←واژهشناسی اصطلاحی
| خط ۲۲: | خط ۲۲: | ||
# همراه با ادعای [[نبوت]] باشد<ref> [[محمد تقی مصباح یزدی|مصباح یزدی، محمد تقی]]، [[راه و راهنماشناسی (کتاب)|راه و راهنماشناسی]]، ص ۱۸۱.</ref>. | # همراه با ادعای [[نبوت]] باشد<ref> [[محمد تقی مصباح یزدی|مصباح یزدی، محمد تقی]]، [[راه و راهنماشناسی (کتاب)|راه و راهنماشناسی]]، ص ۱۸۱.</ref>. | ||
* اگر کسی به [[راستی]] توانست امور [[خارقالعاده]] را انجام دهد و همگان در برابر او عاجز شوند، [[یقین]] پیدا میشود که او پشتوانهای [[الهی]] دارد و از طرف خداست. | * اگر کسی به [[راستی]] توانست امور [[خارقالعاده]] را انجام دهد و همگان در برابر او عاجز شوند، [[یقین]] پیدا میشود که او پشتوانهای [[الهی]] دارد و از طرف خداست. | ||
===مفهوم [[معجزه]]=== | |||
[[معجزه]] را میتوان اینچنین تعریف کرد: [[معجزه]] یعنی [[بینه]] و آیت [[الهی]] که برای [[اثبات]] یک [[مأموریت الهی]] صورت میگیرد و بهاصطلاح مقرون به [[تحدی]] است، منظوری [[الهی]] از او در کار است، این است که محدود است به شرایط خاص<ref>محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج۳۵ ص ۴۲۷</ref> به عبارت دیگر: در تعریف [[معجزه]] اینجور باید بگوییم که [[معجزه]] آن کار و اثری است که از [[پیغمبری]] بهعنوان [[تحدی]]- یعنی برای [[اثبات]] مدعای خودش- آورده بشود و نشانهای بشری است بهطورکلی<ref>محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج۳۵ ص ۴۲۷</ref> بر اساس این تعریف، [[معجزه]] دارای چهار رکن اساسی است که عبارتاند از: | |||
# [[معجزه]] آیت و [[نشانه]] [[الهی]] است. مقصود از آیت [[الهی]] بودن یعنی کاری که با نمایاندن [[قدرت خداوند]] به [[مردم]] همراه است که از این رکن در تعریفهای [[متکلمان]] [[مسلمان]] با قید "[[خارق عادت]]" یاد شده است. | |||
# [[معجزه]] اثباتگر [[مأموریت الهی]] است. گاهی از [[مأموریت الهی]] با عنوان "منصبی از [[مناصب]] [[الهی]]" یاد میشود که مقصود از آن [[مقام رسالت]] و [[نبوت]] است؛ زیرا [[رسول]] یا [[نبی]] از سوی [[خداوند]] [[مأموریت]] [[ابلاغ]] پیامها و دستوراتی است. | |||
# [[معجزه]] همراه با [[تحدی]] و هم آوردطلبی است. یعنی هماره در [[معجزه]] از [[مردم]] خواسته میشود اگر در [[صداقت]] و [[رسالت]] و ادعای [[اعجاز]] [[تردید]] دارند، میتوانند چیزی همسان با [[معجزه]] را ارائه کنند. | |||
# [[معجزه]] محدود به شرایط خاص است. مقصود از شرایط خاص آن است که [[پیامبران]] در منشی حکیمانه آنجا که واقعاً جای [[اثبات]] [[رسالت]] و [[نبوت]] بوده و [[ضرورت]] داشت برای [[اثبات]] این [[منصب]] [[معجزه]] ارائه شود، بنا به [[اذن]] و [[فرمان الهی]] معجزاتی را متناسب با شرایط زمان ارائه میکردند و چنان نبود که طبق دلخواه [[مردم]]، به درخواستها و فزونطلبیهای آنان یکسره پاسخ مثبت داده معجزاتی را ارائه کنند. بدینجهت [[قرآن]] تأکید میکند که [[پیامبر خاتم|رسول اکرم]]{{صل}} در برابر درخواستهای مکرر [[مشرکان]] برای ارائه معجزاتی همچون جاری ساختن چشمه، برخورداری از خانهای از طلا و نقره و... به آنان پاسخ منفی داده و اعلام کرده که جز انجام درخواست و [[اراده الهی]] کاری از او ساخته نیست<ref>اسراء، آیات ۹۷-۹۳</ref> از سویی دیگر باید همصدا با دیگر [[اندیشوران]] میان [[معجزه]] و [[کرامت]] تفاوت قائل شد و باید بگوییم که [[کرامت]] از دو جهت با [[معجزه]] متفاوت است: [[کرامت]] همراه با ادعای [[مأموریت الهی]] نیست؛ [[کرامت]] مشروط به شرایط خاص هم نیست. یعنی یک شخص بنا به [[قدرت روحی]]، [[معنوی]] و [[نفسانی]] خود میتواند کارهای خارقالعادهای در سطوح مختلف ارائه کند. بر این اساس: [[کرامت]] یک امر [[خارقالعاده]] است که صرفاً اثر [[قوت روح]] و [[قداست]] [[نفسانی]] یک [[انسان کامل]] یا نیمهکامل است و برای اثبات منظور [[الهی]] خاصی نیست. اینچنین امری فراوان رخ میدهد و حتی میتوان گفت یک امر عادی است و مشروط به شرطی نیست. [[معجزه]] [[زبان]] [[خدا]] است که شخصی را [[تأیید]] میکند، ولی [[کرامت]] چنین زبانی نیست.<ref>[[مرتضی مطهری|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۶۲.</ref><ref>[[علی نصیری|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)|قرآنشناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲]]، ص ۴۷ تا ۶۲.</ref>. | |||
==[[قرآن]] [[معجزه]] جاویدان== | ==[[قرآن]] [[معجزه]] جاویدان== | ||