←تشریع
(←شفاعت) |
(←تشریع) |
||
| خط ۸۸: | خط ۸۸: | ||
=== [[تشریع]]=== | === [[تشریع]]=== | ||
* [[تشریع احکام]] [[دینی]] مخصوص [[خداوند]] است و کسی جز او [[حقّ]] ندارد حکمی را [[تشریع]] | *[[تشریع احکام]] [[دینی]] مخصوص [[خداوند]] است و کسی جز او [[حقّ]] ندارد حکمی را [[تشریع]] کند: {{متن قرآن|أَمْ لَهُمْ شُرَكَاءُ شَرَعُوا لَهُمْ مِنَ الدِّينِ مَا لَمْ يَأْذَنْ بِهِ اللَّهُ وَلَوْلَا كَلِمَةُ الْفَصْلِ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَإِنَّ الظَّالِمِينَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ}}<ref>«مگر آنان را شریکهایی است که از دین آنچه را که خداوند بدان اذن نداده است برای آنان بیان داشتهاند ؟ و اگر فرمان قاطع (خداوند) نبود به یقین میان آنها داوری میشد و بیگمان ستمگران را عذابی دردناک خواهد بود» سوره شوری، آیه ۲۱.</ref> نسبت دادن هر حکمی به [[خداوند]] نیز باید با [[اذن]] او باشد؛ زیرا [[قرآن]]، حکمی را که بدون [[اذن خدا]] به او نسبت داده شود، دروغبستن به [[خداوند]] دانسته است: {{متن قرآن|قُلْ أَرَأَيْتُمْ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ لَكُمْ مِنْ رِزْقٍ فَجَعَلْتُمْ مِنْهُ حَرَامًا وَحَلَالًا قُلْ آللَّهُ أَذِنَ لَكُمْ أَمْ عَلَى اللَّهِ تَفْتَرُونَ}}<ref>«بگو: مرا خبر دهید: آنچه را که خداوند از روزی برایتان فرو فرستاده است حلال و (برخی را) حرام گردانیدهاید، آیا خداوند به شما اجازه داده است یا بر خداوند دروغ میبندید؟» سوره یونس، آیه ۵۹.</ref><ref>[[احمد جمالیزاده|جمالیزاده، احمد]]، [[ اذن الهی (مقاله)| اذن الهی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۴.</ref>. | ||
===[[جهاد]]=== | ===[[جهاد]]=== | ||
* [[مؤمنان]] باید فقط با اجازه [[خداوند]] [[جهاد]] کنند: «اُذِنَ لِلَّذینَ یُقـتَلونَ بِاَنَّهُم ظُلِموا.»... ([[حج]] / ۲۲، ۳۹) [[حکم جهاد]] * در [[اسلام]]، برای نخستین بار با این [[آیه]] آورده شد<ref>جامعالبیان، مج۱۰، ج۱۷، ص۲۲۸; الکشاف، ج۳، ص۱۶۰; مجمعالبیان، ج۷، ص۱۳۸.</ref>. در [[شأن نزول]] آن گفتهاند: پیش از [[هجرت پیامبر]]{{صل}}، [[مشرکان]] [[مکه]]، [[مسلمانان]] را فراوان میآزردند و [[مسلمانان]] پیوسته نزد [[پیامبر]]{{صل}} [[شکایت]] میکردند، و [[پیامبر]]{{صل}} آنها را به [[صبر]] امر میکرد و میفرمود: به من اجازه [[جهاد]] داده نشده است تا اینکه [[پیامبر]]{{صل}} به [[مدینه]] [[هجرت]] کرد. در [[مدینه]]، این [[آیه]] نازل شد و برای [[جهاد]] با [[مشرکان]] اجازه داد<ref>مجمعالبیان، ج۷، ص۱۳۸.