طاغوت در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

طاغوت در حدیث (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۹:۴۷

۳ بایت حذف‌شده ، ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۰

←‏مقدمه

دیداریویکی‌متن

Msadeq

مدیران

۱۱۵٬۳۵۳

ویرایش

@@ خط ۱۸: / خط ۱۸: @@
 *۵. [[روایت]] دیگر [[مقبوله عمر بن حنظله]] است: از [[امام صادق]]{{ع}} پرسیدم درباره دو تن از [[اصحاب]] ما که میان آنها درباره دَینی یا میراثی نزاعی رخ داده پس برای [[داوری]] به [[سلطان]] یا قاضیان او مرافعه می‌کنند آیا جایز است؟ فرمود: هر آنکس که برای [[داوری]] خواه [[حق]] با او باشد یا نباشد به آنان مراجعه کند به [[طاغوت]] مراجعه و مرافعه کرده و [[داوری]] را به نزد او برده است و هر آنچه بنا بر [[حکم]] [[طاغوت]] دریافت کند هرچند [[حق]] ثابت او باشد [[مال]] [[حرام]] دریافت کرده زیرا بنا به [[حکم]] [[طاغوت]]، آن را گرفته است. طاغوتی که [[خداوند]] [[دستور]] [[نافرمانی]] از او داده است [[خداوند]] فرمود: "می‌خواهند نزد [[طاغوت]] [[داوری]] برند درحالی‌که [[خداوند]] [[دستور]] داده تا از او [[فرمان]] نبرند"<ref>{{متن حدیث|سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} عَنْ رَجُلَيْنِ مِنْ أَصْحَابِنَا بَيْنَهُمَا مُنَازَعَةٌ فِي دَيْنٍ أَوْ مِيرَاثٍ فَتَحَاكَمَا إِلَى السُّلْطَانِ وَ إِلَى الْقُضَاةِ أَ يَحِلُّ ذَلِكَ؟ قَالَ: مَنْ تَحَاكَمَ إِلَيْهِمْ فِي حَقٍّ أَوْ بَاطِلٍ فَإِنَّمَا تَحَاكَمَ إِلَى الطَّاغُوتِ، وَ مَا يُحْكَمُ لَهُ فَإِنَّمَا يَأْخُذُ سُحْتاً وَ إِنْ كَانَ حَقّاً ثَابِتاً لَهُ، لِأَنَّهُ أَخَذَهُ بِحُكْمِ الطَّاغُوتِ وَ مَا أَمَرَ اللَّهُ أَنْ يُكْفَرَ بِهِ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى: {{متن قرآن|يُرِيدُونَ أَنْ يَتَحَاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ وَقَدْ أُمِرُوا أَنْ يَكْفُرُوا بِهِ}}}}</ref>وسائل الشیعه، ابواب کتاب القضاء، ج۲۷، ص۱۳۶-۱۳۷، باب ۱۱، ح۴.</ref>.
 *[[روایت]] از نظر [[سند]]، صحیح و [[عمر بن حنظله]] [[ثقه]] است؛ زیرا از کسانی است که [[صفوان بن یحیی بجلی]] - از جمله در همین [[روایت]] - از او [[روایت]] کرده است و بنا بر [[شهادت]] شیخ در عُدّه، کسانی که [[صفوان بن یحیی]] و [[ابن ابی عمیر]] و [[بزنطی]] از آنها [[روایت]] می‌کنند همگی ثقاتند. [[دلالت روایت]] بر مدّعا نیز روشن است؛ زیرا [[امام]] [[معصوم]]{{ع}} در این [[روایت]]، [[طاغوت]] را به [[حاکم جائر]] و [[سلطان]] و [[قاضی]] غیر [[منصوب]] و غیر [[مأذون]] از سوی [[خدا]] [[تفسیر]] کرده است.
-*۶. [[روایت]] دیگر، صحیحه [[ابی بصیر]] است، [[کلینی]] [[روایت]] کرده است: [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: درباره شخصی که میان او و [[برادر]] ایمانی‌اش جدالی درباره حقی رخ داده بود، پس برای [[داوری]] از او خواست که نزد یکی از [[برادران]] ایمانی‌اش بروند، لکن او نپذیرفت، و [[اصرار]] به آن داشت که نزد این قاضیان مرافعه کنند، فرمود: این شخص همانند آنان است که [[خداوند]] فرمود: "نمی‌نگری آنان را که ادّعا می‌کنند به آنچه برتو و بر پیشینیان تو فروفرستاده شده [[ایمان]] دارند درحالی‌که می‌خواهند برای [[داوری]] به [[طاغوت]] مراجعه کنند با آنکه به آنان [[دستور]] داده شده که از [[طاغوت]] [[فرمان]] نبرند"<ref>{{متن حدیث|عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَيْنِ عَنْ يَزِيدَ بْنِ إِسْحَاقَ عَنْ هَارُونَ بْنِ حَمْزَةَ الْغَنَوِيِّ عَنْ حَرِيزٍ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: فِي رَجُلٍ كَانَ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ أَخٍ لَهُ مُمَارَاةٌ فِي حَقٍّلإ فَدَعَاهُ إِلَى رَجُلٍ مِنْ إِخْوَانِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُ وَ بَيْنَهُ فَأَبَى إِلَّا أَنْ يُرَافِعَهُ إِلَى هَؤُلَاءِ كَانَ بِمَنْزِلَةِ الَّذِينَ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَل: {{متن قرآن|أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ يُرِيدُونَ أَنْ يَتَحَاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ وَقَدْ أُمِرُوا أَنْ يَكْفُرُوا بِهِ}}}}</ref>وسائل الشیعه، ج۲۷، ص۱۱-۱۲، باب ۱، ح۲.</ref>.
+*۶. [[روایت]] دیگر، صحیحه [[ابی بصیر]] است، [[کلینی]] [[روایت]] کرده است: [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: درباره شخصی که میان او و [[برادر]] ایمانی‌اش جدالی درباره حقی رخ داده بود، پس برای [[داوری]] از او خواست که نزد یکی از [[برادران]] ایمانی‌اش بروند، لکن او نپذیرفت، و [[اصرار]] به آن داشت که نزد این قاضیان مرافعه کنند، فرمود: این شخص همانند آنان است که [[خداوند]] فرمود: "نمی‌نگری آنان را که ادّعا می‌کنند به آنچه برتو و بر پیشینیان تو فروفرستاده شده [[ایمان]] دارند درحالی‌که می‌خواهند برای [[داوری]] به [[طاغوت]] مراجعه کنند با آنکه به آنان [[دستور]] داده شده که از [[طاغوت]] [[فرمان]] نبرند"<ref>{{متن حدیث|عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَيْنِ عَنْ يَزِيدَ بْنِ إِسْحَاقَ عَنْ هَارُونَ بْنِ حَمْزَةَ الْغَنَوِيِّ عَنْ حَرِيزٍ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: فِي رَجُلٍ كَانَ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ أَخٍ لَهُ مُمَارَاةٌ فِي حَقٍّلإ فَدَعَاهُ إِلَى رَجُلٍ مِنْ إِخْوَانِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُ وَ بَيْنَهُ فَأَبَى إِلَّا أَنْ يُرَافِعَهُ إِلَى هَؤُلَاءِ كَانَ بِمَنْزِلَةِ الَّذِينَ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَل: {{متن قرآن|أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ يُرِيدُونَ أَنْ يَتَحَاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ وَقَدْ أُمِرُوا أَنْ يَكْفُرُوا بِهِ}}}}؛ وسائل الشیعه، ج۲۷، ص۱۱-۱۲، باب ۱، ح۲.</ref>.
 *[[سند روایت]] صحیح است و دلالتش بر [[تفسیر]] [[طاغوت]] به [[سلطان]] و حاکمی که بدون [[اذن خدا]] و منصوبین از سوی او، [[حکومت]] و [[قضاوت]] می‌کند روشن است.
 *۷. [[عیاشی]] در [[تفسیر]] [[روایت]] می‌کند: [[ابان]] می‌گوید: شنیدم [[امام صادق]]{{ع}} می‌فرماید: ای جمع [[جوانان]] [[پرهیزگار]] باشید و نزد سرکردگان و جز آنان نروید تا در میان [[مردم]] [[پست]] گردند، این شخصیت‌های (دروغین) را - در برابر [[خدا]] - تکیه‌گاه و دار و دسته خود قرار ندهید، به [[خدا]] [[سوگند]] من برای شما از آنان بهترم - پس با دست به سینه خود اشاره فرمود -.<ref>{{متن حدیث|عَنْ أَبَانٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} يَقُولُ: يَا مَعْشَرَ الْأَحْدَاثِ اتَّقُوا اللَّهَ وَ لَا تَأْتُوا الرُّؤَسَاءَ وَ غَيْرَهُمْ حَتَّى يَصِيرُوا أَذْنَاباً لَا تَتَّخِذُوا الرِّجَالَ وَلَائِجَ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنَا وَ اللَّهِ خَيْرٌ لَكُمْ مِنْهُمْ - ثُمَّ ضَرَبَ بِيَدِهِ إِلَى صَدْرِهِ -}}؛ وسائل الشیعه، ج۲۷، ص۱۳۳، باب ۱۰، ح۲۶.</ref>.