بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[ظلم]] به [[خدا]] عبارت است از کوتاهی در انجام [[وظایف]] [[بندگی]] و [[ادای حقوق]] پروردگاری؛ بنابراین میتوان گفت هر ظلمی که اتفاق میافتد ظلم به خداست چون [[حقوق]] مولویت او تضییع شده و بندهاش به جای [[بندگی]]، گردن فرازی کرده است؛ البته نباید [[باور]] داشت که [[حضرت]] [[پروردگار]] نیز همانند [[بندگان]] از این [[ستمها]] تأثیری میپذیرد و [[بنده]] [[سرکش]] [[ظالم]] با [[گردنکشی]] و [[تمرّد]] زیانی به آن ذات [[اقدس]] میرساند، که او [[بینیاز]] از همگان است. گر جمله کائنات [[کافر]] گردند بر دامن کبریاش ننشیند گرد<ref>این [[شعر]] که به صورت مثل در زبان همگان میچرخد، برگرفته از یکی از رباعیات بابا [[افضل]] کاشانی است که به این صورت در [[دیوان]] اشعار او [[ثبت]] شده است: | |||
ای ذات تو بر کل ممالک شده [[فرد]] *** سر بر خط [[فرمان]] تو دارد [[زن]] و مرد گر جمله کاینات [[کافر]] گردند *** بر دامن کبریات ننشیند گرد</ref> بزرگترین ظلم نسبت به [[ساحت]] [[اقدس]] الاهی، [[شرک]] آوردن و [[کفر]] ورزیدن است. کسی که [[خداوند متعال]] را [[انکار]] میکند ([[کافر]])، بر [[خدا]] [[ستم]] کرده است که [[نور]] وجود او را که همه کائنات از آن روشن شده و در پرتو او [[خودنمایی]] میکنند، نادیده گرفته است و بر خویشتن [[ستم]] کرده است که خود را از بهرههای [[ایمان]] و [[پرستش]] [[محروم]] کرده است. آنکه چیزی را [[شریک]] [[خدا]] میکند ([[مشرک]])، بر [[خدا]] [[ستم]] کرده که موجود [[نیازمند]] محدودی را در ردیف او نشانده است و بر خود [[ستم]] کرده است که گوهر [[انسانی]] خویش را تا حد [[پرستش]] در مقابل موجودی چون خود یا [[پستتر]] از خود فرود آورده است. [[کافر]] و [[مشرک]] هر دو بر [[جامعه انسانی]] [[ستم]] میکنند که با آرا و [[مذاهب]] گونهگون و بیاصالت، [[تفرقه]] و تشتت به بار میآورند. [[قرآن کریم]] [[شرک]] را ظلمی بزرگ و [[مشرک]] را ظالمترین [[ستمکاران]] شمرده است و میفرماید: {{متن قرآن|إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ}}<ref>«که شرک، ستمی سترگ است» سوره لقمان، آیه ۱۳.</ref> و میفرماید: {{متن قرآن|وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَوْ كَذَّبَ بِآيَاتِهِ إِنَّهُ لَا يُفْلِحُ الظَّالِمُونَ}}<ref>«و ستمگرتر از آن کس که بر خداوند دروغی بندد یا آیات او را دروغ شمارد، کیست؟» سوره انعام، آیه ۲۱.</ref>. سؤالی که در این [[آیه کریمه]] مطرح شده (چه کسی ستمکارتر است؟) از نوع استفهام تقریری است که به طور مؤکد بر ثبوت نسبت خود دلالت میکند؛ بنابراین معنی [[حقیقی]] [[آیه]] این است که اینگونه افراد ستمکارترین [[انسانها]] هستند. | |||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
با توجه به [[قدرت]] مطلق [[الهی]] ({{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ}}<ref>«خداوند توانمندی پیروز است» سوره حج، آیه ۴۰.</ref>) کسی توان ظلم به او را ندارد؛ بنابراین [[انسانی]] که [[ضعیف]] است ({{متن قرآن|خُلِقَ الْإِنْسَانُ ضَعِيفًا}}<ref>«آدمی را ناتوان آفریدهاند» سوره نساء، آیه ۲۸.</ref>) در جایگاهی نیست که بتواند به [[خداوند]]، ظلم کند. [[شأن]] و [[عظمت]] الهی، بالاتر از این است که به او ظلم شود. {{متن حدیث|عَنْ زُرَارَةَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ{{ع}}: قَالَ سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ {{متن قرآن|وَمَا ظَلَمُونَا وَلَكِنْ كَانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ}}<ref>«و آنان بر ما ستم نکردند بلکه بر خویشتن ستم روا میداشتند» سوره بقره، آیه ۵۷.</ref>، قَالَ: إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى أَعْظَمُ وَ أَعَزُّ وَ أَجَلُّ وَ أَمْنَعُ مِنْ أَنْ يُظْلَمَ}}<ref>کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۴۶.</ref>. [[زراره]] از [[امام صادق]]{{ع}} پرسید از این [[آیه]] که "آنها به ما [[ستم]] نکردند؛ بلکه به خود ستم مینمودند"، [[حضرت]] فرمودند: [[خدا]] از آن بزرگتر و بزرگوارتر و اس[[تورات]]ر است که [[مظلوم]] شود و کسی بر او [[ظلم و ستم]] نماید<ref>[[علی رضا آزادی|آزادی، علی رضا]]، [[ ظلمشناسی با تکیه بر آیات و روایات (کتاب)|ظلمشناسی با تکیه بر آیات و روایات]]</ref>. | با توجه به [[قدرت]] مطلق [[الهی]] ({{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ}}<ref>«خداوند توانمندی پیروز است» سوره حج، آیه ۴۰.</ref>) کسی توان ظلم به او را ندارد؛ بنابراین [[انسانی]] که [[ضعیف]] است ({{متن قرآن|خُلِقَ الْإِنْسَانُ ضَعِيفًا}}<ref>«آدمی را ناتوان آفریدهاند» سوره نساء، آیه ۲۸.</ref>) در جایگاهی نیست که بتواند به [[خداوند]]، ظلم کند. [[شأن]] و [[عظمت]] الهی، بالاتر از این است که به او ظلم شود. {{متن حدیث|عَنْ زُرَارَةَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ{{ع}}: قَالَ سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ {{متن قرآن|وَمَا ظَلَمُونَا وَلَكِنْ كَانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ}}<ref>«و آنان بر ما ستم نکردند بلکه بر خویشتن ستم روا میداشتند» سوره بقره، آیه ۵۷.</ref>، قَالَ: إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى أَعْظَمُ وَ أَعَزُّ وَ أَجَلُّ وَ أَمْنَعُ مِنْ أَنْ يُظْلَمَ}}<ref>کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۴۶.</ref>. [[زراره]] از [[امام صادق]]{{ع}} پرسید از این [[آیه]] که "آنها به ما [[ستم]] نکردند؛ بلکه به خود ستم مینمودند"، [[حضرت]] فرمودند: [[خدا]] از آن بزرگتر و بزرگوارتر و اس[[تورات]]ر است که [[مظلوم]] شود و کسی بر او [[ظلم و ستم]] نماید<ref>[[علی رضا آزادی|آزادی، علی رضا]]، [[ ظلمشناسی با تکیه بر آیات و روایات (کتاب)|ظلمشناسی با تکیه بر آیات و روایات]]</ref>. | ||