اسحاق بن جعفر بن محمد الصادق: تفاوت میان نسخهها
←مقدمه
(←مقدمه) |
(←مقدمه) |
||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
== مقدمه == | == مقدمه == | ||
اسحاق بن جعفر صادق هاشمی علوی مدنی<ref>تهذیب الکمال، ج۲، ص۴۱۶؛ نقد الرجال، ج۱، ص۱۹۲.</ref>، [[محدث]] امامی<ref>الفائق فی رواة و أصحاب الإمام الصادق {{ع}}، ج۱، ص۱۳۶.</ref>، مکنی به ابومحمد و ملقب به مؤتمن است که گاه وی را به | اسحاق بن جعفر صادق هاشمی علوی مدنی<ref>تهذیب الکمال، ج۲، ص۴۱۶؛ نقد الرجال، ج۱، ص۱۹۲.</ref>، [[محدث]] امامی<ref>الفائق فی رواة و أصحاب الإمام الصادق {{ع}}، ج۱، ص۱۳۶.</ref>، مکنی به ابومحمد و ملقب به مؤتمن است که گاه وی را به حزین نیز متصف کردهاند،؛ چراکه گفتهاند هیچ گاه کسی او را خندان ندیده است<ref>مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۱، ص۵۵۶- ۵۵۷؛ لسان المیزان، ج۱، ص۳۵۹.</ref>. | ||
اسحاق، [[محمد بن جعفر صادق|محمد]] و [[موسی کاظم]] {{ع}} از مادری امولد به نام [[حمیده بربریه]] بودند<ref>بحار الأنوار، ج۴۷، ص۲۴۱.</ref>. وی در عریض، روستایی در نزدیکی [[مدینه]]، متولد شد<ref>عمدة الطالب، ص۲۴۹.</ref>. او را شبیهترین افراد به [[پیامبر اکرم]] {{صل}} دانستهاند<ref>عمدة الطالب، ص۲۴۹؛ سر السلسلة العلویة، ص۴۴.</ref>. [[ابو محمد]] علاوه بر [[درک]] [[امامت امام کاظم]] {{ع}}، به [[امامت]] [[برادر]] خویش [[اعتقاد]] داشت و [[نص امامت]] ایشان را از قول پدر، [[امام]] [[جعفر صادق]] {{ع}}، نقل کرده است<ref>الارشاد، ج۲، ص۲۱۱، ۲۱۹- ۲۲۰.</ref>. | اسحاق، [[محمد بن جعفر صادق|محمد]] و [[موسی کاظم]] {{ع}} از مادری امولد به نام [[حمیده بربریه]] بودند<ref>بحار الأنوار، ج۴۷، ص۲۴۱.</ref>. وی در عریض، روستایی در نزدیکی [[مدینه]]، متولد شد<ref>عمدة الطالب، ص۲۴۹.</ref>. او را شبیهترین افراد به [[پیامبر اکرم]] {{صل}} دانستهاند<ref>عمدة الطالب، ص۲۴۹؛ سر السلسلة العلویة، ص۴۴.</ref>. [[ابو محمد]] علاوه بر [[درک]] [[امامت امام کاظم]] {{ع}}، به [[امامت]] [[برادر]] خویش [[اعتقاد]] داشت و [[نص امامت]] ایشان را از قول پدر، [[امام]] [[جعفر صادق]] {{ع}}، نقل کرده است<ref>الارشاد، ج۲، ص۲۱۱، ۲۱۹- ۲۲۰.</ref>. | ||
اسحاق به دلیل [[خویشاوندی]] با [[امام رضا]] {{ع}} در برخی مناسبتها همراه امام رضا {{ع}} بود و مطالبی را نیز در [[دفاع]] از حضرت بیان میداشت. بعد از [[شهادت امام کاظم]] {{ع}} و تشکیک [[عباس بن موسی الکاظم|عباس]]، برادر امام رضا {{ع}}، مبنی بر عدم قبول | اسحاق به دلیل [[خویشاوندی]] با [[امام رضا]] {{ع}} در برخی مناسبتها همراه امام رضا {{ع}} بود و مطالبی را نیز در [[دفاع]] از حضرت بیان میداشت. بعد از [[شهادت امام کاظم]] {{ع}} و تشکیک [[عباس بن موسی الکاظم|عباس]]، برادر امام رضا {{ع}}، مبنی بر عدم قبول کفالت امام رضا {{ع}} بر تمامی امور، [[برادران]]، امام رضا {{ع}} را به دادگاه [[قاضی]] [[ابوعمران طلحی]] بردند. در آن