مشاغل دولتی: تفاوت میان نسخه‌ها

#اصالت [[خانوادگی]] ...<ref>نهج البلاغه، نامه ۵۳</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 698.</ref>.

*[[امام]] {{ع}} [[کارگزاران]] را به‌کار می‌گماشت و برای آنان مراقبانی برمی‌گزید و [[اعمال]] آنان را به‌دقت مدنظر قرار می‌دادو در برابر [[خیانت]] احتمالی به شدت برخورد می‌کرد<ref>نهج البلاغه نامه‌های ۲۰، ۴۰ و ۴۱</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 698.</ref>.

==[[کارگزاران اقتصادی]]، شامل گردآورندگان [[زکات]]، [[خراج]]، [[بیت المال]] و ناظران بازار==

*[[امام]] {{ع}} برای [[مسئولان]] و [[کارگزاران اقتصادی]]، با توجه به اهمیت فعالیت آن‌ها آیین‌نامه‌هایی تدارک دیده و آن‌ها را به عمل به آن‌ها فرامی‌خواند. [[امام]] {{ع}} در توجه دادن به [[مسئولیت]] چنین می‌نویسد: بدان که برای تو در این [[اموال]] بهره‌ای است معین و حقی معلوم. تو با [[مسکینان]] و ناتوانان [[تهی‌دست]] شریکی و ما [[حق]] تو را به تمام و کمال پرداخت کنیم، پس تو هم [[حقوق]] آنان را بپرداز. در غیر این صورت [[روز رستاخیز]] دشمنانت از همه فزون‌ترند؛ و [[بدا]] به حال آن کس که [[فقیران]] و [[مسکینان]] و [[نیازمندان]] و محرومان و بدهکاران و در راه ماندگان، در پیشگاه [[الهی]] [[دشمن]] او باشند. آن کس که به [[امانت الهی]] بی‌اعتنا باشد و در کشتزار [[خیانت]] چرد و شخصیت انسانی و [[دینی]] خود را پاس ندارد، [[ذلت]] و [[خواری]] را در [[دنیا]] برای خود خریده است و در [[آخرت]] نیز ذلیل‌تر و بدبخت‌تر خواهد شد. بدان که بزرگ‌ترین [[خیانت]]، [[خیانت]] به [[مردمان]] و زشت‌ترین نابکاری، نابکاری با [[پیشوایان]] است<ref>{{متن حدیث|وَ إِنَّ لَكَ فِي هَذِهِ الصَّدَقَةِ نَصِيباً مَفْرُوضاً وَ حَقّاً مَعْلُوماً، شُرَكَاءَ أَهْلَ مَسْكَنَةٍ وَ ضُعَفَاءَ ذَوِي فَاقَةٍ، وَ إِنَّا مُوَفُّوكَ حَقَّكَ؛ فَوَفِّهِمْ حُقُوقَهُمْ وَ إِلَّا تَفْعَلْ فَإِنَّكَ مِنْ أَكْثَرِ النَّاسِ خُصُوماً يَوْمَ الْقِيَامَةِ، وَ بُؤْسَى لِمَنْ خَصْمُهُ عِنْدَ اللَّهِ الْفُقَرَاءُ وَ الْمَسَاكِينُ وَ السَّائِلُونَ وَ الْمَدْفُوعُونَ وَ الْغَارِمُونَ وَ ابْنُ السَّبِيلِ؛ وَ مَنِ اسْتَهَانَ بِالْأَمَانَةِ وَ رَتَعَ فِي الْخِيَانَةِ وَ لَمْ يُنَزِّهْ نَفْسَهُ وَ دِينَهُ عَنْهَا، فَقَدْ أَحَلَّ بِنَفْسِهِ الذُّلَّ وَ الْخِزْيَ فِي الدُّنْيَا وَ هُوَ فِي الْآخِرَةِ أَذَلُّ وَ أَخْزَى؛ وَ إِنَّ أَعْظَمَ الْخِيَانَةِ خِيَانَةُ الْأُمَّةِ وَ أَفْظَعَ الْغِشِّ غِشُّ الْأَئِمَّةِ؛ وَ السَّلَامُ}}؛ نهج البلاغه، نامه ۲۶</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 698-699.</ref>.