کردوس بن هانی بکری: تفاوت میان نسخه‌ها

کردوس بن هانی بکری مردی شاعر و [[شجاع]] و [[صحابی]] [[امیرمؤمنان]]{{ع}} و از رؤسای [[طایفه]] [[ربیعه]] بود که در [[صفین]] حضور داشت.

[[نصر بن مزاحم]] [[نقل]] می‌کند: پس از جریان [[حیله]] [[معاویه]] و [[عمروعاص]] برای [[نجات]] از [[شکست]] قطعی و بر سرِ نیزه کردن قرآن‌ها، عده‌ای از [[سپاهیان]] ظاهر بین و [[جاهل]] [[حضرت]] خواستار [[صلح]] و ترک [[مخاصمه]] شدند. به همین علت [[حضرت]] میان [[سپاه]] ایستاد، با آنان سخن گفت و با بیانی رسا و [[دلیل]] و [[برهان]] حیلۀ [[معاویه]] را گوشزد کرد. پس از پایان [[سخنان امام]]{{ع}}، اول کسی که در [[تأیید]] فرمایش [[حضرت]] و ادامه [[جنگ]] لب به سخن گشود، کردوس بن هانی بکری بود که گفت: "ای [[مردم]]! به [[خدا]] [[سوگند]]، ما از آن لحظه‌ای که از [[معاویه]] [[بیزاری]] جستیم، هرگز او را به [[دوستی]] نگرفته‌ایم و از آن لحظه که [[علی]]{{ع}} را به [[دوستی]] برگزیده‌ایم، هرگز از او دل‌زده نشده‌ایم. همانا کشته‌های ما از [[شهدا]] بوده و زنده‌های ما همه نیکوکارند. و بی‌گمان [[علی]]{{ع}} از جانب پروردگارش [[حجت]] و بیان دارد و همواره جز به [[عدل و داد]] [[رفتار]] نکرده است و هر صاحب حقی منصف است، بنابراین هر کس [[تسلیم]] [[حضرت علی]]{{ع}} شود، [[اهل]] [[نجات]] و هر کس با او به [[مخالفت]] برخیزد، هلاک خواهد شد"<ref>ر.ک: وقعة صفین، ص۴۸۴.</ref>.