اسلام: تفاوت میان نسخه‌ها

اسلام (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۳ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۴۴

۱۷٬۵۷۷ بایت اضافه‌شده ، ‏۳ اکتبر ۲۰۱۹

بدون خلاصۀ ویرایش

دیداریویکی‌متن

Jaafari

مدیران

۸۰٬۴۳۴

ویرایش

@@ خط ۳۰: / خط ۳۰: @@
 ==آثار اسلام==
+==اسلام در فرهنگنامه آخرالزمان==
+[[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: [[دین اسلام]] چنان فراگیر شود که مانند شب و روز بر تمامی [[گیتی]] گسترده شود و [[خداوند]] خانه‌ای یا خیمه‌ای را [[باقی]] نگذارد مگر اینکه [[دین اسلام]] را به آن داخل کند، اگر اهل آن بدان عمل کنند [[عزیز]] خواهند شد و اگر [[کافر]] بمانند، ذلیل می‌شوند<ref>یأتی: ص ۳۱.</ref>. (این گستردگی اسلام فقط در [[زمان ظهور]] [[آخرین منجی]] متحقق خواهد شد زیرا در هیچ زمانی حتی در زمان [[حضرت]] [[پیامبر]]{{صل}} این چنین اسلام همه‌گیر نشده بود).
+[[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: اسلام اولش [[غریب]] بود و به زودی دوباره [[غریب]] خواهد شد، پس خوشا به حال غریبان!
+و در [[حدیث]] دیگری [[راوی]] سؤال کرد: غریبان چه کسانی هستند؟ [[حضرت]] پاسخ دادند: این غریبان کسانی هستند که وقتی [[مردم]] در پی [[فساد]] و [[تباهی]] می‌روند آنها به دنبال [[راستی]] و درستی‌اند<ref>یأتی: ص ۳۰.</ref>. (یعنی اسلام در ابتدای [[بعثت]] خاتم الانبیاء{{صل}} [[یاوران]] اندکی داشت و [[رسول خدا]]{{صل}} با سختی‌های فراوان این [[دین]] را جهانی ساخت، و از ناشناختگی خارج کرد، به طوری که چهارگوشه دنیای آن روز به [[دین]] [[رسول خدا]] [[آگاهی]] یافتند، اما بعد از [[رحلت]] [[رسول خدا]]{{صل}} دوباره به واسطه [[توطئه]] منافقین در میان [[امت]] جدایی افتاد و اسلام از درون به [[غربت]] اولیه بازگشت و گروه اندکی به اسلام صحیح و راستینی که [[رسول خدا]] به آن [[وصیت]] کرده بود [[باقی]] ماندند. [[رسول خدا]]{{صل}} در این [[حدیث]] می‌فرماید: خوشا به حال کسانی که در این زمان بر اسلام [[راستین]] پابرجا بمانند و از آن به خاطر [[فتنه‌ها]] روی گردان نشوند).
+[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: زمانی که [[حضرت قائم]]{{ع}} [[قیام]] کند [[مردم]] را از نو به اسلام [[دعوت]] می‌کند و [[مردم]] را به [[دینی]] (که به خاطر روی‌گردانی [[مردم]]) به کهنگی گراییده بود، [[هدایت]] و [[راهنمایی]] می‌کند<ref>همان.</ref>.
+[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمود: اسلام (در [[آخرالزمان]]) چنان ناقص خواهد شد که کسی (حقیقتاً) {{متن حدیث|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}} نمی‌گوید<ref>ملاحم: ص ۱۷۶.</ref>.
+[[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: اسلام تا زمانی [[عزیز]] خواهد شد که [[دوازده خلیفه]] از [[قریش]] [[حاکمان]] آن باشند<ref>ملاحم: ص ۱۷۹.</ref>.
