←مراتب ورع و پارسایی
| خط ۷۵: | خط ۷۵: | ||
== مراتب ورع و پارسایی == | == مراتب ورع و پارسایی == | ||
چنان که گفته شد ورع و [[پارسایی]] دارای مراتب تشکیکی است؛ یعنی با آنکه ورع، خود یکی از مراتب بالای تقواست، اما [[علامه مجلسی]] از برخی بزرگان نقل میکند که خود ورع نیز دارای چهار مرتبه است. این مراتب عبارتند از: | چنان که گفته شد ورع و [[پارسایی]] دارای مراتب تشکیکی است؛ یعنی با آنکه ورع، خود یکی از مراتب بالای تقواست، اما [[علامه مجلسی]] از برخی بزرگان نقل میکند که خود ورع نیز دارای چهار مرتبه است. این مراتب عبارتند از: | ||
# ورع توبهکنندگان: آن حالتی است که [[انسان]] را از [[فسق]] خارج میکند و باعث قبولی طاعات میشود. | # '''ورع توبهکنندگان:''' آن حالتی است که [[انسان]] را از [[فسق]] خارج میکند و باعث قبولی طاعات میشود. | ||
# ورع [[صالحان]]: آن اجتناب از [[شبهات]] است به جهت پرهیز از [[ارتکاب محرمات]]. | # '''ورع [[صالحان]]:''' آن اجتناب از [[شبهات]] است به جهت پرهیز از [[ارتکاب محرمات]]. | ||
# ورع [[متقین]]: ورع متقین، ترک [[حلال]] است به جهت پرهیز از ارتکاب حرام؛ مانند ترک صحبت کردن درباره [[مردم]] به جهت [[ترس]] از [[غیبت]]. | # '''ورع [[متقین]]:''' ورع متقین، ترک [[حلال]] است به جهت پرهیز از ارتکاب حرام؛ مانند ترک صحبت کردن درباره [[مردم]] به جهت [[ترس]] از [[غیبت]]. | ||
# ورع [[سالکان]]: آن [[اعراض]] از غیر [[خدا]] است به جهت ترس از صرف کردن یک لحظه از عمر که باعث [[تقرب به خدا]] نشود، اگرچه [[یقین]] دارد که به [[حرام]] نمیانجامد<ref>مرآه العقول فی شرح اخبار آل الرسول، علامه مجلسی، ج۸، ص۵۲ و ۵۳.</ref>. | # '''ورع [[سالکان]]:''' آن [[اعراض]] از غیر [[خدا]] است به جهت ترس از صرف کردن یک لحظه از عمر که باعث [[تقرب به خدا]] نشود، اگرچه [[یقین]] دارد که به [[حرام]] نمیانجامد<ref>مرآه العقول فی شرح اخبار آل الرسول، علامه مجلسی، ج۸، ص۵۲ و ۵۳.</ref>. | ||
امام باقر{{ع}} میفرماید: {{متن حدیث|إِنَّ أَشَدَّ الْعِبَادَةِ الْوَرَعُ}}<ref>الکافی، ج۲، ص۷۷، حدیث ۵.</ref>؛ «سختترین [[عبادت]] پارسایی است». چنانکه گفته شد [[امام صادق]]{{ع}} نیز ورع توده مردم را به همان ترک از محارم [[الهی]] معنا و [[تفسیر]] کرده و فرموده است: {{متن حدیث|لَمَّا سُئِلَ عَنِ الْوَرِعِ مِنَ النَّاسِ: الَّذِي يَتَوَرَّعُ عَنْ مَحَارِمِ اللَّهِ}}<ref>کافی، ج۲، ص۷۷، حدیث ۸.</ref>؛ «ورع و پارسایی توده مردم همان پرهیز از محارم الهی است». این کمترین درجه از پارسایی و ورع است که انسان تنها از محارم پرهیز کند. [[امام علی]]{{ع}} درباره آفت پارسایی میفرماید: {{متن حدیث|آفَةُ الْوَرَعِ قِلَّةُ الْقَنَاعَةِ}}<ref>غررالحکم، ح۳۹۳۵.</ref>؛ «آفت پارسایی، کم قناعتی است»<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[عرفان در قرآن (کتاب)|عرفان در قرآن]]، ص ۱۳۰ ـ ۱۳۱.</ref>. | امام باقر{{ع}} میفرماید: {{متن حدیث|إِنَّ أَشَدَّ الْعِبَادَةِ الْوَرَعُ}}<ref>الکافی، ج۲، ص۷۷، حدیث ۵.</ref>؛ «سختترین [[عبادت]] پارسایی است». چنانکه گفته شد [[امام صادق]]{{ع}} نیز ورع توده مردم را به همان ترک از محارم [[الهی]] معنا و [[تفسیر]] کرده و فرموده است: {{متن حدیث|لَمَّا سُئِلَ عَنِ الْوَرِعِ مِنَ النَّاسِ: الَّذِي يَتَوَرَّعُ عَنْ مَحَارِمِ اللَّهِ}}<ref>کافی، ج۲، ص۷۷، حدیث ۸.</ref>؛ «ورع و پارسایی توده مردم همان پرهیز از محارم الهی است». این کمترین درجه از پارسایی و ورع است که انسان تنها از محارم پرهیز کند. [[امام علی]]{{ع}} درباره آفت پارسایی میفرماید: {{متن حدیث|آفَةُ الْوَرَعِ قِلَّةُ الْقَنَاعَةِ}}<ref>غررالحکم، ح۳۹۳۵.</ref>؛ «آفت پارسایی، کم قناعتی است»<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[عرفان در قرآن (کتاب)|عرفان در قرآن]]، ص ۱۳۰ ـ ۱۳۱.</ref>. | ||