جزیره خضرا: تفاوت میان نسخه‌ها

* او، داستان را در حضور عده‌‏ای از [[دانشمندان]] حله و نواحی آن چنین بازگو کرد: سال‏ها در [[دمشق]] نزد [[شیخ]] [[عبد الرحیم حنفی]] و [[شیخ]] [[زین الدین علی مغربی اندلسی]] [[دانش]] آموختم. روزی [[شیخ]] [[مغربی]] عزم سفر به [[مصر]] کرد. من و عده‏‌ای از شاگردان با او همراه شدیم. به قاهره رسیدیم. استاد مدتی در الازهر به [[تدریس]] پرداخت، تا این که نامه‌‏ای از اندلس آمد که خبر از بیماری پدر استاد می‏‌داد. استاد عزم اندلس کرد. من و برخی از شاگردان با او همراه شدیم. به نخستین روستای اندلس که رسیدیم، من [[بیمار]] شدم. به ناچار، استاد مرا به خطیب آن قریه سپرد و خود به سفر ادامه داد. سه روز [[بیمار]] بودم، پس از آن، روزی در اطراف ده قدم می‏زدم که کاروانی از طرف کوه‏های ساحل دریای غربی وارد شدند. پرسیدم: از کجا می‌‏آیند؟ گفتند: از دهی از سرزمین بربرها می‏‌آیند که نزدیک جزایر رافضیان است. هنگامی که نام جزیره رافضیان را شنیدم، مشتاق [[زیارت]] آنان شدم. تا محل آنان، بیست و پنج روز راه بود که دو روز بی‏‌آب و آبادی و بقیه‌ ‏آباد بودند. حرکت کردم و به سرزمین آباد رسیدم. به جزیره‌‏ای رسیدم با دیوارهای بلند و برج‌‏های مستحکم که بر ساحل دریا قرار داشت. [[مردم]] آن جزیره، [[شیعه]] بودند و [[اذان]] و [[نماز]] آن‏ها بر هیأت [[شیعیان]] بود. آنان از من پذیرایی کردند. پرسیدم: غذای شما از کجا تأمین می‏‌شود؟ گفتند: از "جزیره خضرا" در دریای سفید که جزایر [[فرزندان]] [[امام مهدی|امام زمان]] {{ع}} است که سالی دو مرتبه، برای ما غذا می‌‏آورند. [[چهل]] روز [[منتظر]] ماندم تا کاروان کشتی‌‏ها از "جزیره خضرا" رسید. [[فرمانده]] آن، پیرمردی بود که مرا می‌‏شناخت و اسم من و پدرم را نیز می‏‌دانست. او مرا با خود به "جزیره خضرا" برد. شانزده روز که گذشت، [[آب]] سفیدی در اطراف کشتی دیدم و علت آن را پرسیدم. [[شیخ]] گفت: این دریای سفید است و آن "جزیره خضرا". این آب‏های سفید، اطراف جزیره را گرفته است و هرگاه کشتی [[دشمنان]] ما وارد آن شود، غرق می‏گردد. وارد جزیره شدیم. شهر دارای قلعه‏‌ها و برج‌‏های زیاد و هفت حصار بود. خانه‌‏های آن از سنگ مرمر شفاف بود .... در [[مسجد]] جزیره، [[سید شمس الدین محمد]] را که عالم آن جزیره بود، [[ملاقات]] کردم. او مرا در [[مسجد]] جای داد. آنان [[نماز]] [[جمعه]] می‌‏خواندند. از [[سید شمس الدین]] پرسیدم: آیا [[امام]] حاضر است؟ گفت: نه؛ ولی من [[نایب خاص]] او هستم. به او گفتم: [[امام]] را دیده‌‏ای؟ گفت: نه؛ ولی پدرم، صدای او را شنیده و جدم، او را دیده است. [[سید]] مرا به اطراف برد. آن جا کوهی مرتفع بود که قبّه‏ای در آن وجود داشت و دو خادم آن جا بودند. [[سید]] گفت: من هر صبح [[جمعه]] آن‏جا می‌‏روم و [[امام مهدی|امام زمان]] را [[زیارت]] می‌‏کنم و آن‏جا ورقه‌‏ای می‌‏یابم که مسایل مورد نیاز در آن نوشته شده است. من نیز به آن کوه رفتم و خادمان قبه از من پذیرایی کردند ... درباره دیدن [[امام مهدی|امام زمان]] {{ع}} از آنان پرسیدم، گفتند: غیرممکن است. درباره [[سید شمس الدین]] از [[شیخ]] [[محمد]] "که با او به خضرا آمدم" پرسیدم. گفت: او از [[فرزندان]] فرزندان [[امام]] است و بین او و [[امام]]، پنج واسطه است. با [[سید شمس الدین]]، گفت‌‏وگوی بسیار کردم و [[قرآن]] را نزد او خواندم. از او درباره ارتباط [[آیات]] و این‏که برخی [[آیات]]، با پیش بی‌‏ارتباط هستند، پرسیدم.