←ارزش و جایگاه امید
| خط ۱۹: | خط ۱۹: | ||
==ارزش و جایگاه امید== | ==ارزش و جایگاه امید== | ||
*بیگمان امید و [[آرزو]] از مؤثرترین عوامل سرزندگی، [[پویایی]] [[روانی]]، و تلاش و حرکت در [[حیات]] [[انسان]] است. جوهرۀ [[امیدواری]]، "[[خوشبینی]]" نسبت به [[آینده]] است.[[ امیدواری]] در جایی است که امکان [[نومیدی]] وجود دارد و یا میتواند پدیدار شود.[[ امید]]، معطوف به [[نجات]] است، و [[خروج از تاریکی]]، ناهنجاری، جدایی، [[غربت]] یا [[بندگی]] را شامل میشود.[[ امید]]،[[ توکل]] به [[غلبه]] نهایی [[حق]] و [[عشق الهی]] است.[[ امیدواری]]، موجب جلوگیری از [[یأس]] و [[سرخوردگی]] میشود<ref>[[مسعود آذربایجانی|آذربایجانی، مسعود]]، [[موعود (نشریه)|ماهنامه موعود]]، شماره۷۶، خرداد۸۶، [[رابطه انتظار و بهداشت روان (مقاله)|رابطه انتظار و بهداشت روان]]، .</ref>؛ زیرا وعدههای [[پیروزی]] حتمی، از منظر [[روانشناختی]] در شخص [[منتظر]] [[ثبات]] [[روحی]] و [[پایداری]] [[روانی]] پدید میآورد<ref>[[یوسف مدن|مدن، یوسف]]، [[سیکولوجیة الانتظار (کتاب)|سیکولوجیة الانتظار]]، ص۱۲۲.</ref>. | |||
==ضرورت امید== | ==ضرورت امید== | ||
*[[امید]]، محرّک [[انسان]] برای رویارویی با [[آینده]] است که برخی آن را [[انگیزه]] و برخی دیگر هم آن را نیاز میدانند<ref>[[محمد سبحانینیا|سبحانینیا، محمد]]، [[مهدویت و آرامش روان (کتاب)|مهدویت و آرامش روان]]، ص۱۱۶.</ref>. [[آدمی]]، پیوسته و در پی انجام هر کاری، دنبال [[غایت]] و مقصودی مشخص بوده و قبل از [[اقدام]] به آن نیز، [[نیازمند]] انگیزهای برای آغاز عمل است. بر این اساس،[[ انسان]] برای تداوم [[زندگی]] و [[تحمل]] دشواریها [[نیازمند]] انگیزهای نیرومند است که در پدیده [[امید به آینده]] [[تجلی]] مییابد، آیندهای بسی زیباتر و بهتر از امروز<ref>ر.ک: [[رضا انصاری|انصاری، رضا]]، [[پیشدرآمدی بر آثار روانشناسی انتظار (مقاله)|پیشدرآمدی بر آثار روانشناسی انتظار]]</ref>. اگر [[انسان]] بتواند تصویرهای [[ذهنی]] خود را [[مدیریت]] کند و به جای تصاویر [[درهم]] و برهم، آشفته و منفی، تصاویری [[زیبا]] از [[آینده]] بسازد، احساسی شادمانه خواهد داشت.[[ آینده]] را تصاویر [[ذهنی]] [[انسان]] میسازند؛ یعنی [[انسان]]، هر [[انتظار]] و تصویری از [[آینده]] داشته باشد، به نوعی همان [[انتظار]] و تصویر تحقق خواهد یافت. اگر [[انسان]] میخواهد در [[زندگی]] [[احساس]] [[شادمانی]] و [[شادکامی]] کند، بایستی با [[امید]] [[زندگی]] کند<ref>[[محسن موحدی|موحدی، محسن]]، مکاتبه اختصاصی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت.</ref>. | *[[امید]]، محرّک [[انسان]] برای رویارویی با [[آینده]] است که برخی آن را [[انگیزه]] و برخی دیگر هم آن را نیاز میدانند<ref>[[محمد سبحانینیا|سبحانینیا، محمد]]، [[مهدویت و آرامش روان (کتاب)|مهدویت و آرامش روان]]، ص۱۱۶.</ref>. [[آدمی]]، پیوسته و در پی انجام هر کاری، دنبال [[غایت]] و مقصودی مشخص بوده و قبل از [[اقدام]] به آن نیز، [[نیازمند]] انگیزهای برای آغاز عمل است. بر این اساس،[[ انسان]] برای تداوم [[زندگی]] و [[تحمل]] دشواریها [[نیازمند]] انگیزهای نیرومند است که در پدیده [[امید به آینده]] [[تجلی]] مییابد، آیندهای بسی زیباتر و بهتر از امروز<ref>ر.ک: [[رضا انصاری|انصاری، رضا]]، [[پیشدرآمدی بر آثار روانشناسی انتظار (مقاله)|پیشدرآمدی بر آثار روانشناسی انتظار]]</ref>. اگر [[انسان]] بتواند تصویرهای [[ذهنی]] خود را [[مدیریت]] کند و به جای تصاویر [[درهم]] و برهم، آشفته و منفی، تصاویری [[زیبا]] از [[آینده]] بسازد، احساسی شادمانه خواهد داشت.[[ آینده]] را تصاویر [[ذهنی]] [[انسان]] میسازند؛ یعنی [[انسان]]، هر [[انتظار]] و تصویری از [[آینده]] داشته باشد، به نوعی همان [[انتظار]] و تصویر تحقق خواهد یافت. اگر [[انسان]] میخواهد در [[زندگی]] [[احساس]] [[شادمانی]] و [[شادکامی]] کند، بایستی با [[امید]] [[زندگی]] کند<ref>[[محسن موحدی|موحدی، محسن]]، مکاتبه اختصاصی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت.</ref>. | ||