|
|
| خط ۱۳۱: |
خط ۱۳۱: |
| ===کارکردهای عصمت برای جامعه=== | | ===کارکردهای عصمت برای جامعه=== |
| ===کارکردهای اخروی === | | ===کارکردهای اخروی === |
|
| |
| ==عصمت در فرهنگ مطهر==
| |
| معنی عصمت، آن نهایت [[درجه]] [[ایمان]] است. ایمان به هر اندازه که زیادتر باشد [[خدا]] بیشتر به یاد [[انسان]] است<ref>گفتارهای معنوی، ص۸۶.</ref>. [[امام]]، [[مرجع]] قاطعی است که اگر جملهای از او بشنوید نه احتمال [[خطا]] در آن میدهید و نه احتمال [[انحراف]] عمدی که اسمش میشود عصمت<ref>امامت و رهبری، ص۷۳.</ref>.
| |
| عصمت، یعنی [[مصونیت]] از [[گناه]] و از [[اشتباه]]؛ یعنی [[پیامبران]] نه تحت تأثیر [[هواهای نفسانی]] قرار میگیرند و [[مرتکب گناه]] میشوند. و نه در کار خود دچار خطا و اشتباه میشوند و عصمت حدّ اعلای قابلیّت [[اعتماد]] را به آنها میدهد<ref>مجموعه آثار، ج۲، ص۱۶۰.</ref>.
| |
|
| |
| ===عصمت از گناه===
| |
| عصمت از گناه، یعنی نهایت و کمال ایمان. [[عصمت نسبی]] است یعنی مراتب و درجات دارد<ref>امامت و رهبری، ص۱۷۵.</ref>. اگر درجه ایمان در حدّ [[شهود]] و عیان برسد، به حدّی که [[آدمی]] حالت خود را در حین [[ارتکاب گناه]] حالت شخصی ببیند که میخواهد خود را از [[کوه]] پرت کند و یا زهر کشندهای را بنوشد، در اینجا احتمال [[اختیار]] گناه به صفر میرسد؛ یعنی هرگز به طرف گناه نمیرود. چنین حالی را “عصمت از گناه” مینامیم<ref>مجموعه آثار، ج۲، ص۶۱.</ref>.<ref>محمد علی زکریایی|زکریایی، محمد علی]]، [[فرهنگ مطهر (کتاب)|فرهنگ مطهر]]، ص ۵۵۸.</ref>
| |
|
| |
|
| ==منابع== | | ==منابع== |
