عتبه بوسی‌: تفاوت میان نسخه‌ها

: <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[ادب زیارت]]''' است. "'''ادب زیارت'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>

*احترام و ارج نهادن به جایگاه والای حرم های مطهر، گاهی هم به بوسیدن در و درگاه در هنگام ورود است. در برخی سروده های عالمانِ عارف درباره [[زیارت]] نیز به این عتبه بوسی و ابراز تواضع و ادب و محبت اشاره شده است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۶، ۳۴۷.</ref>.

*علامه مجلسی سخن شهید اول را در این مورد به عنوان یکی از آداب [[زیارت]] نقل می‌کند، سپس می افزاید که دلیل مستندی برای استحباب بوسیدن آستان و درگاه نداریم، ولی سجود برای خدا به عنوان شکر الهی بر این توفیق، مانعی ندارد<ref>بحارالأنوار، ج ۹۷، ص ۱۳۴و ۱۳۶..</ref>  البته باید توجه داشت که بوسیدن زمین و درگاه به عنوان احترام و شکر، نباید به عنوان سجده بر [[امام]] تلقّی شود و بهانه‌ای به دستِ مخالفان افتد تا چنین وانمود کنند که شیعیان در پیشگاه [[امامان]] خود سجده می کنند، درحالی که سجده بر غیر خدا جایز نیست!! بوسیدن زمین به شکرانه توفیق الهی و بر نعمت [[زیارت]]، غیر از سجده به یک انسان است. صورت بر زمین نهادن یا بوسه بر آستان زدن، نهایت ادب و ارادت و [[محبت]] نسبت به یکی از اولیای مقرّب درگاه خداست و هیچ ربطی به شرک و پرستش غیرخدا ندارد<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۶، ۳۴۷.</ref>.