آیة الله در قرآن: تفاوت میان نسخهها
جز
جایگزینی متن - 'پنهان' به 'پنهان'
جز (جایگزینی متن - 'بزرگی' به 'بزرگی') |
جز (جایگزینی متن - 'پنهان' به 'پنهان') |
||
| خط ۱۰: | خط ۱۰: | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
*"[[آیه]]" به معنای علامت آشکار ملازم با چیز | *"[[آیه]]" به معنای علامت آشکار ملازم با چیز پنهان است به گونهای که [[انسان]] با [[آگاهی]] از آن علامت به آن چیز پنهان [[دست]] مییابد<ref>مفردات، ص۱۰۱.</ref>. | ||
*"[[آیه]]" چون وسیلهای برای رسیدن به مقصود است، لذا مورد توجه و قصد قرار میگیرد<ref>التحقیق، ج۱، ص۲۰۲.</ref>. [[آیات]]، جمع [[آیه]] به معنای علامت روشن است و در موارد گوناگون مانند [[معجزه]]، [[دلیل]]، [[حکم الهی]]، بنای مرتفع، [[پند]] و [[اندرز]]، جملهای از [[قرآن]] که با اعداد مشخص شده و... به کار رفته که در همه آنها، علامت بودن لحاظ شده است<ref>فرهنگ قرآن، ج۱، ص۴۱۹.</ref>. | *"[[آیه]]" چون وسیلهای برای رسیدن به مقصود است، لذا مورد توجه و قصد قرار میگیرد<ref>التحقیق، ج۱، ص۲۰۲.</ref>. [[آیات]]، جمع [[آیه]] به معنای علامت روشن است و در موارد گوناگون مانند [[معجزه]]، [[دلیل]]، [[حکم الهی]]، بنای مرتفع، [[پند]] و [[اندرز]]، جملهای از [[قرآن]] که با اعداد مشخص شده و... به کار رفته که در همه آنها، علامت بودن لحاظ شده است<ref>فرهنگ قرآن، ج۱، ص۴۱۹.</ref>. | ||
*معنای اصلی "[[آیه]]" به کهنترین جوانب [[زندگی]] [[بدوی]] و اصیلترین سنتهای ادبی [[عرب]] تعلق دارد. نشانههایی را که از منزلگاه [[قبیله]] در بیابان به جای مانده باشد "[[آیه]]" میخواندند و میدانیم که [[وصف]] منزلگه [[قبیله]] [[معشوق]]، مشهورترین مضمون در "نسیب" قصاید [[جاهلی]] است. بنابراین در شواهدی مانند آنچه [[ابن منظور]] آورده است: {{عربی|"لم يبق هذا الدهر من آياته"}} به معنای "نشانه منزلگه یار" است<ref>لسان العرب، ج۱۴، ص۶۳.</ref>. | *معنای اصلی "[[آیه]]" به کهنترین جوانب [[زندگی]] [[بدوی]] و اصیلترین سنتهای ادبی [[عرب]] تعلق دارد. نشانههایی را که از منزلگاه [[قبیله]] در بیابان به جای مانده باشد "[[آیه]]" میخواندند و میدانیم که [[وصف]] منزلگه [[قبیله]] [[معشوق]]، مشهورترین مضمون در "نسیب" قصاید [[جاهلی]] است. بنابراین در شواهدی مانند آنچه [[ابن منظور]] آورده است: {{عربی|"لم يبق هذا الدهر من آياته"}} به معنای "نشانه منزلگه یار" است<ref>لسان العرب، ج۱۴، ص۶۳.</ref>. | ||
| خط ۹۹: | خط ۹۹: | ||
==آیات خدا در دائره المعارف قرآن کریم== | ==آیات خدا در دائره المعارف قرآن کریم== | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
