دین‌داری در عصر غیبت: تفاوت میان نسخه‌ها

*انسان دیندار، در صدر [[اسلام]] عقاید و باورهای دینی را از [[پیامبر]] {{صل}} می‌گیرد و تعالیم خالص دین را با دریافت مستقیم از مفسّر واقعی [[وحی]] دریافت می‌کند. [[رسول خدا]] {{صل}} را می‌بیند و از روش و منش و سیره او [[الهام]] می‌گیرد و پایه باورهای خود را استوار می‌سازد و این امور در آسان کردن پذیرش حق، نقش به‌سزایی دارند. اما انسان دیندار در این عصر، از تمامی این دریافت‌های حسی به دور است و تنها براساس درک عقلی و تاریخی، [[پیامبر]] و [[امامان]] {{عم}} را می‌شناسد و به رسالت و امامت ایشان ایمان می‌آورد. پیامبر {{صل}} می‌فرماید: "برادران من کسانی هستند که پس از شما [اصحاب] زندگی می‌کنند. به من ایمان می‌آورند... در حالی که مرا ندیده‌اند"<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۱۳۲.</ref>. بی‌گمان دیندار بودن در روزگار غیبت، ایمان افزون‌تری را می‌طلبد، چرا که ایمان به وجود [[پیامبر]] {{صل}} [[امامان]] [[معصوم]] {{عم}} و [[غیبت]] [[امام مهدی]] {{ع}} به نوبه خود، ایمان به غیب است<ref>در بعضی روایت‌ها، آیه اَلذِینَ یؤْمِنُونَ بِالْغَیبِ سوره بقره آیه ۲، به غیبت مهدی {{ع}} منطبق شده است. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۱۲۴.</ref>.

*دینداری در روزگار غیبت، نیازمند بینشی است که انسان دیندار در پرتو آن، بتواند در برابر تحریف‌ها، مسخ‌ها، شبهه‌ها، تردیدها، تزلزل‌ها و سرکوفت‌ها از درون و بیرون حوزه دین، همچنان رویکرد دینی خود را نگاه دارد و با هیچ‌یک از این عوامل، خلوص دینی و دینداری را در فکر و عمل از دست ندهد. [[پیامبر]] {{صل}} فرمود: "به زودی پس از شما، کسانی می‌آیند که یک نفر از آنان پاداش پنجاه نفر از شما را دارد. گفتند: ای [[رسول خدا]]! ما در [[جنگ بدر]] و احد و حنین در رکاب شما جهاد کرده‌ایم و درباره ما آیه قرآن نازل شده است! حضرت فرمود: زیرا اگر آن چه از آزارها و رنج‌ها که بر آنان می‌رسد بر شما آید، به سان آنان، شکیبایی نخواهید داشت"<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۱۳۰.</ref>. پایداری بر دین در روزگار [[غیبت]]، به پذیرش سختی‌ها و بیم‌ها و محرومیت‌ها و تنگناهای مادی خلاصه نمی‌شود، بلکه تحمّل فشارهای سخت روحی و معنوی نیز، بر آن‌ها افزوده می‌گردد و چنان‌چه دینداری با صبر و شکیبی آگاهانه توأم نباشد، به تدریج، ناامیدی‌ها روی می‌آورد و باور را از روح و فکر می‌ستاند.[[امام صادق]] {{ع}} می‌فرماید: "به تحقیق برای صاحب الامر غیبتی است، کسی که در آن زمان دینش را نگهدارد، هم‌چون کسی است که درخت خار قتاد را با دست بتراشد. کدام از شما قدرت دارد که خار آن درخت را به دستش نگهدارد؟"<ref>غیبة طوسی، ص ۷۵.</ref>.

== پرسش‌های وابسته ==