←معناشناسی صدیقون
| خط ۳۲: | خط ۳۲: | ||
برخی [[مفسران]] معاصر بر این باورند که مراد از جمله {{متن قرآن|أُولَئِكَ هُمُ الصِّدِّيقُونَ وَالشُّهَدَاءُ}} اين است كه [[مؤمنین]] را به صديقين و [[شهداء]] ملحق سازد و بفرمايد: اينان نيز به آنان مىپيوندند، به قرينه اينكه فرمود: {{متن قرآن|عِنْدَ رَبِّهِمْ}} يعنى اينان نزد پروردگارشان صديق و شهيدند و نيز فرمود: {{متن قرآن|لَهُمْ أَجْرُهُمْ وَنُورُهُمْ}} يعنى اينان نيز [[اجر]] و [[نور]] آنان را دارند، پس معلوم مىشود هر چند در ظاهر آيه مؤمنين را صديق و شهيد خواند، ولى به قرينه دو جمله مذكور مىفهميم كه منظور اين است كه ملحق به صديقان و [[شهدا]] هستند و با ايشان [[معامله]] آنان را مىكنند و نور و اجرى كه به آنان مىدهند به اينان نيز مىدهند. | برخی [[مفسران]] معاصر بر این باورند که مراد از جمله {{متن قرآن|أُولَئِكَ هُمُ الصِّدِّيقُونَ وَالشُّهَدَاءُ}} اين است كه [[مؤمنین]] را به صديقين و [[شهداء]] ملحق سازد و بفرمايد: اينان نيز به آنان مىپيوندند، به قرينه اينكه فرمود: {{متن قرآن|عِنْدَ رَبِّهِمْ}} يعنى اينان نزد پروردگارشان صديق و شهيدند و نيز فرمود: {{متن قرآن|لَهُمْ أَجْرُهُمْ وَنُورُهُمْ}} يعنى اينان نيز [[اجر]] و [[نور]] آنان را دارند، پس معلوم مىشود هر چند در ظاهر آيه مؤمنين را صديق و شهيد خواند، ولى به قرينه دو جمله مذكور مىفهميم كه منظور اين است كه ملحق به صديقان و [[شهدا]] هستند و با ايشان [[معامله]] آنان را مىكنند و نور و اجرى كه به آنان مىدهند به اينان نيز مىدهند. | ||
مراد از صديقين كسانى هستند كه ملكه [[صدق در گفتار]] و كردارشان سرايت كرده است، در نتيجه آنچه مىگويند انجام هم مىدهند، و آنچه مىكنند، | مراد از صديقين كسانى هستند كه ملكه [[صدق در گفتار]] و كردارشان سرايت كرده است، در نتيجه آنچه مىگويند انجام هم مىدهند، و آنچه مىكنند، مىگويند<ref>نک: موسوی، محمدباقر موسوی، ترجمه تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۲۸۶؛ طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۱۶۲.</ref>، به عبارت دیگر برخی دیگر نوشتهاند: "صديق"، صيغه [[مبالغه]] است و آن كسى است كه هم قولش [[صدق]] است و هم عملش، يعنى: [[راستگو]] و راست كردار. <ref>تفسير احسن الحديث، سید علی اکبر قرشی، ج۱۱، ص۲۶</ref> در حالی که شهدا عبارتند از كسانى كه [[گواهان اعمال]] [[مردم]] در [[روز]] قیامتند، نه كشته شدگان در [[راه خدا]]. | ||
