خانواده: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[دوستی]] و [[مودّت]] و الفت بین اعضای خانواده امر مؤکّد است. مردان از هرآنچه باعث کدر شدن [[محبت]] و صفای خانواده می‌شود، پرهیز داده شده‌اند. بر اساس [[قرآن کریم]]، موّدت و [[رحمت]] بین اعضای خانواده، از نشانه‌های [[خداوند]] است<ref>{{متن قرآن|وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُم مِّنْ أَنفُسِكُمْ أَزْوَاجًا لِّتَسْكُنُوا إِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ }}؛ سوره روم، آیه ۲۱</ref>. [[پیامبر اکرم]] نیز [[بهترین]] افراد را کسی معرفی می‌کند که [[بهترین]] [[رفتار]] را با خانواده‌اش داشته باشد. [[امام علی]] {{ع}} [[دوستی]] ورزیدن را سبب پیوند می‌داند<ref>نهج البلاغه، حکمت  ۲۱۱</ref> و [[دوستی]] پدران را سبب خویشاوندی میان [[فرزندان]] برمی‌شمرد. پیوند خویشاوندی به [[مودّت]] نیاز دارد<ref>نهج البلاغه، حکمت ۳۰۸</ref>. [[امام]] هم‌چنین پیوند با [[خویشاوندان]] را به‌دلیل رشد و فراوان شدن شما آنان، امری [[واجب]] برمی‌شمرد<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۰۸</ref>. [[محبت]] و [[دوستی]] حقیقی بین افراد برقرار نمی‌شود، مگر با [[اخلاص]] در [[محبت]]، چنان‌که در سفارش به [[فرزند]] خویش فرمود: [[دشمن]] دوستت را [[دوست]] مگیر تا دوستت را [[دشمن]] نباشی و در پندی که به برادرت می‌دهی، نیک باشد یا زشت، باید با [[اخلاص]] باشی<ref>نهج البلاغه، نامه ۳۱</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 318-319.</ref>.