←مقدمه
(←مقدمه) |
(←مقدمه) |
||
| خط ۲۰: | خط ۲۰: | ||
#'''ارزش [[بردباری]]:''' بر [[بردباری]] آنقدر تأکید دارد که [[مردم]] را در تکلّف به [[بردباری]] فرامیخواند تا در اثر نزدیکی به این خصلت، آن را فراگیرند<ref>نهج البلاغه، حکمت ٢٠٧: {{متن حدیث|إِنْ لَمْ تَكُنْ حَلِيماً فَتَحَلَّمْ، فَإِنَّهُ قَلَّ مَنْ تَشَبَّهَ بِقَوْمٍ إِلَّا أَوْشَكَ أَنْ يَكُونَ مِنْهُمْ}}</ref>، زیرا مقدمه فراگیری [[کمالات]] [[اخلاقی]]، حالتهای اکتسابی از راه [[آموزش]] است و [[آدمی]] از این طریق میتواند خصوصیتی ویژه را در خود ایجاد کند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 98.</ref>. | #'''ارزش [[بردباری]]:''' بر [[بردباری]] آنقدر تأکید دارد که [[مردم]] را در تکلّف به [[بردباری]] فرامیخواند تا در اثر نزدیکی به این خصلت، آن را فراگیرند<ref>نهج البلاغه، حکمت ٢٠٧: {{متن حدیث|إِنْ لَمْ تَكُنْ حَلِيماً فَتَحَلَّمْ، فَإِنَّهُ قَلَّ مَنْ تَشَبَّهَ بِقَوْمٍ إِلَّا أَوْشَكَ أَنْ يَكُونَ مِنْهُمْ}}</ref>، زیرا مقدمه فراگیری [[کمالات]] [[اخلاقی]]، حالتهای اکتسابی از راه [[آموزش]] است و [[آدمی]] از این طریق میتواند خصوصیتی ویژه را در خود ایجاد کند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 98.</ref>. | ||
#'''ارزش [[انسان]]:''' [[امام]] در کلامی فرمود: آیا آزادهای نیست که این تهمانده بیارزش را به اهلش واگذارَد و خود را [[اسیر]] [[دنیا]] نکند؟ بههوش باشید که ارزش شما تنها [[بهشت]] است، پس خود را جز بدان مفروشید<ref>نهج البلاغه، حکمت، ۴۵۶: {{متن حدیث| أَلَا حُرٌّ يَدَعُ هَذِهِ اللُّمَاظَةَ لِأَهْلِهَا إِنَّهُ لَيْسَ لِأَنْفُسِكُمْ ثَمَنٌ إِلَّا الْجَنَّةَ فَلَا تَبِيعُوهَا إِلَّا بِهَا}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 98.</ref>. | #'''ارزش [[انسان]]:''' [[امام]] در کلامی فرمود: آیا آزادهای نیست که این تهمانده بیارزش را به اهلش واگذارَد و خود را [[اسیر]] [[دنیا]] نکند؟ بههوش باشید که ارزش شما تنها [[بهشت]] است، پس خود را جز بدان مفروشید<ref>نهج البلاغه، حکمت، ۴۵۶: {{متن حدیث| أَلَا حُرٌّ يَدَعُ هَذِهِ اللُّمَاظَةَ لِأَهْلِهَا إِنَّهُ لَيْسَ لِأَنْفُسِكُمْ ثَمَنٌ إِلَّا الْجَنَّةَ فَلَا تَبِيعُوهَا إِلَّا بِهَا}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 98.</ref>. | ||
#'''ارزش خوشخلقی:''' خوشخلقی و نیکرفتاری با [[مردم]] از صفتهای پسندیدهای است که [[امام]] بر آن تأکید ورزیدهاند. [[امام]] {{ع}} در حکمتی خوشخویی را از نشانههای [[خردمندی]] برشمرده و آن را لوازم صید دلها دانستهاند<ref>نهج البلاغه، حکمت | #'''ارزش خوشخلقی:''' خوشخلقی و نیکرفتاری با [[مردم]] از صفتهای پسندیدهای است که [[امام]] بر آن تأکید ورزیدهاند. [[امام]] {{ع}} در حکمتی خوشخویی را از نشانههای [[خردمندی]] برشمرده و آن را لوازم صید دلها دانستهاند<ref>نهج البلاغه، حکمت ٦: {{متن حدیث|صَدْرُ الْعَاقِلِ صُنْدُوقُ سِرِّهِ، وَ الْبَشَاشَةُ حِبَالَةُ الْمَوَدَّةِ}}</ref>. در کلامی دیگر میفرماید: "[[حسن]] خلق، گونهای [[نعمت]] است"<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۲۹: {{متن حدیث|وَ بِحُسْنِ الْخُلُقِ نَعِيما}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 98.</ref>. | ||