+یعنی [[اسلامی]] [[عزیز]] است و در نزد [[خدا]] مقبول خواهد بود که [[حاکمان]] آن [[دوازده نفر]] از [[قریش]] باشند، که این خصوصیت فقط در [[شیعه دوازده امامی]] تحقق یافته است. زیرا هیچ کدام از فرق [[مسلمان]] این ویژگی در حاکمان‌شان یافت نمی‌شود. از این روی می‌توان به [[اقتدار]] [[شیعه]] در طور [[تاریخ]] پی برد. [[شیعه]] در سخت‌ترین شرایط و حتی زیر تیغ جلادان و [[دشمنان]] [[عزت]] خویش را از دست نداده است و این [[سربلندی]] و [[پایداری]] [[شیعیان]]، حتی [[دشمنان]] را نیز به تعجب واداشته است. زیرا [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن|وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَلَكِنَّ الْمُنَافِقِينَ لَا يَعْلَمُونَ}}<ref>«می‌گویند: چون به مدینه باز گردیم، فراپایه‌تر، فرومایه‌تر را از آنجا بیرون خواهد راند؛ با آنکه  فراپایگی تنها از آن خداوند و پیامبر او و مؤمنان است امّا منافقان نمی‌دانند» سوره منافقون، آیه ۸.</ref>. چنان‌که [[زینب]] کبری{{س}} بعد از [[شهادت]] [[برادر]] و [[یاران]] و بعد از [[اسارت]] از [[کربلا]] تا [[شام]]، در مجلس [[یزید]] با ابهتی که از [[پدر]] خویش [[علی بن ابی‌طالب]]{{ع}} به [[ارث]] برده بود می‌فرماید: {{متن حدیث|مَا رَأَيْتُ إِلَّا جَمِيلًا}} (من جز [[زیبایی]] هیچ ندیدم!) آری [[شهادت]] در [[راه خدا]] [[زیبایی]] است.
+امیر‌المؤمین{{ع}} می‌فرماید: زمانی خواهد رسید که اسلام وارونه خواهد شد آن‌گونه که ظرف وارونه شود و محتویات آن بریزد، سپس [[حضرت قائم]]{{ع}} [[ظهور]] کند و [[مردم]] را از نو به اسلام [[راستین]] [[هدایت]] کند<ref>نهج البلاغة: خطبه ۱۰۳.</ref>.
+[[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: (در [[آینده]]) اسلام چنان کهنه خواهد شد مانند لباسی که رنگش رفته باشد، تا جایی که بعضی از [[مردم]] نسبت به [[نماز]] و [[روزه]] کاملاً بی‌اطلاع باشند<ref>یأتی: ص ۳۱.</ref>.
+درباره شرایط مردان و [[زنان]] با [[ایمان]] و کسانی که حقیقتاً می‌خواهند در [[آخرالزمان]] به [[اسلام حقیقی]] پایبند باشند، [[روایات]] زیادی وارد شده است. این [[احادیث]] حاکی از شرایط سخت برای انسان‌های با [[ایمان]] در [[آخرالزمان]] است، دورانی که [[امام]] از دیده‌گان خلق [[غایب]] است و [[شیطان]] از همین اصل برای مأیوس کردن [[مردم]] و [[ترویج]] [[بی‌دینی]] استفاده می‌کند. شرایطی چنان دشوار که اگر شخصی با [[ایمان]] از [[دنیا]] برود باعث شگفتی [[ملائکه]] [[آسمان]] خواهد بود!
+در برخی [[روایات]] از خارج شدن گروهی از افراد با [[ایمان]] از [[دین]] خبر داده است که این امر شاید به [[علت]] همین شرایط سخت و [[آزمایش‌های الهی]] است که اکثر [[مردم]] در آن [[استقامت]] نخواهند کرد و بسیاری از [[مردم]] در آن امتحان‌ها پیروز نخواهند بود و جز افراد اندکی از [[فتنه‌ها]] سرافراز بیرون نخواهد آمد. البته فراگیر شدن بی‌ایمانی، [[فتنه]]، دین‌ستیزی و دین‌گریزی خود دلیلی بر سخت شدن شرایط برای آن دسته از [[مردم]] است که می‌خواهند حقیقتاً بر [[ایمان]] خود [[استوار]] بمانند. البته کسانی که بتوانند در آن دوران سخت، [[ایمان]] خود را نگاه دارند، از [[منزلت]] بسیار بالایی برخوردار خواهند بود. [[رسول خدا]]{{صل}} از آنان به عنوان [[برادر]] خود یاد نموده است<ref>ر.ک:برادران رسول خدا!</ref>. در روایاتی نیز به [[ایمان آوردن]] فوج فوج از غیر [[مسلمانان]] به [[حضرت]] خبر داده‌اند و این [[پس از ظهور]] [[حضرت]] و اتمام حجت‌های ایشان و بروز نشانه‌های و معجزه‌های آن [[حضرت]] است.
+[[امام صادق]]{{ع}} فرمود: [[صاحب‌الامر]] ([[حضرت قائم]]{{ع}}) غیبتی خواهد داشت که اگر کسی بخواهد در آن زمان [[دین]] خود را حفظ کند، مانند آن است که با [[کف دست]] ساقه پرخار را [[پاک]] نماید. پس [[پرهیزکاری]] پیشه کنید و در [[دین]] خود [[استوار]] باشید<ref>یأتی: ص ۲۴۹.</ref>.
