جایگاه امامت در نهج البلاغه: تفاوت میان نسخه‌ها

[[امام علی]]{{ع}} می‌فرماید: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ إِنَّكَ لَا تُخْلِي أَرْضَكَ مِنْ حُجَّةٍ لَكَ عَلَى خَلْقِكَ}}؛ «خدایا تو [[زمین]] خود را هیچ‌گاه از حجتی بر بندگانت خالی نخواهی گذاشت» و نیز [[امام صادق]]{{ع}} می‌فرماید: {{متن حدیث|مَا زَالَتِ الْأَرْضُ إِلَّا وَ لِلَّهِ فِيهَا الْحُجَّةُ، يُعَرِّفُ الْحَلَالَ وَ الْحَرَامَ وَ يَدْعُو النَّاسَ إِلَى سَبِيلِ اللَّهِ}}؛ «هیچ وقتی از پیدایش زمین تا به حال نگذشته است مگر آنکه از برای [[خدا]] در آن حجتی بوده است که [[حلال و حرام]] خدا را به آنها [[تعلیم]] دهد و مردم را به [[راه خدا]] بخواند».

اما [[نیک]] می‌دانیم که این راه که لااقل بخش عمده‌ای از [[خلقت]] و [[تاریخ]] [[انسان]] را شامل می‌شود راهی ساده و روشن نمی‌باشد، بلکه همانطور که تاریخ [[انسان‌ها]] نشان می‌دهد [[زندگی]] انسان‌ها را در سراسر [[اختلاف‌ها]] و [[نزاع‌ها]] و [[جنگ‌ها]] تشکیل می‌دهد که این اختلاف‌ها عموماً از [[خودمحوری]] و خودخواهی و [[سلطه‌جویی]] و [[برتری‌طلبی]] -[[استکبار]] -انسان سرچشمه می‌گیرند اما در این میان نمی‌توان از [[جهل]] و عدم [[شناخت]] [[حقیقت]] و نیز [[اختلاف]] نظرها و تبیین‌های متفاوت انسان در مورد خود و هستی‌اش [[چشم‌پوشی]] کرد که همه اینها باعث [[سرگشتگی]] انسان و [[گمراهی]] او از [[هدایت]] می‌شود.