#'''ارزش [[علم]] و [[حکمت]]:''' [[امام]] {{ع}} برای [[علم]] و [[حکمت]] و [[فراگیری دانش]] ارزش بسیار قائل شده است تا آنجا که [[حکمت]] را گمشده [[مؤمن]] میداند و فراگیری آن را از سینه [[منافق]] نیز جایز و لازم برمیشمرد<ref>نهج البلاغه، حکمت های ۷۶ و ۷۷: {{متن حدیث|خُذِ الْحِكْمَةَ أَنَّى كَانَتْ، فَإِنَّ الْحِكْمَةَ تَكُونُ فِي صَدْرِ الْمُنَافِقِ، فَتَلَجْلَجُ فِي صَدْرِهِ حَتَّى تَخْرُجَ فَتَسْكُنَ إِلَى صَوَاحِبِهَا فِي صَدْرِ الْمُؤْمِنِ}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 98.</ref>. | #'''ارزش [[علم]] و [[حکمت]]:''' [[امام]] {{ع}} برای [[علم]] و [[حکمت]] و [[فراگیری دانش]] ارزش بسیار قائل شده است تا آنجا که [[حکمت]] را گمشده [[مؤمن]] میداند و فراگیری آن را از سینه [[منافق]] نیز جایز و لازم برمیشمرد<ref>نهج البلاغه، حکمت های ۷۶ و ۷۷: {{متن حدیث|خُذِ الْحِكْمَةَ أَنَّى كَانَتْ، فَإِنَّ الْحِكْمَةَ تَكُونُ فِي صَدْرِ الْمُنَافِقِ، فَتَلَجْلَجُ فِي صَدْرِهِ حَتَّى تَخْرُجَ فَتَسْكُنَ إِلَى صَوَاحِبِهَا فِي صَدْرِ الْمُؤْمِنِ}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 98.</ref>. | ||
#'''ارزش [[قناعت]]:''' [[قناعت]] نزد [[امام]] [[جایگاه]] ویژهای دارد تا آنجا که [[قناعت]] را گونهای [[پادشاهی]] میداند و در [[تفسیر]] [[آیه]] ۹۷ [[سوره نمل]]، مقصود از حیات [[طیبه]] را [[قناعت]] برمیشمارد و میفرماید: [[قناعت]]، گونهای [[پادشاهی]] است...<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۲۹: {{متن حدیث|كَفَى بِالْقَنَاعَةِ مُلْكا}}</ref>. از اینرو [[قناعت]] را ثروتی بیپایان برمیشمرد<ref>نهج البلاغه، حکمت ۴۷۵: {{متن حدیث| الْقَنَاعَةُ مَالٌ لَا يَنْفَد}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 98.</ref>. | #'''ارزش [[قناعت]]:''' [[قناعت]] نزد [[امام]] [[جایگاه]] ویژهای دارد تا آنجا که [[قناعت]] را گونهای [[پادشاهی]] میداند و در [[تفسیر]] [[آیه]] ۹۷ [[سوره نمل]]، مقصود از حیات [[طیبه]] را [[قناعت]] برمیشمارد و میفرماید: [[قناعت]]، گونهای [[پادشاهی]] است...<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۲۹: {{متن حدیث|كَفَى بِالْقَنَاعَةِ مُلْكا}}</ref>. از اینرو [[قناعت]] را ثروتی بیپایان برمیشمرد<ref>نهج البلاغه، حکمت ۴۷۵: {{متن حدیث| الْقَنَاعَةُ مَالٌ لَا يَنْفَد}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 98.</ref>. | ||