←جهاد
(←تشریع) |
(←جهاد) |
||
| خط ۹۱: | خط ۹۱: | ||
===[[جهاد]]=== | ===[[جهاد]]=== | ||
* [[مؤمنان]] باید فقط با اجازه [[خداوند]] [[جهاد]] کنند: | *[[مؤمنان]] باید فقط با اجازه [[خداوند]] [[جهاد]] کنند: {{متن قرآن|أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِيرٌ}}<ref>«به کسانی که بر آنها جنگ تحمیل میشود اجازه (ی جهاد) داده شد زیرا ستم دیدهاند و بیگمان خداوند بر یاری آنان تواناست» سوره حج، آیه ۳۹.</ref> [[حکم جهاد]] در [[اسلام]]، برای نخستین بار با این [[آیه]] آورده شد<ref>جامعالبیان، مج۱۰، ج۱۷، ص۲۲۸؛ الکشاف، ج۳، ص۱۶۰؛ مجمعالبیان، ج۷، ص۱۳۸.</ref>. | ||
*در [[شأن نزول]] آن گفتهاند: پیش از [[هجرت پیامبر]]{{صل}}، [[مشرکان]] [[مکه]]، [[مسلمانان]] را فراوان میآزردند و [[مسلمانان]] پیوسته نزد [[پیامبر]]{{صل}} [[شکایت]] میکردند، و [[پیامبر]]{{صل}} آنها را به [[صبر]] امر میکرد و میفرمود: به من اجازه [[جهاد]] داده نشده است تا اینکه [[پیامبر]]{{صل}} به [[مدینه]] [[هجرت]] کرد. در [[مدینه]]، این [[آیه]] نازل شد و برای [[جهاد]] با [[مشرکان]] اجازه داد<ref>مجمعالبیان، ج۷، ص۱۳۸.</ref>. بنابر قول دیگری، [[آیه]] درباره گروهی از [[مسلمانان]] است که بهسوی [[مدینه]] [[هجرت]] کردند، و [[مشرکان]] در راه جلو آنها را گرفتند. این [[آیه]] فرود آمد و به [[مسلمانان]] اجازه داد تابا آنها بجنگند<ref>الکشاف، ج۳، ص۱۶۰.</ref>. در روایتی از [[امام صادق]]{{ع}}، این [[آیه]] بر [[امام زمان]]{{ع}} [[تطبیق]] شده است؛ هنگامی که برای [[خونخواهی امام حسین]]{{ع}} به پا میخیزد<ref>تفسیر قمی، ج۲، ص۸۴.</ref>. | |||
*بر اساس [[روایت]] دیگری از [[امام صادق]]{{ع}}، منظور از کسانی که به آنها [[ستم]] شده {{متن قرآن|بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا}}، تمام [[مؤمنان]] در همه زمانهایند؛ به همین سبب، این [[آیه]] میتواند [[دلیل]] همه جنگهای [[مؤمنان]] در طول [[تاریخ]] باشد<ref>نور الثقلین، ج۳، ص۵۰۲ـ۵۰۴.</ref><ref>[[احمد جمالیزاده|جمالیزاده، احمد]]، [[ اذن الهی (مقاله)| اذن الهی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۴.</ref>. | |||
=== [[پیشی گرفتن]] در [[نیکی]] ها=== | === [[پیشی گرفتن]] در [[نیکی]] ها=== | ||
*گروهی از [[بندگان خدا]]، به [[اذن]] او بهسوی [[خوبیها]] شتافته و از دیگران پیشی گرفتهاند: «... ومِنهُم سابِقٌبِالخَیرتِ بِاِذنِ اللّهِ.»... (فاطر / ۳۵، ۳۲)<ref>[[احمد جمالیزاده|جمالیزاده، احمد]]، [[ اذن الهی (مقاله)| اذن الهی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۴.</ref>. | *گروهی از [[بندگان خدا]]، به [[اذن]] او بهسوی [[خوبیها]] شتافته و از دیگران پیشی گرفتهاند: «... ومِنهُم سابِقٌبِالخَیرتِ بِاِذنِ اللّهِ.»... (فاطر / ۳۵، ۳۲)<ref>[[احمد جمالیزاده|جمالیزاده، احمد]]، [[ اذن الهی (مقاله)| اذن الهی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۴.</ref>. | ||