تقریب بین مذاهب: تفاوت میان نسخه‌ها

*اختلاف در عقیده اگر به اختلاف و جدایی و تعارض و تفرقه در "امّت اسلامی" بیانجامد، ناخوشایند است. در طول تاریخ، بسیاری تفرقه‌انگیزی‌ها از سوی دشمنان آگاه و دوستان جاهل بوده که شکوه امت را شکسته و دشمن را مسلط ساخته است. ازاین‌رو دلسوزان و آگاهان کوشیده‌اند با همۀ اختلافات اعتقادی و فقهی مذاهب، الفت و تقریب بین آنان پدید آید و به مسائل اختلافی هم در جوّی سالم و محیطی دوستانه و علمی پرداخته شود. کسانی پیشگام تقریب و [[وحدت]] بوده‌اند، مؤسسه‌ها و نهادهایی برای این هدف تأسیس شده و نشریات، کتاب‌ها و مقالات، سمینارها و نشست‌هایی برای دستیابی به این هدف، وارد صحنه شده‌اند، تا هم نقش دشمنان را در ایجاد تفرقه خنثی کنند، هم شناخت پیروان مذاهب را نسبت به هم افزایش دهند، هم راه‌های ایجاد وحدت را بررسی کنند و هم از طریق بحث‌های سالم و دور از تعصّب و عالمانه، نشان دهند که می‌توان عقاید مختلف داشت، ولی با تفاهم زیست. تأسیس "دار التقریب" در مصر<ref>ابتدا در سال ۱۹۴۷ م «دار التقریب بین المذاهب الاسلامیه» در قاهره تأسیس شد و مجلۀ «رسالة الاسلام» را منتشر ساخت، سپس تلاش‌های عالمان شیعه و سنّی به صدور فتوای مشروعیت عمل به فقه شیعه از سوی شیخ شلتوت انجامید</ref>، اعزام مرحوم [[شیخ محمّد تقی قمی]] از سوی [[آیت اللّه بروجردی]] به نمایندگی در آن مرکز، فتوای شیخ شلتوت در به رسمیت شمردن مذهب جعفری، مناظرات سیّد شرف الدین با [[شیخ سلیم]] در کتاب "المراجعات"، برگزاری هفتۀ وحدت در ایران، تأسیس "مجمع التقریب بین المذاهب" پس از پیروزی انقلاب، با حکم مقام معظم رهبری در سال ۱۳۶۹ ش، انتشار فصلنامۀ "رسالة التقریب" در ایران، برگزاری همه سالۀ "کنفرانس وحدت اسلامی"، گوشه‌هایی از این اقدامات است. پرداختن علامۀ امینی به این موضوع و بحث او در الغدیر با عنوان {{عربی|اندازه=155%|الغدیر، یوحّد الصّفوف فی الملأ الإسلامی}}<ref>الغدیر، ج ۸، مقدمه</ref> گامی در همین مسیر است، تا طرح علمی مباحث مورد اختلاف، ابزاری برای تفرقه و جدایی نشود. تلاش‌های تقریبی، هم از سوی محافل شیعی انجام می‌گیرد، هم از طرف [[اهل سنت]]، گاهی هم انگیزه‌ها و دیدگاه‌ها یکسان نیست، لکن اصل اهتمام به مسألۀ وحدت مسلمین و تلاش برای ایجاد تقریب و تفاهم ستودنی است، گاهی هم پاسخ به شبهات و ردّ دروغ‌ها و اتّهامات و افشای توطئه‌های تفرقه‌افکنانه، زمینه‌ساز این وحدت است. منادیان وحدت نیز کم نبوده‌اند که با تأکید بر مشترکات اسلامی و بر حذر داشتن از طرح مسائل خلاف‌برانگیز، برای بازگرداندن عزت و شکوه امت اسلامی مجاهدت کرده‌اند، همچون [[سیّد جمال الدین اسد آبادی، [[اقبال لاهوری]]، [[کاشف الغطاء]]، [[شرف الدین]]، [[امام موسی صدر]]، [[آیت اللّه بروجردی]]، [[امام خمینی]].(...)<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص:۱۶۹.</ref>.