+در [[روایت]] دیگری [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: زمانی که [[حضرت قائم]]{{ع}} [[قیام]] کند، [[مردم]] بسیاری که [[گمان]] می‌کنند با [[ایمان]] هستند [[کافر]] شده و بت‌پرست خواهند شد!<ref>همان.</ref>
+در [[حدیثی]] جناب [[ابوذر غفاری]] فرمود: روزی فرا خواهد رسید که [[پول]]، [[دین]] [[مردم]] خواهد شد. اگر آن زمان را دریافتید از آن مال‌دوری گزینید (و [[دین]] خود را به [[مال]] [[دنیا]] نفروشید)<ref>همان: ص ۲۵۰.</ref>.
+در [[حدیثی]] دیگر آمده: زمانی فرا خواهد رسید که [[صبر]] کردن و [[استواری]] بر [[ایمان]] مانند آن است که شخصی [[آتش]] گداخته در [[کف دست]] نگاه داشته باشد! [[مردم]] [[دین]] و [[اخلاق]] خود را به [[دنیا]] می‌فروشند، و [[مؤمنین]] از میان [[جماعت]] [[بی‌ایمان]]، مانند روباهی که از [[ترس]] شناخته شدن و شکار شدن بچه‌هایش از سوراخی به سوراخ دیگر می‌خزد، پیاپی در حال کوچ کردن است<ref>یأتی: ص ۲۵۲.</ref>.
+[[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: پس از من فتنه‌هایی بر امتم خواهد رسید که چون شب‌های تار آنان را فرا می‌گیرد. در آن [[فتنه‌ها]] برخی صبح [[مؤمن]] هستند ولی تا [[شام]] [[کافر]] می‌شوند، و برخی شب را در حال [[ایمان]] به سر می‌برند، اما صبح می‌کنند در حالی که [[کافر]] شده‌اند؛ در آن زمان [[مردم]] [[دین]] خود را به [[دنیایی]] [[پست]] می‌فروشند.
+در [[حدیثی]] دیگر نیز فرمود: [[مؤمنین]] [[حقیقی]] در آن زمان مانند طلای سرخ هستند که هر چه در کوره [[آتش]] بروند تغییری در رنگ و وزن آن پدید نمی‌آید.
+در روایتی دیگر نیز فرمود: در [[آخرالزمان]] کسانی که به [[راستی]] اهل [[ایمان]] هستند نزد بستگان خود حتی به اندازه یک گوسفند نیز [[ارزش]] ندارند!<ref>همان: ص ۶۲۲.</ref>
+[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در ضمن خطبه‌ای مفصل فرمود: در [[آخرالزمان]] به گونه‌ای بر [[مؤمنین]] عرصه تنگ خواهد شد که اگر مؤمنی بخواهد یک درهم [[رزق]] [[حلال]] کسب نماید، از ضربت [[شمشیر]] برای او سخت‌تر خواهد بود<ref>نهج البلاغة: خطبه ۱۸۷.</ref>.
+در بسیاری از [[احادیث]] از [[فتنه‌ها]] و آزمایش‌های فراوان در [[آخرالزمان]] است به حدی که تعداد بسیار بسیار کمی از اهل [[ایمان]] در این [[فتنه‌ها]] و آزمایش‌ها پیروزمندانه سربلند می‌کنند<ref>ر.ک: آزمایش مردم، فتنه.</ref>.
+[[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: فتنه‌ای روی خواهد داد، در آن [[فتنه]] هیچ مسلمانی نماند مگر آنکه قدری از آن [[فتنه]] به خانه‌اش راه یابد.
+در [[حدیث]] دیگر فرمود: فتنه‌ای برپا می‌شود که در آن مردی با [[ایمان]] از خانه خارج می‌شود، ولی در حالی به خانه باز می‌گردد که [[ایمان]] او بر [[باد]] رفته است<ref>یأتی: ص ۵۰۴.</ref>.
+در روایتی دیگر [[حضرت]] فرمود: اکنون شما در زمانی [[زندگی]] می‌کنید که (به راحتی می‌توانید [[ایمان]] خود را حفظ نمایید، بنابراین) اگر یک دهم از [[ایمان]] خود را ضایع کنید، [[گمراه]] هستید و به [[هلاکت]] دچار خواهید شد؛ اما زمانی فراخواهد رسید که (اوضاع چنان دشوار می‌شود و نگهداری [[ایمان]] سخت خواهد بود که) اگر شخصی حتی یک دهم از [[ایمان]] خود را عمل نماید بالاخره [[نجات]] خواهد یافت<ref>کنزالعمال: ج ۱۴، ص ۲۵۴.</ref>.
