←مقدمه
بدون خلاصۀ ویرایش |
(←مقدمه) |
||
| خط ۱۳: | خط ۱۳: | ||
*این [[رذیلت اخلاقی]]، سخت [[ناپسند]] است؛ به این [[حدیث شریف]] بنگرید: "[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: چه [[ناپسند]] است برای [[مؤمن]]، که میل و خواستهای داشته باشد که او را ذلیل میسازد"<ref>{{متن حدیث| قَالَ أَبُو عَبْدِاللَّهِ{{ع}} قَالَ: مَا أَقْبَحَ بِالْمُؤْمِنِ أَنْ تَكُونَ لَهُ رَغْبَةٌ تُذِلُّهُ}}اصول کافی، ج۲، ص۳۲۰.</ref>. | *این [[رذیلت اخلاقی]]، سخت [[ناپسند]] است؛ به این [[حدیث شریف]] بنگرید: "[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: چه [[ناپسند]] است برای [[مؤمن]]، که میل و خواستهای داشته باشد که او را ذلیل میسازد"<ref>{{متن حدیث| قَالَ أَبُو عَبْدِاللَّهِ{{ع}} قَالَ: مَا أَقْبَحَ بِالْمُؤْمِنِ أَنْ تَكُونَ لَهُ رَغْبَةٌ تُذِلُّهُ}}اصول کافی، ج۲، ص۳۲۰.</ref>. | ||
*[[قرآن کریم]] نیز به شدّت از این [[رذیلت اخلاقی]] [[نهی]] فرموده؛ و هم از این [[کتاب آسمانی]] و هم از [[روایات]] اهل [[عصمت]]{{عم}}، به خوبی استفاده میشود که عقوباتی سخت از پی این صفت [[اخلاقی]] در [[دنیا]] و [[آخرت]] دامن صاحبان آن را خواهد گرفت. به این دو [[آیه شریفه]] بنگرید:{{متن قرآن|وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلَى مَا مَتَّعْنَا بِهِ أَزْوَاجًا مِنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ وَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَأَبْقَى}}<ref>«و به آنچه با آن دستههایی از آنان را بهرهمند گرداندهایم چشم مدوز، آراستگی زندگی این جهان را (به آنان دادهایم) تا آنان را در آن بیازماییم و روزی پروردگارت بهتر و پایاتر است» سوره طه، آیه ۱۳۱.</ref>؛ {{متن قرآن|لَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلَى مَا مَتَّعْنَا بِهِ أَزْوَاجًا مِنْهُمْ وَلَا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ}}<ref>«به چیزی که دستههایی از کافران را بدان بهرهمند کردهایم چشم مدوز و برای آنان اندوه مخور و برای مؤمنان افتادگی کن!» سوره حجر، آیه ۸۸.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۲ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۲، ص ۳۲۷.</ref>. | *[[قرآن کریم]] نیز به شدّت از این [[رذیلت اخلاقی]] [[نهی]] فرموده؛ و هم از این [[کتاب آسمانی]] و هم از [[روایات]] اهل [[عصمت]]{{عم}}، به خوبی استفاده میشود که عقوباتی سخت از پی این صفت [[اخلاقی]] در [[دنیا]] و [[آخرت]] دامن صاحبان آن را خواهد گرفت. به این دو [[آیه شریفه]] بنگرید:{{متن قرآن|وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلَى مَا مَتَّعْنَا بِهِ أَزْوَاجًا مِنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ وَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَأَبْقَى}}<ref>«و به آنچه با آن دستههایی از آنان را بهرهمند گرداندهایم چشم مدوز، آراستگی زندگی این جهان را (به آنان دادهایم) تا آنان را در آن بیازماییم و روزی پروردگارت بهتر و پایاتر است» سوره طه، آیه ۱۳۱.</ref>؛ {{متن قرآن|لَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلَى مَا مَتَّعْنَا بِهِ أَزْوَاجًا مِنْهُمْ وَلَا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ}}<ref>«به چیزی که دستههایی از کافران را بدان بهرهمند کردهایم چشم مدوز و برای آنان اندوه مخور و برای مؤمنان افتادگی کن!» سوره حجر، آیه ۸۸.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۲ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۲، ص ۳۲۷.</ref>. | ||
*گویا مراد از "چشم دوختن به دارائی [[مردم]]"، همان طمع باشد؛ چه [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نیز این دو [[آیه]] را همینگونه [[تفسیر]] فرمودهاند: "هرکس نظر خود را به [[ثروت]] [[مردم]] بدوزد، اندوهش پایدار شود و [[ناراحتی]] | *گویا مراد از "چشم دوختن به دارائی [[مردم]]"، همان طمع باشد؛ چه [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نیز این دو [[آیه]] را همینگونه [[تفسیر]] فرمودهاند: "هرکس نظر خود را به [[ثروت]] [[مردم]] بدوزد، اندوهش پایدار شود و [[ناراحتی]]اش هرگز تسلّی نیابد"<ref>{{متن حدیث| وَ مَنْ أَتْبَعَ بَصَرَهُ مَا فِي أَيْدِي النَّاسِ طَالَ هَمُّهُ وَ مَنْ لَمْ يَشْفِ غَيْظَهُ}}؛ تفسیر صافی، ذیل آیه ۱۳۱ طه.</ref>. | ||
*طمعورزی، گذشته از آنکه خود در شمار [[رذائل اخلاقی]] است، رذائلی چند بههمراه و نیز در پی خواهد داشت؛ که هریک در شمار [[گناهان کبیره]] محسوب میگردد. | *طمعورزی، گذشته از آنکه خود در شمار [[رذائل اخلاقی]] است، رذائلی چند بههمراه و نیز در پی خواهد داشت؛ که هریک در شمار [[گناهان کبیره]] محسوب میگردد. | ||
*در این میان، اگر "[[دنیادوستی]]" تنها همراه [[ناپسند]] این صفت [[اخلاقی]] بود، کافی بود تا [[آدمی]] بدون تردید آن را در شمار بدترین [[رذائل اخلاقی]] داند، و در تنزیه [[جان]] خود از آن بکوشد. [[غفلت]] از [[یاد خدا]]، همچون سگ در کمین [[اموال]] دیگران بودن و...، نیز در شمار دیگر رذائلی است که به همراه طمع برای [[آدمی]] حاصل شده، سرانجام او را از انسانیّت خود جدا، و پیش از آن او را از جمله [[مؤمنین]] خارج میسازد<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۲ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۲، ص ۳۲۹.</ref>. | *در این میان، اگر "[[دنیادوستی]]" تنها همراه [[ناپسند]] این صفت [[اخلاقی]] بود، کافی بود تا [[آدمی]] بدون تردید آن را در شمار بدترین [[رذائل اخلاقی]] داند، و در تنزیه [[جان]] خود از آن بکوشد. [[غفلت]] از [[یاد خدا]]، همچون سگ در کمین [[اموال]] دیگران بودن و...، نیز در شمار دیگر رذائلی است که به همراه طمع برای [[آدمی]] حاصل شده، سرانجام او را از انسانیّت خود جدا، و پیش از آن او را از جمله [[مؤمنین]] خارج میسازد<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۲ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۲، ص ۳۲۹.</ref>. | ||