حدیث باب حطه: تفاوت میان نسخه‌ها

در [[قرآن کریم]]، دربارۀ ورود [[بنی اسرائیل]] به [[بیت المقدس]] پس از [[هجرت از مصر]] آمده است که به آنان گفته شد وارد [[اورشلیم]] (شهر خدا) شوید و هنگام ورود، به سجده بیفتید و بگویید: "حطّه"، تا گناهان شما آمرزیده شود ({{عربی|اندازه=100%|﴿{{متن قرآن|وَإِذْ قُلْنَا ادْخُلُواْ هَذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُواْ مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّدًا وَقُولُواْ حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطَايَاكُمْ وَسَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ}}﴾}}<ref>بقره، آیه ۵۸</ref>، {{عربی|اندازه=100%|﴿{{متن قرآن|وَإِذْ قِيلَ لَهُمُ اسْكُنُواْ هَذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُواْ مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُولُواْ حِطَّةٌ وَادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّدًا نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطِيئَاتِكُمْ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ}}﴾}}<ref>اعراف آیۀ ۱۶۱</ref>). "[[باب حطّه]]"، یعنی دری که هنگام ورود از آن حطّه می‌گفتند تا آمرزیده شوند. البته به نقل قرآن و منابع روایی، آنان از روی استهزاء آن کلمه را عوض می‌کردند و به جای آن حنطه (گندم) می‌گفتند<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص:۲۰۵.</ref>.  

بنی اسرائیل که آن واژه را از روی استهزاء عوض کردند، کیفر الهی بر آنان نازل شد و دچار طاعون شدند. رهاکنندگان [[اهل بیت]]{{عم}} نیز از سعادت محرومند. [[امام علی]]{{ع}} فرمود: {{عربی|اندازه=100%|"أنا باب حطّة"}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref> و [[پیامبر خاتم|پیامبر خدا]]{{صل}} فرمود: {{عربی|اندازه=100%|"علیّ بن أبی طالب باب حطّة من دخل منه کان مؤمنا و من خرج منه کان کافرا"}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref> نیز فرمود: {{عربی|اندازه=100%|"مثل أهل بیتی فیکم. . . مثل باب حطّة، من دخله نجا و من لم یدخله هلک"}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref> و نیز فرمود: {{عربی|اندازه=100%|"مثل أهل بیتی مثل باب حطّة فی بنی اسرائیل"}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref> [[علامه مجلسی]] پس از نقل این حدیث، از تفسیر [[امام عسکری]]{{ع}} نقل می‌کند که: در باب حطّۀ بنی اسرائیل، نام‌های [[پیامبر]] و [[أئمه]]{{عم}} نوشته شده بود و به آنان امر شد که در برابر آنها خضوع و به فضیلت آنان اقرار کنند و نپذیرفتند و عذاب بر آنان نازل شد. این حدیث، از فضایل مهمّ خاندان [[پیامبر]] و [[امام علی|علی بن ابی طالب]]{{ع}} است و شأن و مقام آنان را نزد خدای متعال نشان می‌دهد.<ref>دربارۀ این حدیث، از جمله ر. ک: احقاق الحق، ج ۷ص ۱۴۳، بحار الأنوار، ج ۲۳ ص ۱۰۴، اهل البیت فی الکتاب و السّنة ص ۸۹، دانشنامه امام علی، ج ۱۰ ص ۲۸۰</ref>.<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص:۲۰۵.</ref>