امانت در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

#از مناجات‌های [[خداوند متعال]] با [[موسی]]{{ع}}: ای [[موسی]]! تو را چونان شخص [[مهربان]] و [[دلسوز]]، درباره زاده [[بتول]] باکره، [[عذراء]]، [[عیسی بن مریم]]، آن که بر درازگوش سوار می‌شود، [[لباس]] کلاهدار می‌پوشد و خوراکش روغن و زیتون است و با [[محراب]] [[عبادت]]، مأنوس است، سفارش می‌کنم و نیز در باره آن که پس از او می‌آید، [[صاحب]] شتر سرخ‌موی، آن [[پاک]] و [[پاکیزه]] و مطهّر. وصفش در کتاب تو، این است که [[تصدیق]] کننده و نگاهبان همه کتاب‌های آسمانی است. پیوسته در [[رکوع]] و [[سجود]] و [[بیم و امید]] به سر می‌برد. برادرانش، بینوایان‌اند و یارانش، از قومی دیگر غیر از [[قوم]] خودش. در روزگار او، [[سختی]] و [[زلزله]] و کُشتار، [[حاکم]] است. نامش [[احمد]] و [[محمّد]] [[امین]]، و از باقی ماندگان آن جمع [[پیامبران]] نخستین گذشته است. به همه کتاب‌های آسمانی [[ایمان]] دارد و همه فرستادگان را [[تصدیق]] می‌کند. امّتش مورد [[رحمت]] و [[برکت]] من هستند. آنان را اوقاتی تعیین شده است که در آنها ندای [[نماز]] در می‌دهند. پس او را [[تصدیق]] کن، که او [[برادر]] توست. ای [[موسی]]! او [[امین]] من و بنده‌ای [[راستین]] و با [[برکت]] است. دستش را بر هر چه بگذارد، برکتش می‌دهیم. در [[علم]] من، چنین بوده و او را این‌گونه آفریده‌ام<ref>{{متن حدیث|فِي مُنَاجَاةِ اللهِ لِمُوسَی بْنِ عِمْرَانَ{{ع}}: يَا مُوسَى أُوصِيكَ وَصِيَّةَ الشَّفِيقِ الْمُشْفِقِ بِابْنِ الْبَتُولِ عِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ صَاحِبِ الْأَتَانِ وَ الْبُرْنُسِ وَ الزَّيْتِ وَ الزَّيْتُونِ وَ الْمِحْرَابِ. وَ مِنْ بَعْدِهِ بِصَاحِبِ الْجَمَلِ الْأَحْمَرِ الطَّيِّبِ الطَّاهِرِ الْمُطَهَّرِ فَمَثَلُهُ فِي كِتَابِكَ أَنَّهُ مُؤْمِنٌ مُهَيْمِنٌ عَلَى الْكُتُبِ وَ أَنَّهُ رَاكِعٌ سَاجِدٌ رَاغِبٌ رَاهِبٌ إِخْوَانُهُ الْمَسَاكِينُ وَ أَنْصَارُهُ قَوْمٌ آخَرُونَ وَ سَيَكُونُ فِي زَمَانِهِ أَزْلٌ وَ زَلَازِلُ وَ قَتْلٌ اسْمُهُ أَحْمَدُ وَ مُحَمَّدٌ الْأَمِينُ مِنَ الْبَاقِينَ الْأَوَّلِينَ يُؤْمِنُ بِالْكُتُبِ كُلِّهَا وَ يُصَدِّقُ جَمِيعَ الْمُرْسَلِينَ أُمَّتُهُ مَرْحُومَةٌ مُبَارَكَةٌ لَهُمْ سَاعَاتٌ مُوَقَّتَاتٌ يُؤَذِّنُونَ فِيهَا بِالصَّلَوَاتِ فَبِهِ صَدِّقْ فَإِنَّهُ أَخُوكَ. يَا مُوسَى إِنَّهُ أَمِينِي وَ هُوَ عَبْدُ صِدْقٍ مُبَارَكٌ لَهُ فِيمَا وَضَعَ يَدَهُ نُبَارِكُ عَلَيْهِ كَذَلِكَ كَانَ فِي عِلْمِي وَ كَذَلِكَ خَلَقْتُهُ}}؛ تحف العقول، ص۴۹۰؛ الکافی، ج۸، ص۴۳، ح۸؛ أعلام الدین، ص۲۱۸، کلاهما نحوه؛ بحارالأنوار، ج۷۷، ص۳۲، ح۷.</ref>

