نفس در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

#{{متن قرآن|فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ}}<ref>«بنابراین، پس از دست یافتن تو به دانش، به هر کس که با تو به چالش برخیزد؛ بگو: بیایید تا فرزندان خود و فرزندان شما و زنان خود و زنان شما و خودی‌های خویش و خودی‌های شما را فرا خوانیم آنگاه (به درگاه خداوند) زاری کنیم تا لعنت خداوند را بر دروغگویان نهیم» سوره آل عمران، آیه ۶۱.</ref>. '''نکته''': {{متن قرآن|وَأَنْفُسَنَا}} (و خودمان را) مراد از نفس [[پیغمبر]] فقط [[علی]]{{ع}} است زیرا خود [[پیامبر]] که نمی‌تواند مراد باشد؛ زیرا او [[دعوت]] کننده است و معنی ندارد که [[انسان]] خود را [[دعوت]] کند و همیشه [[داعی]] غیر از مدعو است و [[دعوت]] کننده نمی‌تواند [[دعوت]] شده باشد پس حتماً مراد غیر از [[نبی اکرم]] شخص دیگری است و لذا حتماً اشاره به [[علی]]{{ع}} است زیرا هیچ‌کس نگفته که غیر از [[علی]] و [[فاطمه]] و [[حسنین]] کسی در [[مباهله]] شرکت داشته است و این مطلب (که در [[آیه]] [[علی]] نفس [[پیغمبر]] خوانده شده) دلالت دارد بر [[علو]] مکان وی و درجه‌ای که هیچ‌کس به آن راه نیافته بلکه به نزدیک آن هم نرسیده است و مؤید آن از [[روایات]] یکی [[حدیث شریف]] صحیح [[نبوی]] است که [[پیغمبر]] درباره یکی از [[صحابه]] پرسید کسی گفت [[علی]]{{ع}} حاضر است [[حضرت]] فرمود من از نفس خود نپرسیدم که [[علی]]{{ع}} را نفس خود خوانده است<ref>ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۴، ص۱۰۳.</ref>.