معنا‌بخشی: تفاوت میان نسخه‌ها

معنا‌بخشی (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۳:۳۴

۴ بایت حذف‌شده ، ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۲۱

جز

جایگزینی متن - 'آشکار' به 'آشکار'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۹۹۹

ویرایش

@@ خط ۳۰: / خط ۳۰: @@
 #[[انسان منتظر]] در سایۀ [[صبر]] و [[پایداری]] در برابر تمامی [[ناملایمات]] و [[سختی‌ها]]، [[شکیبایی]] می‌‌ورزد تا به اهداف و آرمان‌های [[الهی]] و انسانی خویش دست یابد. [[صبر]]، جوهرۀ [[انتظار]] است؛ چرا که [[انتظار]]، به [[زندگی]] [[انسان]] [[هدف]]، [[نشاط]] و [[امید]] می‌‌بخشد و این هدف‌داری و [[انگیزه]]، تنها با [[صبر]] و [[مقاومت]] است که به منزل می‌‌رسد<ref>ر.ک. [[محمد سبحانی‌نیا|سبحانی‌نیا، محمد]]، [[مهدویت و آرامش روان (کتاب)|مهدویت و آرامش روان]]، ص۱۲۵-۱۲۸.</ref>.
 #روحیۀ [[انتظار]]، به [[انسان]] [[حس]] زیبایی‌شناسی می‌‌دهد و تصویر [[زندگی]] را در دید او، به تابلوی نقاشی‌ای بدل می‌‌کند که قلم معجزه‌آسای [[الهی]]، آن را به تصویر کشیده است؛ تصویری که در آن، [[روح]] خسته و عصیان‌زدۀ [[انسان]]، آرام می‌گیرد و [[آسایش]] می‌‌یابد<ref>ر.ک. [[محمد سبحانی‌نیا|سبحانی‌نیا، محمد]]، [[مهدویت و آرامش روان (کتاب)|مهدویت و آرامش روان]]، ص۱۲۵-۱۲۸.</ref>.‌
-#[[زندگی]] زمانی با معناست که جوهر حرکت در آن باشد و به تعبیر دیگر، انسانی که پویا و فعال و پر تحرک است، معنایی برای بودن خویشتن می‌یابد؛ زیرا می‌تواند خود را از سطح رکود و روزمره‌گی به مرحلۀ [[پویایی]] برساند. وقتی فرد به وضعیت موجود [[راضی]] نیست و درصدد تحقق شرایط بهتری تلاش می‌کند، به این معناست که خود نیز نقشی در آن ایفا می‌‌کند و تماشاگر نیست؛ بلکه ایفاگر وظیفه‌ای خاص است. [[منتظر]] می‌‌داند برای چه تلاش می‌کند؛ انگیزه‌ای [[آشکار]]، منطقی، معقول و قابل [[دفاع]] دارد؛ بنابراین، تمامی تلاش‌های او معطوف به هدفی والا به نام "[[انتظار ظهور]]" می‌شود و این هدفی معنادار و ارزش‌مند است<ref>ر.ک. [[محمد رضا شرفی|شرفی، محمد رضا]]، [[مقدمه‌ای بر آثار تربیتی و روان‌شناختی انتظار (مقاله)|مقدمه‌ای بر آثار تربیتی و روان‌شناختی انتظار]]، [[گفتمان مهدویت سخنرانی‌های گفتمان سوم (کتاب)|گفتمان مهدویت سخنرانی‌های گفتمان سوم]]، ص۱۳۱-۱۳۳.</ref>.
+#[[زندگی]] زمانی با معناست که جوهر حرکت در آن باشد و به تعبیر دیگر، انسانی که پویا و فعال و پر تحرک است، معنایی برای بودن خویشتن می‌یابد؛ زیرا می‌تواند خود را از سطح رکود و روزمره‌گی به مرحلۀ [[پویایی]] برساند. وقتی فرد به وضعیت موجود [[راضی]] نیست و درصدد تحقق شرایط بهتری تلاش می‌کند، به این معناست که خود نیز نقشی در آن ایفا می‌‌کند و تماشاگر نیست؛ بلکه ایفاگر وظیفه‌ای خاص است. [[منتظر]] می‌‌داند برای چه تلاش می‌کند؛ انگیزه‌ای آشکار، منطقی، معقول و قابل [[دفاع]] دارد؛ بنابراین، تمامی تلاش‌های او معطوف به هدفی والا به نام "[[انتظار ظهور]]" می‌شود و این هدفی معنادار و ارزش‌مند است<ref>ر.ک. [[محمد رضا شرفی|شرفی، محمد رضا]]، [[مقدمه‌ای بر آثار تربیتی و روان‌شناختی انتظار (مقاله)|مقدمه‌ای بر آثار تربیتی و روان‌شناختی انتظار]]، [[گفتمان مهدویت سخنرانی‌های گفتمان سوم (کتاب)|گفتمان مهدویت سخنرانی‌های گفتمان سوم]]، ص۱۳۱-۱۳۳.</ref>.
 #[[انسان]] معاصر خود را در میان انبوهی از بحران‌ها و مصیبت‌های عصر مدرن تنها یافته و دنبال پناهگاهی برای برون‌رفت از این همه تنهایی است. [[باور]] به حضور و [[وجود امام]]{{ع}}، می‌‌تواند پاسخگوی ساحت‌های مختلف احساس تنهایی در [[زندگی]] این [[جهان]] باشد.[[اضطراب]]، [[دلهره]]، [[بدبینی]] و [[یأس]] او رو به کاهش می‌‌نهد و [[امید]] جایگزین آن می‌‌شود و برای خود در این مسیر پر پیچ و [[خم]] [[همراهی]] [[دلسوز]] و [[مهربان]] تصور می‌‌کند<ref>ر.ک. [[محمد سبحانی‌نیا|سبحانی‌نیا، محمد]]، [[مهدویت و آرامش روان (کتاب)|مهدویت و آرامش روان]]، ص۱۲۵-۱۲۸.</ref>.