←آسانی و سختی از سنن الهی
| خط ۱۲۲: | خط ۱۲۲: | ||
==آسانی و [[سختی]] از [[سنن الهی]]== | ==آسانی و [[سختی]] از [[سنن الهی]]== | ||
[[خداوند]] [[آسانی]] را پس از [[تحمّل]] [[سختیها]] نوید داده است: {{متن قرآن|سَيَجْعَلُ اللَّهُ بَعْدَ عُسْرٍ يُسْرًا}}<ref>«که خداوند پس از سختی، آسانی برگمارد» سوره طلاق، آیه ۷.</ref>، {{متن قرآن|فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا}}<ref>«به راستی با دشواری، آسانی همراه است، به راستی با دشواری، آسانی همراه است» سوره انشراح، آیه ۵-۶.</ref> شاید تکرار یُسر در [[آیه]] اخیر، اشاره به این باشد که نتیجه [[اعمال صالح]] و دشوار، دو [[آسایش]] در [[دنیا]] و [[آخرت]] است<ref>مجمعالبیان، ج۱۰، ص ۷۷۲.</ref>؛ در این صورت، [[سختی]] کار بر [[انسان]] گران نیامده، او را از پای درنمیآورد. برخی [[مفسّران]] آوردهاند: این [[آیه]]، نوید بخش مجاهدانی بود که در [[صدر اسلام]] از شدّت [[فقر]] و [[سختی]] [[جهاد]] و تنگناهای [[زندگی]] به ستوه آمده بودند<ref>جامع البیان، مج ۱۵، ج ۳۰، ص ۲۹۷.</ref>.<ref>[[محمد حسن زمانی|زمانی، محمد حسن]]، [[آسانی (مقاله)|مقاله «آسانی»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱.</ref> | |||
==اهداف آسانی== | ==اهداف آسانی== | ||
# [[آزمایش]]: [[انسان]] به طور طبیعی آسانی را بیشتر میپسندد و آن را [[نشانه]] [[لطف خدا]] میپندارد و از [[سختی]] تنفّر دارد و آن را نشانه [[قهر]] [[الهی]] میداند؛ امّا از دیدگاه [[قرآن]]، [[آسانی]] و [[سختی]] در مواردی آزمونی برای [[بندگان]] است: {{متن قرآن|فَأَمَّا الإِنسَانُ إِذَا مَا ابْتَلاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ}}<ref>«اما انسان، چون پروردگارش او را بیازماید و گرامی دارد و نعمت دهد، میگوید: پروردگارم مرا گرامی داشت، و چون پروردگارش او را بیازماید و روزیاش را بر او تنگ گیرد میگوید پروردگارم مرا خوار داشت» سوره فجر، آیه ۱۵-۱۶.</ref>.<ref>المیزان، ج ۲۰، ص ۲۸۲.</ref> | # [[آزمایش]]: [[انسان]] به طور طبیعی آسانی را بیشتر میپسندد و آن را [[نشانه]] [[لطف خدا]] میپندارد و از [[سختی]] تنفّر دارد و آن را نشانه [[قهر]] [[الهی]] میداند؛ امّا از دیدگاه [[قرآن]]، [[آسانی]] و [[سختی]] در مواردی آزمونی برای [[بندگان]] است: {{متن قرآن|فَأَمَّا الإِنسَانُ إِذَا مَا ابْتَلاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ}}<ref>«اما انسان، چون پروردگارش او را بیازماید و گرامی دارد و نعمت دهد، میگوید: پروردگارم مرا گرامی داشت، و چون پروردگارش او را بیازماید و روزیاش را بر او تنگ گیرد میگوید پروردگارم مرا خوار داشت» سوره فجر، آیه ۱۵-۱۶.</ref>.<ref>المیزان، ج ۲۰، ص ۲۸۲.</ref> | ||