</ref>. بنابر قول دیگری، [[آیه]] درباره گروهی از [[مسلمانان]] است که بهسوی [[مدینه]] [[هجرت]] کردند، و [[مشرکان]] در راه جلو آنها را گرفتند. این [[آیه]] فرود آمد و به [[مسلمانان]] اجازه داد تابا آنها بجنگند<ref>الکشاف، ج۳، ص۱۶۰.</ref>. در روایتی از [[امام صادق]]{{ع}}، این [[آیه]] بر امامزمان{{ع}} [[تطبیق]] شده است؛ هنگامی که برای [[خونخواهی امام حسین]]{{ع}} به پا میخیزد<ref>تفسیر قمی، ج۲، ص۸۴.</ref>. براساس [[روایت]] دیگری از [[امام صادق]]{{ع}}، منظور از کسانیکه به آنها [[ستم]] شده (بِاَنَّهُم ظُلِموا)، تمام [[مؤمنان]] در همه زمانهایند؛ به همین سبب، این [[آیه]] میتواند [[دلیل]] همه جنگهای [[مؤمنان]] در طول [[تاریخ]] باشد<ref>نور الثقلین، ج۳، ص۵۰۲ـ۵۰۴.</ref><ref>[[احمد جمالیزاده|جمالیزاده، احمد]]، [[ اذن الهی (مقاله)| اذن الهی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۴.</ref>. | * [[مؤمنان]] باید فقط با اجازه [[خداوند]] [[جهاد]] کنند: «اُذِنَ لِلَّذینَ یُقـتَلونَ بِاَنَّهُم ظُلِموا.»... ([[حج]] / ۲۲، ۳۹) [[حکم جهاد]] * در [[اسلام]]، برای نخستین بار با این [[آیه]] آورده شد<ref>جامعالبیان، مج۱۰، ج۱۷، ص۲۲۸; الکشاف، ج۳، ص۱۶۰; مجمعالبیان، ج۷، ص۱۳۸.</ref>. در [[شأن نزول]] آن گفتهاند: پیش از [[هجرت پیامبر]]{{صل}}، [[مشرکان]] [[مکه]]، [[مسلمانان]] را فراوان میآزردند و [[مسلمانان]] پیوسته نزد [[پیامبر]]{{صل}} [[شکایت]] میکردند، و [[پیامبر]]{{صل}} آنها را به [[صبر]] امر میکرد و میفرمود: به من اجازه [[جهاد]] داده نشده است تا اینکه [[پیامبر]]{{صل}} به [[مدینه]] [[هجرت]] کرد. در [[مدینه]]، این [[آیه]] نازل شد و برای [[جهاد]] با [[مشرکان]] اجازه داد<ref>مجمعالبیان، ج۷، ص۱۳۸.</ref>. بنابر قول دیگری، [[آیه]] درباره گروهی از [[مسلمانان]] است که بهسوی [[مدینه]] [[هجرت]] کردند، و [[مشرکان]] در راه جلو آنها را گرفتند. این [[آیه]] فرود آمد و به [[مسلمانان]] اجازه داد تابا آنها بجنگند<ref>الکشاف، ج۳، ص۱۶۰.</ref>. در روایتی از [[امام صادق]]{{ع}}، این [[آیه]] بر امامزمان{{ع}} [[تطبیق]] شده است؛ هنگامی که برای [[خونخواهی امام حسین]]{{ع}} به پا میخیزد<ref>تفسیر قمی، ج۲، ص۸۴.</ref>. براساس [[روایت]] دیگری از [[امام صادق]]{{ع}}، منظور از کسانیکه به آنها [[ستم]] شده (بِاَنَّهُم ظُلِموا)، تمام [[مؤمنان]] در همه زمانهایند؛ به همین سبب، این [[آیه]] میتواند [[دلیل]] همه جنگهای [[مؤمنان]] در طول [[تاریخ]] باشد<ref>نور الثقلین، ج۳، ص۵۰۲ـ۵۰۴.</ref><ref>[[احمد جمالیزاده|جمالیزاده، احمد]]، [[ اذن الهی (مقاله)| اذن الهی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۴.</ref>. | ||