در نتيجه مىفهميم كسانى كه ايمان به [[خدا]] و [[رسولان]] خدا دارند به صديقان و شهدا مىپيوندند، و نزد خدا منزلتى چون [[منزلت]] آنان به ايشان مىدهند، و به حكم خدا (نه اينكه خودشان از نظر [[مقام]] با آنان برابر باشند، بلكه به حكم خدا)[[ پاداش]] و نورى نظير [[پاداش]] و نور آنان خواهند داشت. <ref>نک: موسوی، محمدباقر موسوی، ترجمه تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۲۸۶؛ طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۱۶۲.</ref>. | در نتيجه مىفهميم كسانى كه ايمان به [[خدا]] و [[رسولان]] خدا دارند به صديقان و شهدا مىپيوندند، و نزد خدا منزلتى چون [[منزلت]] آنان به ايشان مىدهند، و به حكم خدا (نه اينكه خودشان از نظر [[مقام]] با آنان برابر باشند، بلكه به حكم خدا)[[ پاداش]] و نورى نظير [[پاداش]] و نور آنان خواهند داشت.<ref>نک: موسوی، محمدباقر موسوی، ترجمه تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۲۸۶؛ طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۱۶۲.</ref>. | ||
بعضى دیگر گفتهاند: "[[صدیقون]]" به معنى كسى است كه هرگز [[دروغ]] نمىگويد و يا بالاتر از آن توانايى بر [[دروغ گفتن]] ندارد، چون در تمام عمر [[عادت]] به راستگويى كرده است. بعضى نیز آن را به معنى كسى مىدانند كه عملش تصديق كننده سخن و [[اعتقاد]] اوست. در [[قرآن مجید]] جمعى از پيامبران بزرگ و مانند آنان به عنوان "صدّيق" توصيف شدهاند از جمله ابراهیم{{ع}} {{متن قرآن|إِنَّهُ كَانَ صِدِّيقًا نَبِيًّا}} <ref>سوره مریم، آیه۴۱</ref>. درباره «[[ادریس]]»، پيامبر بزرگ [[خدا]] نيز همين تعبير آمده است. <ref>سوره مریم، آیه۵۶.</ref>. در مورد«مريم» نيز مىخوانيم: {{متن قرآن|وَأُمُّهُ صِدِّيقَةٌ}} <ref>سوره مائده، آیه۷۵</ref>. و در بعضى از آيات [[قرآن]] "صدّيقين" همرديف پيامبران ذكر شدهاند: {{متن قرآن|وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا}}، <ref>«كسى كه خدا و پيامبر را اطاعت كند (در قيامت) همنشين كسانى خواهد بود كه خدا نعمتش را بر آنها تمام كرده، از پيامبران و «صديقين» و شهدا و صالحين و آنها رفيقهاى خوبى هستند» سوره نساء، آیه ۶۹ </ref>. | بعضى دیگر گفتهاند: "[[صدیقون]]" به معنى كسى است كه هرگز [[دروغ]] نمىگويد و يا بالاتر از آن توانايى بر [[دروغ گفتن]] ندارد، چون در تمام عمر [[عادت]] به راستگويى كرده است. بعضى نیز آن را به معنى كسى مىدانند كه عملش تصديق كننده سخن و [[اعتقاد]] اوست. در [[قرآن مجید]] جمعى از پيامبران بزرگ و مانند آنان به عنوان "صدّيق" توصيف شدهاند از جمله ابراهیم{{ع}} {{متن قرآن|إِنَّهُ كَانَ صِدِّيقًا نَبِيًّا}} <ref>سوره مریم، آیه۴۱</ref>. درباره «[[ادریس]]»، پيامبر بزرگ [[خدا]] نيز همين تعبير آمده است. <ref>سوره مریم، آیه۵۶.</ref>. در مورد«مريم» نيز مىخوانيم: {{متن قرآن|وَأُمُّهُ صِدِّيقَةٌ}} <ref>سوره مائده، آیه۷۵</ref>. و در بعضى از آيات [[قرآن]] "صدّيقين" همرديف پيامبران ذكر شدهاند: {{متن قرآن|وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا}}، <ref>«كسى كه خدا و پيامبر را اطاعت كند (در قيامت) همنشين كسانى خواهد بود كه خدا نعمتش را بر آنها تمام كرده، از پيامبران و «صديقين» و شهدا و صالحين و آنها رفيقهاى خوبى هستند» سوره نساء، آیه ۶۹ </ref>. | ||