#هنگامی که [[عُمْر (سن)|عُمر]] [[پیامبر خدا]]{{صل}} از بیست [[گذشت]]، [[ابوطالب]] به او گفت: ای [[برادر]] زاده! [[خدیجه دختر خویلد]]، زنی ثروتمند است و تجارتی گسترده دارد و او [[نیازمند]] [[امانت]] و [[پاکی]] و [[وفاداری]] کسی مانند توست. با او در باره تو [[گفتگو]] کنیم تا بخشی از کار و تجارتش را به تو بسپارد.[[پیامبر]]{{صل}} گفت: ای عمو! آنچه می‌دانی و می‌خواهی، بکن. [[ابوطالب]] به سوی [[خدیجه]] رفت و با وی در باره [[وکیل]] کردن [[پیامبر خدا]]{{صل}} در بخشی از تجارتش [[گفت‌وگو]] کرد. [[خدیجه]] به آن، مایل و راغب شد و او را به سوی [[شام]] روانه کرد و [[غلام]] و [[سرپرستی]] به نام [[میسره]] همراهش نمود. هنگامی که [[پیامبر]]{{صل}} از کاری که برایش روانه شده بود، فارغ شد و به [[مکّه]] آمد، [[میسره]] [[خدیجه]] را از [[امانت]] و [[پاکی]] و خجستگی او و آنچه [[مسیحیان]] و [[یهودیان]] درباره‌اش می‌گویند، باخبر کرد، و نیز از آنچه از [[برکت]] وجودی [[همراهی]] او در فراوانی سود [[تجارت]] و آسانی [[کارها]]، فهمیده بود و همچنین گفت: با او [[غذا]] می‌خوردم تا آن جا که هر دو سیر می‌شدیم؛ ولی همچنان بیشتر [[غذا]] دست نخورده باقی می‌ماند<ref>{{عربی| وَ لَمَّا جَاوَزَتْ سنو رَسُولُ اللَّهِ الْعِشْرِينَ، قالَ لَهُ أَبُو طَالِبٍ: يَا ابْنَ أَخِي، إِنَّ خَدِيجَةُ بِنْتُ خُوَيْلِدِ امْرَأَةٍ مُوسِرَةٍ ذَاتَ تِجَارَةٍ عريضة، وَ هِيَ مُحْتَاجَةُ إِلَى مِثْلُكَ فِي أَمَانَتَكَ وَ طَهَارَتِكَ ووفائك. فَلَوْ كلمناها فِيكَ فوكلتك بِبَعْضٍ أَمْرَهَا وَتجارتها. فَقَالَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمَ: افْعَلْ يَا عَمِّ مَا رَأَيْتَ. فَسَعَى أَبُو طَالِبٍ إِلَيْهَا، فَكَلَّمَهَا فِي توكيل رَسُولُ اللَّهِ بِبَعْضِ تجارتها. فسارعت إِلَى ذَلِكَ وَ رَغْبَةٍ فِيهِ، وَ وَجَّهْتَهُ إِلَى الشَّامِ وَ مَعَهُ غُلَامُ لَهَا وَ قَيِّمُ يُقَالُ لَهُ مَيْسَرَةٍ. فَلَمَّا فَرَغَ مِمَّا تَوَجَّهَ لَهُ وَ قَدِمَ مَكَّةَ، أَخْبَرَهَا مَيْسَرَةَ بأمانته وَ طَهَارَتِهِ وَ يُمْنٍ طائِرَهُ، وَ مَا يَقُولُ أَهْلُ الْكِتَابِ فِيهِ، وَ الَّذِي تَعْرِفْ مِنَ الْبَرَكَةِ بِمَكَانِهِ مَعَهُ فِي كَثْرَةِ الْأَرْبَاحُ وَ سُهُولَةُ الْأُمُورِ. وَ قَالٍ: كُنْتُ آكُلُ مَعَهُ حَتَّى نَشْبَعُ وَ يَبْقَى أَكْثَرُ الطَّعَامَ كَمَا هُوَ }}؛ أنساب الأشراف، ج۱، ص۱۰۶.</ref>.

