←ضبه و اخبار آخرالزمان
(←منابع) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
|||
| خط ۹۳: | خط ۹۳: | ||
از دیگر حوادث این دوران که از [[بنی ضبه]] و افرادش نامی به میان آمده است میتوان به [[قیام]] [[إبراهیم بن عبدالله بن حسن]] ([[سال ۱۴۵ هجری]]) در بصره اشاره کرد. [[مفضل بن محمد بن یعلى]] -از [[راویان]] و [[محدثان]] بنام عصر و عالم به [[شعر]] و [[ادب]] و [[ایام العرب]]-<ref>ابن ندیم، فهرست، ص۷۵؛ خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۳، ص۱۲۲؛ سمعانی، الانساب، ج۸، ص۳۸۵.</ref> را از جمله معاریف شرکتکننده ضبی در این قیام گفتهاند. او از [[کوفه]] به بصره رفت و در [[انتظار]] خروج ابراهیم نشست. پس از وقوع این قیام، وی به جمع قیامکنندگان پیوست و همچنان با آنها همراه بود تا این که [[ابراهیم بن عبدالله]] کشته شد. پس از کشته شدن ابراهیم، وی گریخت و از وادیای به [[وادی]] دیگر [[پناهنده]] بود تا این که بدو [[امان]] داده شد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۱، ص۳۷۶؛ ابن ندیم، فهرست، ص۷۵.</ref>. «[[یوم]] الصریف<ref>«الصَّریف» موضعی است در نتاج در ده میلی آن. و آن سرزمین اسیّد بن عمرو بن تمیم و به نقلی از متعلقات بنی حنظله است. (یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۳، ص۴۰۳)</ref> را نیز باید از دیگر وقایع مهم دوران [[حکومت]] [[بنی العباس]] برشمرد. این واقعه که در ایام حکومت [[هارون الرشید]] (حک. ۱۷۰-۱۹۳ [[هجری]]) و بین [[بنی ضبه]] و [[بنی حنظله]] اتفاق افتاد، به نظر میرسد با [[پیروزی]] بنی ضبه به پایان رسیده است<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۶۶۲. نیز ر.ک: بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۳۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref> | از دیگر حوادث این دوران که از [[بنی ضبه]] و افرادش نامی به میان آمده است میتوان به [[قیام]] [[إبراهیم بن عبدالله بن حسن]] ([[سال ۱۴۵ هجری]]) در بصره اشاره کرد. [[مفضل بن محمد بن یعلى]] -از [[راویان]] و [[محدثان]] بنام عصر و عالم به [[شعر]] و [[ادب]] و [[ایام العرب]]-<ref>ابن ندیم، فهرست، ص۷۵؛ خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۳، ص۱۲۲؛ سمعانی، الانساب، ج۸، ص۳۸۵.</ref> را از جمله معاریف شرکتکننده ضبی در این قیام گفتهاند. او از [[کوفه]] به بصره رفت و در [[انتظار]] خروج ابراهیم نشست. پس از وقوع این قیام، وی به جمع قیامکنندگان پیوست و همچنان با آنها همراه بود تا این که [[ابراهیم بن عبدالله]] کشته شد. پس از کشته شدن ابراهیم، وی گریخت و از وادیای به [[وادی]] دیگر [[پناهنده]] بود تا این که بدو [[امان]] داده شد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۱، ص۳۷۶؛ ابن ندیم، فهرست، ص۷۵.</ref>. «[[یوم]] الصریف<ref>«الصَّریف» موضعی است در نتاج در ده میلی آن. و آن سرزمین اسیّد بن عمرو بن تمیم و به نقلی از متعلقات بنی حنظله است. (یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۳، ص۴۰۳)</ref> را نیز باید از دیگر وقایع مهم دوران [[حکومت]] [[بنی العباس]] برشمرد. این واقعه که در ایام حکومت [[هارون الرشید]] (حک. ۱۷۰-۱۹۳ [[هجری]]) و بین [[بنی ضبه]] و [[بنی حنظله]] اتفاق افتاد، به نظر میرسد با [[پیروزی]] بنی ضبه به پایان رسیده است<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۶۶۲. نیز ر.ک: بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۳۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref> | ||
