یقین در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

'''نکته''': [[خداوند]] به [[پیامبر]] [[دستور]] می‌دهد: که دست از [[عبادت]] در تمام [[عمر]] بر مدار و همواره پروردگارت را [[بندگی]] کن تا [[یقین]] تو فرا رسد [[عبادت]] [[مکتب]] عالی [[تربیت]] است، [[اندیشه]] [[انسان]] را بیدار و [[فکر]] او را متوجه بی‌نهایت می‌سازد، گرد و غبار [[گناه]] و [[غفلت]] را از [[دل]] و [[جان]] او می‌شوید، صفات عالی [[انسانی]] را در وجود او پرورش می‌دهد، [[روح]] [[ایمان]] را تقویت و [[آگاهی]] و [[مسئولیت]] به [[انسان]] می‌بخشد. و به همین [[دلیل]] ممکن نیست انسان لحظه‌ای در [[زندگی]] از این [[مکتب]] بزرگ [[تربیتی]] بی‌نیاز گردد، و آنها که [[فکر]] می‌کنند، انسان ممکن است به جایی برسد که نیازی به [[عبادت]] نداشته باشد یا تکامل انسان را محدود پنداشته‌اند و یا مفهوم عبادت را [[درک]] نکرده‌اند. {{متن قرآن|وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ}} [[ابن عباس]] و [[حسن]] و [[مجاهد]] گویند: یعنی [[خدا]] را [[پرستش]] کن تا مرگت فرا رسد. [[قتاده]] گوید: یعنی خدا را عبادت کن تا هنگام مرگ نسبت به امور [[نیک]] و بد، [[یقین]] پیدا کنی. علت اینکه: مرگ را یقین نامیده، چون امری [[یقینی]] و قطعی است. احتمال می‌رود که منظور این باشد که: خدا را [[پرستش]] کن تا وقتی که نسبت به مرگ یقین پیدا کنی و مطمئن شوی که هنگام [[خروج]] از [[دنیا]] فرارسیده است، چه در این وقت دیگر تکلیفی نیست. زجاج گوید: یعنی همواره خدا را عبادت کن. اگر فقط می‌گفت: خدا را عبادت کن و آن را مقید به این وقت نمی‌ساخت، کافی بود که انسان یک بار خدا را عبادت کند و [[مطیع]] شناخته شود، لکن با این تعبیر، انسان را ملزم می‌کند که تا زنده است، خدا را عبادت کند<ref>مجمع البیان، ج۱۳، ص۲۲۰.</ref>.<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲]]، ص ۹۸۴.</ref>