#به [[نقل]] از [[امام حسن مجتبی]]{{ع}}: مردی نزد [[پیامبر]]{{صل}} آمد و از او چیزی‌ طلبید. [[پیامبر]]{{صل}} به او فرمود: "بنشین. [[خداوند]]، روزی‌ات می‌دهد. سپس دیگری و دیگری آمدند و [[پیامبر]]{{صل}} به همه فرمود: "بنشینید". آن‌گاه، مردی چهار اوقیه (نقره) آورد و به [[پیامبر]]{{صل}} داد و گفت: ای [[پیامبر خدا]]! این، [[صدقه]] است. [[پیامبر]]{{صل}} فرد اوّل را فراخواند و یک اوقیه به او داد و نفر دوم را فرا خواند و یک اوقیه به او داد و نفر سوم را فرا خواند و به او نیز یک اوقیه داد و یک اوقیه باقی ماند. [[پیامبر]]{{صل}} آن را به [[مردم]] عرضه کرد؛ اما کسی برنخاست. شب که فرا رسید، [[پیامبر]]{{صل}} آن یک اوقیه را زیر سرش نهاد. ایشان روی عبایش می‌خوابید. اما آن شب خوابش نمی‌برد. بر می‌خاست و [[نماز]] می‌خواند و سپس باز می‌گشت و باز خوابش نمی‌برد و دوباره باز می‌گشت و [[نماز]] می‌خواند. [[عایشه]] به ایشان گفت: ای [[پیامبر خدا]]! چیزی رخ داده است؟[[پیامبر]]{{صل}} فرمود: نه. [[عایشه]] گفت: فرمانی از [[خداوند]] به تو رسیده است؟ فرمود: نه. [[عایشه]] گفت: تو از اوّل شب، کاری می‌کنی که هیچ‌گاه نمی‌کردی؟ [[پیامبر]]{{صل}} آن اوقیه را بیرون آورد و فرمود: این، موجب آن چیزی شده است که دیدی. می‌ترسم امری پیش آید و بمیرم، در حالی که آن را رد نکرده باشم"<ref>{{عربی|عن الحسن: إن رجلا جاء إلى النبي{{صل}} فسأله، فقال له: اجلس، سيرزقك الله. ثم آخر، ثم آخر، يقول لهم، اجلسوا. فجاء رجل بأربع أواق فأعطاها النبي، فقال: يا رسول الله، هذه صدقة. فدعا الاوّل فأعطاه اوقية، و دعا الثّاني فأعطاه اُوقية، و دعا الثّالث فأعطاه اُوقية، قال: و بقيت اُوقية واحدة، فَعَرَضَ بها رسول الله{{صل}} للقوم فما قام أحد، فلما كان الليل وضعها تحت رأسه، و فراشه عباءة، فجعل لا يأخذه النّوم فيقوم فيصلّي ثمّ يرجع فلا يأخذه النّوم فيرجع فيصلّي. فقالت له عائشه: يا رسول الله،‌حدث شيءٌ؟ قال: لا. قالت: فجاءك أمر من أمر الله؟ قال: لا. قالت: إنك صنعت منذ الليلة شيئاً لم تكن تفعله؟! فأخرجها فقال: هذه التي فعلت ما ترين إنّي خشيت أن يحدث أمر من الله و لم اُمضها}}؛ ترکة النّبی{{صل}}، ص۷۷.</ref>.