان نسخه‌ها

همکاری‌های [[بنی ضبه]] در دوران [[خلافت مروانیان]] نیز در عرصه‌های مختلف تداوم یافت. دوران امارت [[حجاج بن یوسف ثقفی]] -[[حاکم اموی]] [[عراق]] در سال‌های ۷۵-۹۵ [[هجری]]- را می‌توان اوج همراهی‌های ضبی‌ها با این [[دولت]] دانست. در [[زمان]] امارت حجاج، مردمانی از این قوم، نزد او به جایگاه و [[منزلت]] دست یافتند که [[هلال بن هرمی]] و [[مثجور بن غیلان بن خرشه]] را باید از جمله ایشان برشمرد. حجاج، هلال را بر لشکری در «آبی» امیر کرد و او را به غزای قلاع فارس فرستاد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۱، ص۳۹۱.</ref>. مثجور بن غیلان هم که از اشراف [[ضبه]] و عالم به [[علم انساب]] و [[ایام العرب]] بود از سوی حجاج به امارت ابن قباذ دست یافت<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۱، ص۳۷۰.</ref>. [[معد بن عوف بن هلال]] نیز از دیگر ضبیانی بود که از او به عنوان «صاحب [[عذاب]]» حجاج نام برده شده است<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۱، ص۳۸۱؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۰۶.</ref>. البته تعاملات [[ضبه]] با [[امویان]] در این برهه زمانی، گاه با ناملایماتی همراه بود که از معدود مخالفت‌های ضبی‌ها در این دوره می‌توان از حضور برخی از ایشان در [[شورش عبدالرحمن بن محمد بن اشعث]] (۸۱-[[۸۳ هجری]]) اشاره کرد. از جمله معاریف [[ضبی]] حاضر در این [[شورش]]، فردی به نام [[بزیع بن خالد]] بود که با [[ابن اشعث]] خروج کرد و همراه با او در [[نبرد]] معروف «[[دیر الجماجم]]» ([[۸۳ هجری]]) در مصاف با نیروهای [[اموی]] به [[فرماندهی]] [[حجاج بن یوسف ثقفی]] کشته شد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۱، ص۳۸۶.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

== منابع ==