تسبیح: تفاوت میان نسخه‌ها

==تسبیح عملی و لفظی==

تسبیح لفظی به این است که [[انسان]] با یک جمله لفظی [[معبود]] خود را [[تقدیس]] کند، مثلاً کلمه {{متن حدیث|سُبْحَانَ اللَّهِ}} و همچنین کلمه {{متن حدیث|الْحَمْدُ لِلَّهِ}} که جمیع حمدها را به خدا اختصاص می‌دهد و او را فاعل [[حقیقی]] همه [[نعمت‌ها]] و منشأ همه [[خیرات]] و [[برکات]] و [[کمالات]] اعلام می‌کند، و همچنین کلمه {{متن حدیث|اللَّهِ أَكْبَرُ}} که خدا را برتر از هر چیز که در [[تصور]] آید و بلکه برتر از توصیف اعلام می‌کند، [[تسبیح]] و تقدیس لفظی است. این‌گونه کلمات جز درباره ذات [[اقدس]] احدیّت جایز نیست، خواه [[ملک مقرّب]] و یا [[نبی]] مرسل باشد، نظیر این جمله‌هاست. جمله {{متن حدیث|لَا حَوْلَ‏ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ‏}}. و اما تقدیس عملی این است که انسان عملی انشاء کند که مفهوم آن عمل قدوسیت آن موجودی است که آن عمل برای او صورت می‌گیرد، از قبیل [[رکوع]] و [[سجود]] و [[قربانی]] البته عمل مانند لفظ [[صراحت]] ندارد ممکن است همین [[اعمال]] به قصد [[تعظیم]] صورت گیرد و در این صورت [[عبادت]] نیست و خود عمل هم [[مقدّس]] شمرده نمی‌شود، یعنی یک عمل عادی است، ولی اعمالی که در مقابل [[بت]] و یا [[آتش]] و غیره صورت می‌گیرد، جنبه تقدس پیدا می‌کند، زیرا به قصد تقدیس آنها صورت می‌گیرد. آنچه [[فطری]] [[بشر]] است “تقدیس” است<ref>خدمات متقابل اسلام و ایران، ص۲۵۲.</ref>.<ref>[[محمد علی زکریایی|زکریایی، محمد علی]]، [[فرهنگ مطهر (کتاب)|فرهنگ مطهر]]، ص ۲۴۴.</ref>

==منابع==