سنت غیبت رهبری الهی: تفاوت میان نسخه‌ها

==مقدمه==

*بر اساس [[منطق]] [[قرآنی]]، [[رهبری الهی]] [[نعمت]] بزرگی است که [[خدا]] بر [[مردم]] روی [[زمین]] منّت نهاده است ... [[نعمت]] تامّ [[الهی]] که در شکل [[رهبری الهی]] تجسّم یافته بعد از پیاده شدن میان [[مردم]] به عنوان [[سنّت الهی]] استقرار می‌یابد. در این‌جا سزاوار است مقدمه‌ای در توضیح [[سنت]] [[غیبت]] بر اساس بیان‌های [[آشکار]] [[قرآن]] [[عظیم]] آورده شود. [[قرآن]] در موارد متعددی به این [[سنت]] توجه داده و ما در این‌جا به بعضی از آن موارد اشاره می‌کنیم:

* [[سوره ابراهیم]] با اشاره به [[نعمت رهبری الهی]] بر [[بنى‌اسرائیل]] که در [[امامت]] [[حضرت موسی]] تجسم یافته آغاز می‌شود. [[خداوند]] در این سوره با تأکید بر [[سنت الهی]] بودن این [[نعمت]] می‌فرماید: {{متن قرآن|أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُواْ نِعْمَةَ اللَّهِ كُفْرًا وَأَحَلُّواْ قَوْمَهُمْ دَارَ الْبَوَارِ * جَهَنَّمَ يَصْلَوْنَهَا وَبِئْسَ الْقَرَارُ}}<ref>«آیا در (کار) کسانی که ناسپاسی را جایگزین نعمت خداوند کردند و قوم خود را به «سرای نابودی» درآوردند ننگریسته‌ای؟ * که دوزخ است؛ در آن درخواهند آمد و بد جایگاهی است» سوره ابراهیم، آیه ۲۸.</ref>. این [[آیه]] تقریر روشنی از [[سنت الهی]] است. همان سنتی که در اوایل همین سوره بیان می‌کند: "اگر شکرگزارى کنید، ([[نعمت]] خود را) بر شما خواهم افزود؛ و اگر ناسپاسى کنید، مجازاتم شدید است".

*[[رهبری الهی]] - که [[نعمت]] بزرگ آسمانی بر [[مردم]] است - در ضمن [[رهبری]] [[امت]] استمرار یافته و با [[عطای الهی]] به شکل اداره [[جامعه]] و [[هدایت]] آن به سوی [[سعادت]] ادامه می‌یابد و این زمانی است که [[مردم]] سپاس‌گزار این [[نعمت]] باشند و از [[رهبری الهی]] [[پیروی]] کرده و او را [[یاری]] کنند. اما هرگاه [[مردم]] نسبت به این [[نعمت]] [[ناسپاسی]] کنند، از آن روی گردانده و از فرمان‌برداری [[رهبری الهی]] سر باز زنند، آن را [[یاری]] نکنند و [[رهبر الهی]] را در [[رویارویی با طاغوت]] تنها گذارند موجبات نقصان و فشرده شدن [[نعمت]] را فراهم آورده و به دنبال آن، [[نعمت]] از آن‌ها سلب می‌شود و این در حالی است که بسیار به آن [[نعمت]] نیازمندند.