+در روایتی دیگر نیز فرمود: در [[آخرالزمان]] [[مردم]] [[دین]] را وسیله‌ای قرار می‌دهند که به [[دنیا]] برسند (و در [[حقیقت]] [[دین]] را برای [[آخرت]] نمی‌خواهند)، آنها مانند گرگ‌هایی خواهند بود که [[لباس]] میش بر تن کرده‌اند، در شیرین زبانی (و [[تملق]] و [[دروغ‌گویی]]) بسیار توانا هستند، [[خداوند]] بدان‌ها می‌فرماید: آیا بر [[نافرمانی]] من گستاخ شده‌اند! [[سوگند]] در آن به ذات خویش که [[فتنه]] و بلایی بر سر آنها نازل کنم که افراد بسیار با [[استقامت]] متحیر شوند<ref>کنزالعمال: ص ۱۲۴.</ref>.
+جناب [[سلمان]] روایتی [[نقل]] می‌کند و می‌فرماید: اکنون به زیادی [[مسلمانان]] نگاه کن، همان‌گونه که اکنون گروه گروه [[مسلمان]] می‌شوند، زمانی خواهد رسید که گروه گروه [[مردم]] از [[دین]] خارج شوند<ref>ملاحم: ص ۱۳۳.</ref>.
+در [[دوران غیبت]] فتنه‌های سخت [[مردم]] را مورد [[آزمایش]] قرار می‌دهد که [[مردم]] نسبت به آن [[حضرت]] اعتقادشان را از دست خواهند داد. در [[حدیثی]] [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: کسانی که در [[دوران غیبت]] [[حضرت قائم]]{{ع}} بر [[اعتقاد به امامت]] او پایدار باشند، از [[کبریت احمر]] و گوگرد نایاب نیز کمیاب‌ترند!<ref>بحارالانوار: ج ۵۱، ص ۷۳.</ref>
+در [[روایات]] مختلفی از [[غربت]] و [[مظلومیت]] [[مؤمنین]] [[حقیقی]] و [[شیعیان]] در [[آخرالزمان]] یاد شده است. دنیای [[قبل از ظهور]] آکنده از [[ظلم و جور]] است، و بی‌گمان اهل [[ایمان]] هستند که در تیررس اهل [[ستم]] قرار دارند. تعداد کم [[مؤمنین]] و [[شیعیان]] خود باعث [[غربت]] آنان هست و حق‌ستیزیِ [[اهل باطل]] نیز به آن افزوده می‌شود. در دعای «عظم البلاء» به پیشگاه [[خدا]] شکایت از فزونی [[بلاها]] می‌کنیم. و در دعای دیگری شکایت از کمی تعداد [[مؤمنین]] و [[هجوم]] [[ستمگران]] بر [[مؤمنین]] داریم: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ إِنَّا نَشْكُو إِلَيْكَ فَقْدَ نَبِيِّنَا... وَ قِلَّةَ عَدَدِنَا... وَ تَظَاهُرَ الزَّمَانِ عَلَيْنَا}}<ref>ر.ک: دعا.</ref>.
+[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمود: همیشه [[شیعه]] در گرفتاری و [[مشقت]] به سر خواهد برد، تا جایی که مانند لاشه بزی باشند که قصاب هرگونه که بخواهد دست در او افکند، نه راه فرار خواهند داشت و نه پناهگاهی که در امور خویش بدان [[پناه]] برند<ref>غیبت نعمانی: ص ۱۱۹ و یأتی: ص ۱۱۱.</ref>.
+در این زمانه نیز اگر به دقت نظر کنیم، با توجه به قلت [[شیعه]] نسبت به جمعیت [[دنیا]]، خواهیم یافت که [[مظلومیت شیعه]] از اول [[تاریخ]] تا کنون استمرار داشته است، از همه سو [[تحریم]]، کارشکنی و حق‌کشی نمونه‌ای از ظلم‌های بارز این دوران به جمعیت قلیل [[مؤمنین]] به [[امام زمان]]{{ع}} است<ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]] صفحه ۶۴-۷۰.</ref>.
 ==منابع==
 * [[پرونده:000055.jpg|22px]] [[حسین دیبا|دیبا، حسین]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)|'''دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳''']]
+* [[پرونده:13681151.jpg|22px]] [[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|'''فرهنگنامه آخرالزمان''']].
 ==پانویس==
 {{یادآوری پانویس}}
 {{پانویس2}}
+{{امام مهدی}}
+[[رده:مدخل]]
+[[رده:امام مهدی]]
 [[رده:مدخل‌های درجه دو دانشنامه]]
 [[رده:اسلام]]
+[[رده:مدخل فرهنگنامه آخرالزمان]]