بت‌شکنی علی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''بت‌شکنی علی''' [[امام علی|امیر المؤمنین]]{{ع}}، همچون ابراهیم خلیل، بت‌شکن بزرگ تاریخ است. طبق نقل منابع، دوبار بت‌شکنی کرده است، یک‌بار پیش از هجرت و در دوران حضور در مکّه در سال‌های آغازین [[بعثت]] به‌صورت پنهانی، یک‌بار هم در سال هشتم هجری و هنگام فتح مکّه<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص:۱۲۲.</ref>.

*دربار نخست، کنار کعبه پا بر دوش [[پیامبر خاتم|حضرت رسول]]{{صل}} گذاشت و به بام کعبه رفت و بت بزرگ قریش را که از مس بود و با رشته‌های فلّزی از بام تا زمین محکم بسته شده بود، شکست و به زمین افکند و خورد شد، آنگاه فرود آمد. یک‌بار هم در فتح مکّه که وارد کعبه شد و بت‌ها را که سیصد و شصت بت بودند به زمین ریخت و بت بزرگ را که هبل نام داشت از بام کعبه به زیر افکند و آن را شکست و خود از طرف ناودان پایین پرید.<ref>الغدیر، ج ۷ ص ۹</ref> بت‌شکنی [[امام علی|علی]]{{ع}}، که کعبۀ مقدس و خانۀ توحید را از بت‌ها و مظاهر شرک پاکسازی کرد، در منابع فراوانی از [[شیعه]] و سنی آمده است.<ref>علامۀ امینی در منبع فوق، مدارک آن را آورده است</ref> این فضیلت بزرگ، در زبان شاعران عرب و عجم نیز مورد توجّه بوده است و پا گذاشتن بر  دوش [[پیامبر خاتم|رسول خدا]]{{صل}} برای شکستن بت‌های کعبه، از افتخارات و فضیلت‌های منحصربه‌فرد [[امام علی|امیر المؤمنین]]{{ع}} است. علاوه بر این مورد، به نقل تواریخ [[پیامبر خاتم|رسول خدا]]{{صل}} پس از جنگ حنین، به سمت طائف رفت و چند روز آنجا را محاصره کرد و [[امام علی|علی]]{{ع}} را همراه گروهی اعزام کرد که هرجا هربتی دیدند بشکنند. حضرت پس از درگیری مختصری که با بعضی از مشرکین داشت، همراه گروهی که با وی بودند پیش رفتند و بتها را شکسته، نزد [[پیامبر خاتم|رسول خدا]]{{صل}} بازگشتند. [[پیامبر]] خدا هم بر این فتح عظیم تکبیر گفت و دست [[امام علی|علی]]{{ع}} را گرفته به کناری رفتند و مدّتی به تنهایی با هم به صحبت نشستند.<ref>ارشاد مفید، ج ۱ ص ۱۵۲. در این زمینه ر. ک: دانشنامۀ امام علی، ج ۱۰ ص ۲۷۲</ref>.<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص:۱۲۲.</ref>