مشاغل دولتی: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[امام]] {{ع}} [[قضات]] را به [[داوری]] براساس معیارهای [[حق]] فرامی‌خواند و [[ستم]] بر [[بندگان]] را بدترین مصداق [[جور]] و [[ستم]] می‌نامد<ref>نک: حکمت ۲۱۱</ref> و قاضیان را از [[قضاوت]] براساس ظن و [[گمان]] برحذر می‌دارد<ref>نهج اللاغه، حکمت ۲۱۲</ref>. هم‌چنین دشمن‌ترین [[مردم]] را نزد [[خدا]] دو کس می‌داند که یکی از آن‌ها [[قاضی]] است که درست [[قضاوت]] نکند: دو دیگر، عالم‌نمای [[نادانی]] که سروکارش با نادانان است و در تاریکی‌های [[فتنه]] سرگشته و غفلت‌زده و از [[پیمان]] [[صلح]] و [[سازگاری]] بی‌خبر و کوردل است. آدم‌نمایان او را عالم دانند، که نه چنین است. او از آغاز [[عمر]] در پی انباشتن علومی برآید که اندکش با عمل، [[برتر]] از بسیارِ بی‌عمل است، تا آن‌گاه که از [[انبار]] کردن دانش‌های رسمیِ بی‌حاصل فراغت یابد و انبانش از لاطائلات پر شود، بین [[مردم]] بر مسند [[قضاوت]] نشیند و تازیانه [[قانون]] و [[قدرت]] [[داوری]] به‌دست گیرد. پس اگر مشکلی برایش پیش آید، [[رأی]] بیهوده و فرسوده خود را ملاک قرار دهد و بدان [[حکم]] کند<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۷</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 699-700.</ref>.