چاپلوسی: تفاوت میان نسخه‌ها

*از جمله زیباترین اقدامات [[امام علی]] {{ع}} در تصحیح [[فرهنگ]] حکومت‌داری، [[مبارزه]] با چاپلوسی و [[تملق‌گویی]] و تأکید بر [[لزوم]] نقد و [[انتقاد]] سازنده است. [[حضرت]]، [[حاکمان]] و [[فرمانداران]] خود را توصیه می‌کنند به این‌که طوری [[رفتار]] نکنند تا [[صالحان]] گمان کنند آن‌ها دوستدار فخر و خودستایی‌اند و از طرفی موجب بالا بردن انگیزه چاپلوسی در افراد شوند. [[امام]] {{ع}} به صراحت بیان می‌دارند که: از پست‌ترین حالات [[حاکمان]] نزد [[مردم]] [[نیکوکار]] آن است که گمان دوستداریِ فخر و [[خودستایی]] به آن‌ها رود و کردارشان حمل بر [[کبر]] و [[خودخواهی]] شود. من کراهت دارم از این‌که گمان کنید ستودن و شنیدن [[ستایش]] (شما) را [[دوست]] دارم. سپاس [[خدا]] را که چنین نیستم و اگر هم [[دوست]] داشتم درباره‌ام [[مدح]] و ثنا گفته شود این میل را از جهت [[فروتنی]] برای [[خداوند سبحان]] که به شمول [[عظمت]] و [[بزرگواری]] سزاوارتر است رها می‌کردم و از خود دور می‌ساختم،... پس مرا برای [[اطاعت]] کردنم از [[خدا]] و خوش‌رفتاری‌ام با شما، به ستودن نیکو [[ستایش]] نکنید... و با من سخنانی که با گردن‌کشان (برای خوشامد آن‌ها) گفته می‌شود نگویید... و با [[مدارا]] و چاپلوسی و [[رشوه]] دادن (به زبان) با من [[رفتار]] نکنید<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۰۷</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 272- 273.</ref>.