دینداری: تفاوت میان نسخه‌ها

*به معنای پای‌بندی عملی به [[آموزه‌های دینی]] است. نخستین [[وظیفه]] [[مسلمانان]]، دینداری و [[حفظ دین]] خویش است<ref>بحار الانوار، ۲/ ۲۵۸.</ref>. دینداری آفت‌ها و آسیب‌هایی دارد که سرچشمه آنها [[دنیاپرستی]] و تعلقات مادی است؛ چنان که در برخی [[روایات]] آمده است که آفت دینداری، [[ترس]] است و [[شکمبارگی]] و شهوت‌پرستی<ref>بحار الانوار، ۶۶/ ۳۳۵.</ref>. دینداری به ویژه در [[روزگار غیبت]] بسیار دشوار است. در برخی [[روایات]] آمده است که در این روزگار، [[حفظ دین]] همانند آن است که [[آدمی]] آتشی بر [[کف دست]] نگاه دارد<ref>بحار الانوار، ۵۲/ ۱۱۱ و ۲۸/ ۴۷.</ref>. دینداری، پیامدهای خجسته‌ای نیز دارد. [[دینداران]]، همواره در آرامش‌اند و با [[وقار]] و استوارند و از شخصیتی مستقل برخوردارند و اهل [[فروتنی]] و [[قناعت]] و رضایند و [[اندوه]] [[دنیا]] و کالای [[دنیوی]] نمی‌خورند. آثار دینداری در [[زندگی اجتماعی]] [[انسان]] نیز بسیار چشمگیر است. [[دینداران]] به [[مردم]] [[محبت]] می‌ورزند و اهل [[کینه]] و [[عداوت]] نیستند<ref>بحار الانوار، ۲/ ۵۳.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 252.</ref>.