[[آیات]]، جمع [[آیه]] است. [[اهل]] لغت در ریشه و مبدأ اشتقاق آن "اَ یَ یَ"، "ا و ی"، "أ أ ی" را احتمال داده و این احتمالهای را به تفصیل بررسی کردهاند. [[خلیل]]<ref>ترتیب العین، ص ۶۳، «أیا».</ref>، [[ابنفارس]]<ref>مقاییس، ج ۱، ص ۱۶۸، «ای ی».</ref>، [[جوهری]]<ref>الصحاح، ج ۶، ص ۲۲۷۵، «ایا».</ref> و [[ابنمنظور]]<ref>لسانالعرب، ج ۱، ص ۲۸۲، «ایا».</ref> برای آیه، معانی گوناگونی چون قصد، مکث و [[انتظار]]، [[جماعت]] و شگفتی را گفتهاند؛ ولی همه آنان یکی از معانی آیه را علامت و نشانه دانستهاند. [[راغب]] میگوید: آیه به معنای علامتِ آشکارِ ملازم با چیز | [[آیات]]، جمع [[آیه]] است. [[اهل]] لغت در ریشه و مبدأ اشتقاق آن "اَ یَ یَ"، "ا و ی"، "أ أ ی" را احتمال داده و این احتمالهای را به تفصیل بررسی کردهاند. [[خلیل]]<ref>ترتیب العین، ص ۶۳، «أیا».</ref>، [[ابنفارس]]<ref>مقاییس، ج ۱، ص ۱۶۸، «ای ی».</ref>، [[جوهری]]<ref>الصحاح، ج ۶، ص ۲۲۷۵، «ایا».</ref> و [[ابنمنظور]]<ref>لسانالعرب، ج ۱، ص ۲۸۲، «ایا».</ref> برای آیه، معانی گوناگونی چون قصد، مکث و [[انتظار]]، [[جماعت]] و شگفتی را گفتهاند؛ ولی همه آنان یکی از معانی آیه را علامت و نشانه دانستهاند. [[راغب]] میگوید: آیه به معنای علامتِ آشکارِ ملازم با چیز پنهان است؛ بهگونهای که [[انسان]] با [[آگاهی]] از آن علامت، به چیز پنهان نیز دست مییابد؛ مانند [[نشانه]] [[راه]] که با دیدن آن، راه آشکار میشود<ref> مفردات، ص ۱۰۱، «ای».</ref>. در [[قرآن]]، آیه، آیتین و آیات ۳۸۲ بار آمده است. [[مفسّران]] برای آیه در قرآن، معانی گوناگونی گفتهاند؛ ولی گویا میتوان آن را در همه این موارد به معنای علامت و نشانه دانست. مصادیق آیه در قرآن بدین قرار است:<ref>[[علی خراسانی|خراسانی، علی]]، [[آیات خدا - خراسانی (مقاله)| مقاله «آیات خدا»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱.</ref> | ||
===[[آیه]] [[قرآن]]=== | ===[[آیه]] [[قرآن]]=== | ||
{{متن قرآن|مِنْهُ آيَاتٌ مُحْكَمَاتٌ }}<ref>«برخی از آن، آیات «محکم» (/ استوار/ یک رویه) اند» سوره آل عمران، آیه ۷.</ref>. [[آیات قرآن]] را از آن رو آیه گفتهاند که مضمون آن، بیان آیات [[تکوینی]]، [[معارف]] و احکامی است که نشانِ [[خدا]] است<ref> المیزان، ج ۱۸، ص ۱۵۹.</ref>. | {{متن قرآن|مِنْهُ آيَاتٌ مُحْكَمَاتٌ }}<ref>«برخی از آن، آیات «محکم» (/ استوار/ یک رویه) اند» سوره آل عمران، آیه ۷.</ref>. [[آیات قرآن]] را از آن رو آیه گفتهاند که مضمون آن، بیان آیات [[تکوینی]]، [[معارف]] و احکامی است که نشانِ [[خدا]] است<ref> المیزان، ج ۱۸، ص ۱۵۹.</ref>. | ||