طاغوت در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

#تنها برای براندازی [[سلطنت]] گرد آمده‌ای بپا خاست.<ref>{{متن حدیث|إِنَّمَا خَرَجَ إِلَى سُلْطَانٍ مُجْتَمِعٍ لَيَنْقُضَهُ}}.</ref>

*بنابراین، آنجا که این دو سبب - یعنی عدم [[دعوت]] إلی النفس و [[دعوت]] إلی [[الرضا]] من [[آل محمد]] و نیز [[خروج]] برای درهم شکستن [[سلطنت]] [[جور]] - وجود داشته باشد [[قیام]]، مورد [[تأیید]] [[ائمه اطهار]]{{عم}} است و مؤید این [[روایت]]، [[روایات]] دیگری است که در [[تأیید]] [[قیام زید بن علی]]{{عم}} وارد شده است؛ نظیر روایتی که [[صدوق]] به سندش از [[امام رضا]]{{ع}} [[روایت]] می‌‌کند: به [[مأمون]] فرمود: برادرم [[زید]] را به [[زید بن علی]] [[قیاس]] مکن زیرا [[زید بن علی]] از علمای [[آل محمد]]{{صل}} بود. برای [[خدا]] [[خشم]] کرد و با [[دشمنان خدا]] [[جهاد]] نمود تا در [[راه خدا]] کشته شد، همانا پدرم [[موسی بن جعفر]]{{ع}} از پدرش [[جعفر بن محمد]]{{ع}} شنید که می‌گفت: خدای [[رحمت]] کند عمویم [[زید]] را که [[مردم]] را به سوی رضای از [[آل محمد]]{{صل}} فراخواند و اگر [[پیروز]] می‌شد بدانچه [[دعوت]] کرده بود عمل می‌کرد و [[وفا]] می‌نمود <ref>{{متن حدیث|أَنَّهُ قَالَ لِلْمَأْمُونِ لَا تَقِسْ أَخِي زَيْداً إِلَى زَيْدِ بْنِ عَلِيٍ -فَإِنَّهُ كَانَ مِنْ عُلَمَاءِ آلِ مُحَمَّدٍ{{صل}}- غَضِبَ لِلَّهِ فَجَاهَدَ أَعْدَاءَهُ حَتَّى قُتِلَ فِي سَبِيلِهِ وَ لَقَدْ حَدَّثَنِي أَبِي مُوسَى بْنُ جَعْفَرٍ- أَنَّهُ سَمِعَ أَبَاهُ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ{{ع}} يَقُولُ: رَحِمَ اللَّهُ عَمِّي زَيْداً إِنَّهُ دَعَا إِلَى الرِّضَا مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ وَ لَوْ ظَفِرَ لَوَفَى بِمَا دَعَا إِلَيْهِ...}}</ref>- تا آنجا که فرمود: - همانا [[زید بن علی]] آنچه را [[حق]] خود نبود ادعا نمی‌کرد، و [[خدا]] ترس‌تر از این بود که چنین ادعایی بکند، او گفت: شما را به رضای از [[آل محمد]]{{صل}} فرامی‌خوانم<ref>{{متن حدیث|إِنَّ زَيْدَ بْنَ عَلِيٍّ لَمْ يَدَّعِ مَا لَيْسَ لَهُ بِحَقٍّ وَ إِنَّهُ كَانَ أَتْقَى لِلَّهِ مِنْ ذَلِكَ إِنَّهُ قَالَ: أَدْعُوكُمْ إِلَى الرِّضَا مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ{{صل}}}}؛ وسائل الشیعه، ج۱۵، ص۵۴، باب۱۳، ح۱۱.</ref>.

*مؤید این مطلب، روایتی است که [[ابن ادریس]] از [[کتاب]] [[ابی‌عبدالله السّیاری]] [[روایت]] کرده است: "گفت: نزد [[امام صادق]]{{ع}} درباره کسانی که از [[آل محمد]]{{صل}} [[قیام]] کردند سخن به میان آمد پس فرمود: تا زمانی که قیام‌کنندگان از [[آل محمد]]{{صل}} [[قیام]] می‌کنند من و [[شیعیان]] من خرسندیم، همانا دوست دارم قیام‌کننده از [[آل محمد]]{{صل}} [[قیام]] کند و من هزینه او و افراد تحت تکفل او را بر عهده بگیرم"<ref>{{متن حدیث|قَالَ: ذُكِرَ بَيْنَ يَدَيْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} مَنْ خَرَجَ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ{{صل}}، فَقَالَ: لَا أَزَالُ أَنَا وَ شِيعَتِي بِخَيْرٍ مَا خَرَجَ الْخَارِجِيُّ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ وَ لَوَدِدْتُ أَنَّ الْخَارِجِيَّ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ خَرَجَ وَ عَلَيَّ نَفَقَةُ عِيَالِهِ}}وسائل الشیعه، ج۱۵، ص۵۴، باب۱۳، ح۱۲.</ref>.

*افزون بر این مجموعه از [[روایات]]، [[روایات]] متعدّد دیگری از [[ائمه اطهار]]{{عم}} [[روایت]] شده است که مؤید مدّعای ماست. نظیر روایاتی که در [[تأیید]] [[قیام]] [[حسین بن علی]] صاحب فخّ وارد شده است: