کسب و کار: تفاوت میان نسخه‌ها

===ترغیب و [[تشویق]] [[مسلمانان]] به کسب و کار ===

*[[رسول خدا]]{{صل}} همواره [[مسلمانان]] را به کار و تلاش برای تأمین [[مشروع]] نیازمندی‌های خویش سفارش کرده، از [[سستی]] در امر معاش بر حذر می‌داشتند. ایشان تلاش برای تأمین [[مالی]] و استغنای خود و [[خانواده]] و سعی در [[پاسخ گویی]] به خواسته‌های آنان را گام برداشتن در مسیر [[حق]] معرفی می‌کردند و تلاش شخص در راه افزودن بر دارایی‌های خود را تلاشی در راه [[شیطان]] می‌دانستند<ref>الطبرانی، المعجم الأوسط، ج ۸، ص ۲۷۷ - ۲۷۸؛ الهیثمی، مجمع الزوائد، ج ۴، ص ۳۲۵ و المتقی الهندی، کنزالعمال، ج۴، ص۱۰.</ref><ref>[[معصومه اخلاقی|اخلاقی، معصومه]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۵۷۶.</ref>.

*[[رسول خدا]]{{صل}} پاکیزه‌ترین کسب‌ها را کار با دست و خرید و فروش [[مشروع]] می‌دانستند<ref>مستدرک الوسائل، ج ۱۳، ص ۲۴.</ref>. ایشان همواره این مسئله را یاد آور می‌شدند که "از دسترنج خود بخورید"<ref>{{متن حدیث|كُلُوا مِنْ‌ كَدِّ أَيْدِيكُم‌}}؛ محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج ۶۳، ص ۳۱۴.</ref> و با بیان اینکه [[داوود]] [[نبی]]{{ع}} نیز از دسترنج خود استفاده می‌کرد، [[مردم]] را از استفاده از دسترنج دیگران منع می‌کرد<ref>البخاری، صحیح، ج ۳، ص ۹.</ref><ref>[[معصومه اخلاقی|اخلاقی، معصومه]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۵۷۷.</ref>.

*[[پیامبر]]{{صل}} فرموده است: "هر کس به [[کمک]] نیروی بازوانش [[مال]] [[حلال]] کسب کند، [[خداوند]] به او نظر [[رحمت]] می‌افکند<ref>تاج الدین شعیری، جامع الاخبار، ص ۱۳۹ و مستدرک الوسائل، ج ۱۳، ص ۲۴.</ref> و درهای [[بهشت]] بر او گشوده می‌شود تا از هر کدام که خواست، به بهشت وارد شود"<ref>تاج الدین شعیری، جامع الاخبار، ص ۱۳۹ و مستدرک الوسائل، ج ۱۳، ص ۲۴.</ref>. ایشان چنین فردی را کسی معرفی کرده‌اند که در [[روز قیامت]] جزو [[انبیا]] محشور خواهد شد<ref>تاج الدین شعیری، جامع الاخبار، ص ۱۳۹ و مستدرک الوسائل، ج ۱۳، ص ۲۴.</ref><ref>[[معصومه اخلاقی|اخلاقی، معصومه]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۵۷۷.</ref>.

*[[رسول خدا]]{{صل}} کسی را که با دست خود در آمد کسب می‌کند، [[دوست]] [[خالص]] [[خداوند]]<ref>نهج الفصاحه، ص ۶۱۸.</ref> دانسته و غذایی را که با [[زور]] بازوان شخص به دست آمده باشد، [[بهترین]] غذاها معرفی کرده‌اند<ref>محیی الدین النووی، المجموع، ج ۹، ص ۵۹؛ صحیح بخاری، ج ۳، ص ۹ و الطبرانی، مسند الشامیین، ج ۳، ص ۱۶۰.</ref>. همچنین ایشان [[رنج]] بردن [[بنده]] در طلب روزی را [[محبوب]] [[خداوند]]<ref>الجامع الصغیر، ج ۱، ص ۲۸۷ و کنزالعمال، ج ۴، ص ۴.</ref> و شخص خسته از جستجوی [[مال]] [[حلال]] را کسی دانسته‌اند که روز را به شب آورده، در حالی که آمرزیده است<ref>شیخ صدوق، الامالی، ص۲۸۹؛ جامع الاخبار، ص ۱۳۹؛ ورام ابن ابی فراس، مجموعه ورام، ج ۲، ص ۱۶۷ و سیوطی، الجامع الصغیر، ج۲، ص۵۸۴.</ref>. آن [[حضرت]] در [[حدیثی]] دیگر فرمودند: "در [[روز قیامت]]، مردی می‌آید، در حالی که برایش گناهی نیست و آن، به [[دلیل]] تلاش او در امر معاش است"<ref>قطب الدین راوندی، الدعوات، ص ۱۱۹ - ۱۲۰ و بحار الانوار، ج ۱۰۰، ص ۱۲.</ref>‌<ref>[[معصومه اخلاقی|اخلاقی، معصومه]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۵۷۸.</ref>.

===[[نکوهش]] سربار دیگران بودن===

*[[رسول خدا]]{{صل}} کسانی را که به خاطر سستی‌ها و تنبلی‌های خود سربار [[جامعه]] می‌شوند، همواره [[سرزنش]] می‌کردند و می‌فرمودند: "کسی که سربار دیگران شود، [[ملعون]] است، [[ملعون]]؛ و آن کس که خواسته عیال خود را تأمین نکند؛ [[ملعون]] است، [[ملعون]]"<ref>کلینی، الکافی،. ج ۴، ص ۱۲؛ شیخ صدوق، من لایحضره الفقیه، ج ۲، ص ۶۸ و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۲۱، ص ۵۴۳.</ref>. همچنین، ایشان در [[حدیثی]] دیگر در [[مذمت]] سربار [[جامعه]] بودن فرموده‌اند: "در گنهکاری فرد، همین بس که سربار [[مسلمانان]] باشد"<ref>الکافی، ج ۴، ص ۱۲؛ من لا یحضره الفقیه، ج ۳، ص ۱۶۸؛ ابن فهد حلی، عدة الداعی، ص ۸۲؛ النسائی، السنن الکبری، ج ۵، ص ۳۷۴ و ابن سلامه، مسند الشهاب، ج ۲، ص ۳۰۴.</ref><ref>[[معصومه اخلاقی|اخلاقی، معصومه]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۵۷۸.</ref>.