←اندوه امام علی{{ع}} در شهادت حضرت فاطمه{{ع}}
| خط ۱۳: | خط ۱۳: | ||
==[[اندوه امام علی]]{{ع}} در [[شهادت]] [[حضرت فاطمه]]{{ع}}== | ==[[اندوه امام علی]]{{ع}} در [[شهادت]] [[حضرت فاطمه]]{{ع}}== | ||
*[[سلام]] بر تو ای [[رسول خدا]]، سلامی از طرف من و دخترت که هماکنون در جوارت فرود آمده و شتابان به شما رسیده است. ای [[پیامبر خدا]]، [[صبر]] و [[بردباری]] من با از دست دادن [[فاطمه]]{{س}} کم شده و توان خویشداری ندارم، اما برای من که [[سختی]] جدایی تو را دیده و سنگینی [[مصیبت]] تو را کشیدم، [[شکیبایی]] ممکن است. این من بودم که با دست خود تو را در میان [[قبر]] نهادم و هنگام [[رحلت]]، [[جان]] گرامی تو میان سینه و گردنم پرواز کرد "پس همه ما از خداییم و به [[خدا]] باز میگردیم." پس امانتی که به من سپرده بودی برگردانده شد و به صاحبش رسید. از این پس، [[اندوه]] من جاودانه و شبهایم [[شب زندهداری]] است تا آن روز که [[خدا]] [[خانه]] [[زندگی]] تو را بر من برگزیند. - به زودی دخترت تو را [[آگاه]] خواهد ساخت که [[امت]] تو چگونه در ستمکاری بر او اجتماع کردند. از [[فاطمه]]{{س}} بپرس و احوال اندوهناک ما را از او خبر گیر، که هنوز روزگاری سپری نشده و یاد تو فراموش نگشته است. | *[[سلام]] بر تو ای [[رسول خدا]]، سلامی از طرف من و دخترت که هماکنون در جوارت فرود آمده و شتابان به شما رسیده است. ای [[پیامبر خدا]]، [[صبر]] و [[بردباری]] من با از دست دادن [[فاطمه]]{{س}} کم شده و توان خویشداری ندارم، اما برای من که [[سختی]] جدایی تو را دیده و سنگینی [[مصیبت]] تو را کشیدم، [[شکیبایی]] ممکن است. این من بودم که با دست خود تو را در میان [[قبر]] نهادم و هنگام [[رحلت]]، [[جان]] گرامی تو میان سینه و گردنم پرواز کرد "پس همه ما از خداییم و به [[خدا]] باز میگردیم." پس امانتی که به من سپرده بودی برگردانده شد و به صاحبش رسید. از این پس، [[اندوه]] من جاودانه و شبهایم [[شب زندهداری]] است تا آن روز که [[خدا]] [[خانه]] [[زندگی]] تو را بر من برگزیند. - به زودی دخترت تو را [[آگاه]] خواهد ساخت که [[امت]] تو چگونه در ستمکاری بر او اجتماع کردند. از [[فاطمه]]{{س}} بپرس و احوال اندوهناک ما را از او خبر گیر، که هنوز روزگاری سپری نشده و یاد تو فراموش نگشته است. | ||
*[[سلام]] من به هر دو شما؛ [[سلام]] [[وداع]] کنندهای که از روی [[ناخشنودی]] یا خستهدلی [[سلام]] نمیکند. اگر از [[خدمت]] تو باز میگردم از روی خستگی نیست و اگر در کنار قبرت مینشینم از [[بدگمانی]] بدانچه [[خدا]] [[صابران]] را [[وعده]] داده نخواهد بود<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۰۲</ref>. | *[[سلام]] من به هر دو شما؛ [[سلام]] [[وداع]] کنندهای که از روی [[ناخشنودی]] یا خستهدلی [[سلام]] نمیکند. اگر از [[خدمت]] تو باز میگردم از روی خستگی نیست و اگر در کنار قبرت مینشینم از [[بدگمانی]] بدانچه [[خدا]] [[صابران]] را [[وعده]] داده نخواهد بود<ref>{{متن حدیث|السَّلَامُ عَلَيْكُمَا سَلَامَ مُوَدِّعٍ لَا قَالٍ وَ لَا سَئِمٍ فَإِنْ أَنْصَرِفْ فَلَا عَنْ مَلَالَةٍ وَ إِنْ أُقِمْ فَلَا عَنْ سُوءِ ظَنٍّ بِمَا وَعَدَ اللَّهُ الصَّابِرِين}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۲۰۲</ref>. | ||
*در بخش [[نامههای نهج البلاغه]] وصیتی از [[امام علی]]{{ع}} [[نقل]] شده است. در این [[وصیت]] [[حضرت]] [[سرپرستی اموال]] خود را با [[امام حسن]]{{ع}} و پس از وی به [[امام حسین]]{{ع}} واگذار میکند و در خصوص [[علت]] این [[انتخاب]] میفرماید: من [[سرپرستی]] اموالم را به [[پسران فاطمه]] واگذاردم تا [[خشنودی خدا]] و نزدیک شدن به [[رسول الله]]{{صل}} و [[بزرگداشت]] [[حرمت]] او و [[احترام]] پیوند [[خویشاوندی]] [[پیامبر]]{{صل}} را فراهم آورد<ref>{{متن حدیث|وَ إِنِّي إِنَّمَا جَعَلْتُ الْقِيَامَ بِذَلِكَ إِلَى ابْنَيْ فَاطِمَةَ ابْتِغَاءَ وَجْهِ اللَّهِ وَ قُرْبَةً إِلَى رَسُولِ اللَّهِ}}؛ نهج البلاغه، نامه ۲</ref>. این جمله نشان دهنده [[احترام]] فوق العاده [[امام]] نسبت به [[همسر]] گرامیاش، فاطمه زهرا{{س}} است. او به [[فرزندان حضرت زهرا]] به چشم [[فرزندان رسول خدا]]{{صل}} مینگریست و به همین [[دلیل]] برای آنان [[جایگاه]] ویژهای نسبت به سایر فرزندانش قائل بود. | *در بخش [[نامههای نهج البلاغه]] وصیتی از [[امام علی]]{{ع}} [[نقل]] شده است. در این [[وصیت]] [[حضرت]] [[سرپرستی اموال]] خود را با [[امام حسن]]{{ع}} و پس از وی به [[امام حسین]]{{ع}} واگذار میکند و در خصوص [[علت]] این [[انتخاب]] میفرماید: من [[سرپرستی]] اموالم را به [[پسران فاطمه]] واگذاردم تا [[خشنودی خدا]] و نزدیک شدن به [[رسول الله]]{{صل}} و [[بزرگداشت]] [[حرمت]] او و [[احترام]] پیوند [[خویشاوندی]] [[پیامبر]]{{صل}} را فراهم آورد<ref>{{متن حدیث|وَ إِنِّي إِنَّمَا جَعَلْتُ الْقِيَامَ بِذَلِكَ إِلَى ابْنَيْ فَاطِمَةَ ابْتِغَاءَ وَجْهِ اللَّهِ وَ قُرْبَةً إِلَى رَسُولِ اللَّهِ}}؛ نهج البلاغه، نامه ۲</ref>. این جمله نشان دهنده [[احترام]] فوق العاده [[امام]] نسبت به [[همسر]] گرامیاش، فاطمه زهرا{{س}} است. او به [[فرزندان حضرت زهرا]] به چشم [[فرزندان رسول خدا]]{{صل}} مینگریست و به همین [[دلیل]] برای آنان [[جایگاه]] ویژهای نسبت به سایر فرزندانش قائل بود. | ||