جلسه، اسحاق، عباس را به دلیل سخنان نامناسب درباره امام رضا {{ع}} [[سرزنش]] و [[عتاب]] کرد. بعد از گشوده شدن مهر وصیتنامه [[امام کاظم]] {{ع}}، امام، اسحاق بن جعفر {{ع}} را از جمله [[شاهدان]] بر [[عقائد]] حقه خویش و نیز شاهدی بر [[وصایت]] امام رضا {{ع}} قرار داده بود<ref>الکافی، ج۱، ص۳۱۷-۳۱۹؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۴۲-۴۴؛ الفوائد الرجالیة، ج۱، ص۴۱۶-۴۲۱.</ref>. این شواهد نشان از [[مقبولیت]] و موجه بودن اسحاق در نزد امام کاظم {{ع}} و امام رضا {{ع}} دارد. | ||
بنا به نقل [[شیخ مفید]]، اسحاق مردی از [[اهل]] [[فضل]] و [[صلاح]] و [[ورع]] و [[اجتهاد]] بود که [[مردم]] آثار و [[احادیث]] بسیاری از او نقل کردهاند<ref>الارشاد، ج۲، ص۲۱۱؛ إعلام الوری، ج۱، ص۵۴۸؛ فائق المقال، ص۸۸؛ منتهی المقال، ج۲، ص۱۹.</ref>. به دلیل همین صفات نیکو وی ثقه و [[ممدوح]] دانسته شده است<ref>أعیان الشیعة، ج۳، ص۲۶۹؛ وسائل الشیعة، ج۲۰، ص۳۱۶؛ الوجیزة فی الرجال، ص۲۸؛ الفائق فی رواة و أصحاب الإمام الصادق {{ع}}، ج۱، ص۱۳۶.</ref>، به گونهای که رجالیون [[اهل سنت]] نیز از او با [[نیکی]] یاد کرده و وی را مقبول دانستهاند<ref>الکاشف، ج۱، ص۲۳۵.</ref>. چنان که ابنحبان وی را در زمره ثقات آورده<ref>کتاب الثقات، ج۸، ص۱۱۱.</ref> و ابنمعین او را [[صدوق]] دانسته است<ref>تاریخ ابنمعین، دارمی، ص۷۴؛ الجرح و التعدیل، ج۲، ص۲۱۵؛ تقریب التهذیب، ج۱، ص۸۰.</ref>. همچنین زمانی که این کاسب از او نقل حدیث میکرد، وی را الثقة الرضی<ref>الفوائد الرجالیة، ج۴، ص۶۶؛ عوالم العلوم، ج۲۰، ص۹۲۶.</ref> و [[سفیان]] بن عیینه، الثقة [[الرضا]]<ref>الصواعق المحرقة، ص۱۶۹؛ أعیان الشیعة، ج۳، ص۲۶۸؛ سر السلسلة العلویة، ص۴۴.</ref> صفت دادهاند. | بنا به نقل [[شیخ مفید]]، اسحاق مردی از [[اهل]] [[فضل]] و [[صلاح]] و [[ورع]] و [[اجتهاد]] بود که [[مردم]] آثار و [[احادیث]] بسیاری از او نقل کردهاند<ref>الارشاد، ج۲، ص۲۱۱؛ إعلام الوری، ج۱، ص۵۴۸؛ فائق المقال، ص۸۸؛ منتهی المقال، ج۲، ص۱۹.</ref>. به دلیل همین صفات نیکو وی ثقه و [[ممدوح]] دانسته شده است<ref>أعیان الشیعة، ج۳، ص۲۶۹؛ وسائل الشیعة، ج۲۰، ص۳۱۶؛ الوجیزة فی الرجال، ص۲۸؛ الفائق فی رواة و أصحاب الإمام الصادق {{ع}}، ج۱، ص۱۳۶.</ref>، به گونهای که رجالیون [[اهل سنت]] نیز از او با [[نیکی]] یاد کرده و وی را مقبول دانستهاند<ref>الکاشف، ج۱، ص۲۳۵.</ref>. چنان که ابنحبان وی را در زمره ثقات آورده<ref>کتاب الثقات، ج۸، ص۱۱۱.</ref> و ابنمعین او را [[صدوق]] دانسته است<ref>تاریخ ابنمعین، دارمی، ص۷۴؛ الجرح و التعدیل، ج۲، ص۲۱۵؛ تقریب التهذیب، ج۱، ص۸۰.</ref>. همچنین زمانی که این کاسب از او نقل حدیث میکرد، وی را الثقة الرضی<ref>الفوائد الرجالیة، ج۴، ص۶۶؛ عوالم العلوم، ج۲۰، ص۹۲۶.</ref> و [[سفیان]] بن عیینه، الثقة [[الرضا]]<ref>الصواعق المحرقة، ص۱۶۹؛ أعیان الشیعة، ج۳، ص۲۶۸؛ سر السلسلة العلویة، ص۴۴.</ref> صفت دادهاند. | ||