قربانی: تفاوت میان نسخه‌ها

*'''قُربانی:''' آنچه سبب [[تقرب]] به پیشگاه [[خدا]] به شمار آید، فدیه، ذبیحه. به [[نماز]] هم در [[روایات]]، "قربان" گفته شده، چون [[بنده]] را به [[خدا]] نزدیک می‌‌کند. در روز [[عید قربان]] (دهم [[ذی حجه]]) [[حاجیان]] در صحرای منا و در قربانگاه که آنجا قرار دارد، گوسفند یا شتر [[ذبح]] می‌‌کنند و به پیشگاه [[خدا]] تقدیم می‌‌دارند. [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} که به [[فرمان خدا]] [[مأمور]] شد پسرش [[اسماعیل]] را قربانی کند، پس از آنکه او را به قربانگاه برد و کارد بر حلقوم او کشید، از سوی [[خدا]] گوسفندی به عنوان فدیه برای [[اسماعیل]] فرستاده شد تا قربانی شود. [[سنت]] قربانی در [[عید قربان]] به آن واقعه هم اشاره دارد.

*در [[قرآن]] از قربانی [[هابیل و قابیل]] و قبول شدن یکی و قبول نشدن دیگری هم سخن گفته شده است{{متن قرآن|وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ابْنَيْ آدَمَ بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبَا قُرْبَانًا فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِمَا وَلَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الْآخَرِ قَالَ لَأَقْتُلَنَّكَ قَالَ إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ}}<ref>و برای آنان داستان دو پسر آدم (هابیل و قابیل) را به درستی بخوان! که قربانی‌یی پیش آوردند اما از یکی از آن دو پذیرفته شد و از دیگری پذیرفته نشد، (قابیل) گفت: بی‌گمان تو را خواهم کشت! (هابیل) گفت: خداوند تنها از پرهیزگاران می‌پذیرد؛ سوره مائده، آیه ۲۷.</ref>. [[مشرکان]] در پای [[بت]] قربانی می‌کردند، اما [[موحدان]] باید قربانی خود را به درگاه [[خدا]] تقدیم کنند.  

*به کسانی که در [[راه خدا]] و [[احیای دین]] او [[شهید]] شوند نیز قربانی گفته می‌‌شود. [[حضرت زینب]] در [[روز عاشورا]] در کنار پیکر [[سید الشهدا]]{{ع}} رو به [[آسمان]] کرد و گفت: خدایا این قربانی را از ما بپذیر. مفهوم قربانی، [[فدا]] کردن و گذشتن از چیزی است که نزد [[انسان]] [[عزیز]] است، به خاطر چیزی که عزیزتر و محبوب‌تر است. کسی که خود را [[فدا]] و قربانی [[دین]] و [[فرمان خدا]] می‌‌کند، نشان می‌دهد که در [[راه خدا]] از جانش می‌‌گذرد<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)|فرهنگ‌نامه دینی]].</ref>.