فترت: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[فترت]] اسم مصدر ثلاثی مجرد "فتر"، به معنای مدت سکون و [[آرامش]] است. برای [[فترت]] و فتر در لغت [[عرب]] معانی مختلفی ذکر شده است.

*[[راغب اصفهانی]]، فتر و فتور را "سکون بعد از حدّت" و "ضعف بعد از قوّت" معنا کرده است<ref>  راغب اصفهانی، المفردات، ص ۳۷۱</ref>. "[[فترت]]" در اصطلاح دینی، به مدت زمان بین دو [[پیامبر]] و نیز مدت کوتاهی از انقطاع [[وحی]] در دوران [[رسالت]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} گفته می‏‌شود<ref> ابن منظور، لسان العرب، ج ۱۰، ص ۱۷۴</ref>. این کلمه یک بار در [[قرآن کریم]] آمده و به فاصله زمانی بین [[حضرت عیسی]]{{ع}} و [[پیامبر خاتم|رسول گرامی اسلام]]{{صل}} اشاره کرده است<ref> {{متن قرآن|يَا أَهْلَ الْكِتَابِ قَدْ جَاءَكُمْ رَسُولُنَا يُبَيِّنُ لَكُمْ عَلَى فَتْرَةٍ مِّنَ الرُّسُلِ أَن تَقُولُواْ مَا جَاءَنَا مِن بَشِيرٍ وَلاَ نَذِيرٍ فَقَدْ جَاءَكُم بَشِيرٌ وَنَذِيرٌ وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ}}ای اهل کتاب! فرستاده ما در دوره نیامدن فرستادگان، نزد شما آمده است در حالی که (آیات الهی را) برای شما روشن می‌گرداند تا نگویید نویدبخش و بیم‌دهنده‌ای نزد ما نیامد، پس به راستی نویدبخش و بیم‌دهنده‌ای برای شما آمده است و خداوند بر هر کاری تواناست؛ سوره مائده، آیه: ۱۹.</ref>.  

==فترت در موعودنامه==

*در اصطلاح دینی به مدت زمان بین دو [[پیامبر]] گفته می‌شود<ref>لسان العرب، ج ۱۰، ص ۱۷۴.</ref>. این کلمه تنها یک بار در [[قرآن]] آمده و به فاصله زمانی بین [[حضرت عیسی]] {{ع}} و [[رسول اکرم]] {{صل}} اشاره کرده است. در [[مباحث مهدوی]]، در بیشتر [[روایات]] به مدت زمانِ [[پنهان‌زیستی]] [[حضرت مهدی]] {{ع}}، [[غیبت]] تعبیر شده؛ اما در پاره‌ای از آن، از این دوره به‌عنوان "[[فترت]]" یاد شده است. ابو حمزه می‌گوید: خدمت [[امام صادق]] {{ع}} رسیدم و عرض کردم: [[صاحب الامر]] شمایید؟ فرمود: نه. گفتم پسر شما است‌؟ فرمود: نه. گفتم: پسر پسر شما است‌؟ فرمود: نه. گفتم: پسر پسر پسر شما است‌؟ فرمود: نه. گفتم: پس او کیست‌؟ فرمود: همان کسی است که [[زمین]] را پر از [[عدالت]] می‌کند؛ چنان‌که پر از [[ستم]] و [[جور]] شده باشد. او در زمان [[فترت]] (پیدا نبودن [[امامان]]) می‌آید، چنان‌که [[رسول خدا]] {{صل}} در زمان [[فترت]] (پیدا نبودن [[رسولان]]) [[مبعوث]] شد<ref>کافی، ج ۲، ص ۱۴۱.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۵۳۰.</ref>.