روم: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[امیرالمؤمنین]] در [[حدیثی]] بیان می‌‌فرماید که چگونه [[حضرت مهدی]]{{ع}} با [[لشکر]] خود به سوی [[فلسطین]] حرکت می‌‌کند و در آن جا با [[لشکر سفیانی]] درگیر می‌‌شود و آنان را تار و مار می‌‌کنند و در این زمان [[رومیان]] با سپاهی بسیار انبوه به [[سوریه]] حمله می‌‌کنند. [[لشکر]] روم صد هزار گروهان هستند که هر گروهان در زیر یک [[صلیب]] (یا یک [[پرچم]]) [[نبرد]] می‌‌کنند. آنان به مناطقی از [[سوریه]] [[هجوم]] می‌‌آورند و با [[جنگ]] برخی از این [[کشور]] را [[فتح]] می‌‌کنند و دست به [[قتل]] و [[غارت]] [[مردم]] می‌‌زنند، سپس [[خداوند]] [[جبرئیل]]{{ع}} را به [[نبرد]] آنان می‌‌فرستد و سرزمینی که [[لشکر]] روم در آن هستند را زیر و زبر می‌‌کند...<ref>ملاحم: ص ۱۵۰. </ref>. در [[حدیث]] دیگری [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمود: زمانی که [[حضرت مهدی]]{{ع}} از کشتن [[سفیانی]] و [[سپاه]] او فراغت یافت به همراه مردان مؤمنی که با او هستند به روم می‌‌روند. در یکی از شهرهای آنجا اتراق می‌‌کنند و با گفتن شهادتین در آن سرزمین، دیوارهای آن [[شهر]] شروع به ویران شدن می‌‌کند<ref>سید محمود موسوی دهسرخی، یأتی علی الناس زمان، ص ۲۶۲. </ref>. در [[روایت]] دیگری فرمود: [[حضرت]] لشکری را به سوی [[قسطنطنیه]] ([[استانبول]] فعلی) می‌‌فرستد و آنان چون به دریای مرمره می‌‌رسند بر کف پای خود چیزی می‌‌نویسند و از روی [[آب]] عبور می‌‌کنند. رومی‌ها که این کار را از [[یاران]] [[حضرت]] می‌‌بینند، با خود می‌‌گویند: [[یاران]] او که این گونه [[رفتار]] می‌‌کنند، پس خودِ او چگونه خواهد بود. سپس دروازه‌های [[شهر]] را به روی آنان می‌‌گشایند تا [[لشکر]] [[حضرت]] داخل [[شهر]] شده و هر طور که می‌‌خواهند [[حکم]] نمایند<ref>غیبت نعمانی: ص ۳۱۹.</ref>.