غبطه: تفاوت میان نسخه‌ها

*واضح است که [[هدف]] [[قرآن کریم]] از حکایت سخنان این [[بندگان]] [[مقرّب]]، چیزی جز آن نیست که دیگر [[بندگان]] نیز همین‌گونه به سوی نیکی‌ها بشتابند، تا بر دیگران پیشی گرفته در [[دنیا]] و [[آخرت]] [[مسیر کمال]] را زیر پا نهند.

*پیش‌گامی در [[فضائل]] و پیشی گرفتن به سوی آن‌ها، کلید سعادت‌مندی امّت‌ها است؛ و بی‌توجّهی به آن نیز، کلید سقوط و [[بدبختی]] آنان است. شاید در پرتو این سخن، بتوان [[سیره]] [[طاغوت‌ها]] در هر روزگار را بهتر [[درک]] نمود؛ [[تاریخ]] [[گواهی]] می‌دهد که طاغوت‌های هر عصر، سخت در پی آن بوده‌اند که [[سستی]] و بی‌تحرّکی را در میان ملّت‌های مغلوب [[ترویج]] نمایند، تا آنان از رسیدن به مراتب [[برتر]] [[کمالات]] بازمانند. این روش را امروزه نیز به‌خوبی در روابط میان قدرت‌های بزرگ و دولت‌های ضعیف مشاهده می‌نمائیم<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۲ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۲، ص ۴۴۱.</ref>.

*با این حال، ای کاش که اگر آنان از این [[آیه]] روی‌گردان شده‌اند، دست‌کم به این دو [[امر الهی]] توجّه نموده به مقتضای آن عمل می‌نمودند!: {{متن قرآن|وَسَارِعُوا إِلَى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ}}<ref>«و برای (رسیدن به) آمرزش پروردگارتان شتاب کنید» سوره آل عمران، آیه ۱۳۳.</ref>؛ {{متن قرآن|سَابِقُوا إِلَى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ}}<ref>«به سوی آمرزشی از پروردگارتان و بهشتی پیشگام شوید که پهنای آن به پهنای آسمان‌ها و زمین است» سوره حدید، آیه ۲۱.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۲ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۲، ص ۴۴۲.</ref>.

*آری! [[غفلت]] از سخن [[وحی]] نتیجه‌ای جز از این رخوت و [[سستی]] به‌دنبال نخواهد داشت!.