== | ==ضبه و اخبار آخرالزمان== | ||
«ضبه» از جایگاه ویژهای در بین [[احادیث]] آخرالزمان برخوردار است. آنان در برخی اخبار از نقشآفرینان مهم وقایع آخرالزمان و [[زمان]] نزدیک به ظهور معرفی شدهاند. «بنی ضبه» در روایتی از [[امام صادق]]{{ع}}، در کنار [[قبایل]] «[[بنی غنی]]»، «[[باهله]]» و «[[ازد]]» و نیز ساکنان، [[مکه]]، [[مدینه]]، [[شام]]، [[بصره]]، دَسْتُمِیسان<ref>ناحیهای است بین واسط بصره و اهواز که به اهواز نزدیکتر است و مرکز آن بساسی یا به نقلی ابلّه است. (ابن عبد الحق، مراصد الاطلاع علی اسماء الامکنة و البقاع، ج۲، ص۵۲۶)</ref>، [[ری]] و نیز [[اقوام]] [[کُرد]] و [[اعراب]]، در شمار ۱۳ [[قوم]] و [[قبیله]] و ساکنان بلادی قرار گرفتهاند که هنگام [[ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} بر ضد ایشان به [[نبرد]] بر میخیزند<ref>{{متن حدیث|قال ابا عبدالله{{ع}} «ثَلَاثَ عَشْرَةَ مَدِینَةً وَ طَائِفَةً یحَارِبُ الْقَائِمُ أَهْلَهَا وَ یحَارِبُونَهُ أَهْلُ مَکةَ وَ أَهْلُ الْمَدِینَةِ وَ أَهْلُ الشَّامِ وَ بَنُو أُمَیةَ وَ أَهْلُ الْبَصْرَةِ وَ أَهْلُ دَسْتُمِیسَانَ وَ الْأَکرَادُ وَ الْأَعْرَابُ وَ ضَبَّةُ وَ غَنِی وَ بَاهِلَةُ وَ أَزْدٌ وَ أَهْلُ الرَّی}} (نعمانی، الغیبه، ص۲۹۹؛ مجلسی، بحار الانوار، ج۵۲، ص۳۶۳.)</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref> | «ضبه» از جایگاه ویژهای در بین [[احادیث]] آخرالزمان برخوردار است. آنان در برخی اخبار از نقشآفرینان مهم وقایع آخرالزمان و [[زمان]] نزدیک به ظهور معرفی شدهاند. «بنی ضبه» در روایتی از [[امام صادق]]{{ع}}، در کنار [[قبایل]] «[[بنی غنی]]»، «[[باهله]]» و «[[ازد]]» و نیز ساکنان، [[مکه]]، [[مدینه]]، [[شام]]، [[بصره]]، دَسْتُمِیسان<ref>ناحیهای است بین واسط بصره و اهواز که به اهواز نزدیکتر است و مرکز آن بساسی یا به نقلی ابلّه است. (ابن عبد الحق، مراصد الاطلاع علی اسماء الامکنة و البقاع، ج۲، ص۵۲۶)</ref>، [[ری]] و نیز [[اقوام]] [[کُرد]] و [[اعراب]]، در شمار ۱۳ [[قوم]] و [[قبیله]] و ساکنان بلادی قرار گرفتهاند که هنگام [[ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} بر ضد ایشان به [[نبرد]] بر میخیزند<ref>{{متن حدیث|قال ابا عبدالله{{ع}} «ثَلَاثَ عَشْرَةَ مَدِینَةً وَ طَائِفَةً یحَارِبُ الْقَائِمُ أَهْلَهَا وَ یحَارِبُونَهُ أَهْلُ مَکةَ وَ أَهْلُ الْمَدِینَةِ وَ أَهْلُ الشَّامِ وَ بَنُو أُمَیةَ وَ أَهْلُ الْبَصْرَةِ وَ أَهْلُ دَسْتُمِیسَانَ وَ الْأَکرَادُ وَ الْأَعْرَابُ وَ ضَبَّةُ وَ غَنِی وَ بَاهِلَةُ وَ أَزْدٌ وَ أَهْلُ الرَّی}} (نعمانی، الغیبه، ص۲۹۹؛ مجلسی، بحار الانوار، ج۵۲، ص۳۶۳.)</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref> | ||