جن در کلام اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

*معنای، واژۀ [[جن]] یعنی [[پنهان]] و پوشیده و چون جنّ به چشم نمی‌آید به این نام نامیده شده است<ref>ر.ک: محدثی، جواد، فرهنگ‌نامه دینی، ص۷۲. </ref>. [[جن]]، موجودی است ناشناخته که [[خداوند]] پیش از [[آفرینش انسان]] آنان را آفریده است<ref> فرهنگ شیعه، ص ۲۱۷. </ref>. این موجود دارای بدنی [[لطیف]] بوده و به هر صورتی می‌‌تواند ظاهر شود. همانطور که گفته شد [[جن]] در حالت عادی از محدودۀ دید [[بشر]] مخفی است. آنان دارای قدرت‌هایی فوق‌العاده هستند و در [[امت‌های پیشین]] در زمان [[نبوت]] [[حضرت سلیمان]]، جزء [[کارگران]] و عمال [[حضرت سلیمان]] بودند<ref>ر.ک: حیدرزاده، عباس، فرهنگنامه آخرالزمان، ص۲۰۷. </ref>.

*وجود [[جن]]، از [[کلام خداوند]] و [[پیامبران]] ثابت می‌شود و همۀ علمای [[اسلام]] بر آن [[اجماع]] دارند. علاوه بر این، بسیاری از عُقلا و ارباب [[مکاشفه]] [[جن]] را دیده‌اند بنابراین، نمی‌توان وجود [[جن]] را [[انکار]] کرد، اگرچه با دلائل [[عقلی]] نتوان وجودش را ثابت کرد<ref>فرهنگ شیعه، ص ۲۱۷. </ref>.

*[[قرآن کریم]]، بیست و دو بار کلمه "[[جن]]" را به کار برده است و نیز از واژگانی همانند "الجان" و "الجِنة" استفاده کرده است. حتی نام یکی از [[سوره‌های قرآن]] "[[جن]]" است<ref>ر.ک: محدثی، جواد، فرهنگ‌نامه دینی، ص۷۲. </ref>. [[قرآن کریم]]، [[جن]] را موجودی [[مکلف]] می‌داند و می‌فرماید: {{متن قرآن|وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ}}<ref>«و پریان و آدمیان را نیافریدم جز برای آنکه مرا بپرستند» سوره ذاریات، آیه ۵۶.</ref>.<ref>ر.ک: تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص ۲۵۲.  </ref> جنیان نیز همچون [[آدمیان]]، برخی مؤمن‌اند و برخی کافرند. همچنین از [[قرآن]] فهمیده می‌‌شود که گروهی از جنیان به [[پیامبر]]{{صل}} [[ایمان]] آورده و [[مسلمان]] شدند. [[قرآن]] به صراحت می‌فرماید جنیان [[کافر]]، به [[دوزخ]] خواهند رفت. بنابراین [[قرآن]]، جنیان را موجودی مکلّف و [[صاحب]]  [[شعور]] و [[اراده]] می‌‌داند و در [[قیامت]] به اعمالشان رسیدگی می‌‌کنند<ref>فرهنگ شیعه، ص ۲۱۸. </ref>. در [[روایات]] هم آمده است برخی از جنیان به محضر [[امامان معصوم]]{{ع}}، مشرف شدند<ref>نجم الثاقب، باب سوم:</ref>. همچنین روایاتی وجود دارد که ثابت می‌‌کند در [[زمان ظهور]]  جنیان ظاهر شده و به کمک [[حضرت]] آمده و ایشان را [[یاری]] می‌‌کند، مانند روایتی از [[مفضل]] که از [[امام صادق]]{{ع}} پرسید: [[سرور]] من! آیا [[ملائکه]] و [[جن]] در [[زمان ظهور]] [[حضرت]] بر [[مردم]] [[آشکار]] خواهند شد؟ [[حضرت]] فرمود: «آری! به [[خدا]] [[سوگند]] ای [[مفضل]] [[آشکار]] خواهند شد! آنان با [[مردم]] به [[گفتگو]] خواهند کرد، همچنان که امروز با همدیگر صحبت می‌‌کنید. [[مفضل]] پرسید: ای مولای من! آیا همراه [[امام عصر]] به این سو و آن سو خواهند رفت؟ [[حضرت]] فرمود: آری! به [[خدا]] [[سوگند]] ای [[مفضل]] آنان در میان [[کوفه]] و [[نجف]] فرود می‌‌آیند. [[یاران حضرت مهدی]] در آن روز [[چهل]] و شش هزار نفر از [[ملائکه]] و [[چهل]] و شش هزار نفر از أجنیان است»<ref>نجم الثاقب، باب سوم:</ref>.<ref>ر.ک: حیدرزاده، عباس، فرهنگنامه آخرالزمان، ص۲۰۷. </ref>

*[[متکلمین]] [[مسلمان]]، معتقدند [[جن]]، جسمی [[لطیف]] دارد و می‌تواند به اشکال مختلف تبدیل شود؛ ولی [[فلاسفه]] معتقدند [[جن]]، جسم ندارد و جسمانی نیست و برخلاف [[انسان]]، موجودی است مجرد و از نوع [[آتش]] و هواست؛ البته اینکه [[جن]] از [[آتش]] آفریده شده است، [[دلیل]] [[قرآنی]] دارد اما این [[آتش]]، از جنس [[آتش]] عنصری نیست؛ زیرا [[گرما]] را از خود بیرون نمی‌دهد<ref>فرهنگ شیعه، ص ۲۱۷. </ref>.

*[[شیاطین]] جنی نمی‌توانند در [[جهان]] [[خلقت]] [[تصرف]] کنند. آنان همچون دیگر موجودات عادی، طبیعی‌ عمل می‌‌کنند و نمی‌توانند [[انسان]] را مجبور به [[گناه]] کردن کنند مگر اینکه خود [[انسان]] بخواهد. اینکه آیا [[جن]] [[برتر]] است یا [[انسان]]، از [[قرآن]] اینچنین فهمیده می‌‌شود که که [[انسان]] [[برتر]] است؛ زیرا [[خداوند]] به [[ابلیس]] که از جنیان بود امر کرد که به [[آدم]] [[سجده]] کند<ref>فرهنگ شیعه، ص ۲۱۸. </ref>.

*بنابراین باتوجه به [[آیات قرآنی]] و [[روایات معصومین]]{{ع}} جنیان [[شعور]] و [[اراده]] دارند و می‌توانند به کارهای [[خارق العاده]] دست بزنند. آنها نیز مانند [[انسان‌ها]] [[زندگی]] و [[مرگ]] و [[قیامت]] دارند<ref>فرهنگ شیعه، ص ۲۱۸.  </ref>.