ام‌سلمه در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

وی در ۸۴ سالگی در مدینه درگذشت.<ref> الطبقات، ج ۸، ص ۷۶.</ref> [[سال]] [[وفات]] او را به [[اختلاف]] ۵۹ <ref>انساب الاشراف، ج ۲، ص ۶۶.</ref> تا ۶۳ [[هجری]] ref> الاصابه، ج ۸، ص ۴۰۷.</ref>دانسته‌اند. [[ابوهریره]] <ref>الطبقات، ج ۸، ص ۷۶.</ref> یا [[عبدالله بن عبدالله بن ابی امیه]] <ref>المستدرک، ج ۴، ص ۱۹.</ref> یا [[ولید بن عتبه]]<ref>انساب الاشراف، ج ۲، ص ۶۶.</ref> بر او [[نماز]] گزارد و در [[قبرستان بقیع]] [[دفن]] شد.<ref>تاریخ المدینه، ج ۱، ص ۱۲۰.</ref>

#بنا به روایت [[مجاهد]] روزی امّ سلمه به پیامبر{{صل}} گفت: چرا درباره [[هجرت]] [[زنان]] آیه‌ای نازل نشده است؟ در پاسخ او این [[آیه]] فرود آمد: [[خداوند]] عمل هیچ عمل کننده‌ای خواه مرد یا [[زن]] را تباه نمی‌کند و کسانی که در [[راه خدا]] [[هجرت]] کرده، [[آزار]] دیده‌اند و جنگیده و کشته شده‌اند بدیهایشان را می‌زداید و آنان را در [[بهشت]] جاودان جای می‌دهد: {{متن قرآن|فَاسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لَا أُضِيعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِنْكُمْ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ فَالَّذِينَ هَاجَرُوا وَأُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ وَأُوذُوا فِي سَبِيلِي وَقَاتَلُوا وَقُتِلُوا لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ثَوَابًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَاللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ}}<ref>«آنگاه پروردگارشان به آنان پاسخ داد که: من پاداش انجام دهنده هیچ کاری را از شما چه مرد و چه زن -که همانند یکدیگرید- تباه نمی‌گردانم بنابراین بی‌گمان از گناه آنان که مهاجرت کردند و از دیار خود رانده شدند و در راه من آزار دیدند و کارزار کردند یا کشته شدند چشم می‌پوشم و آنان را به بوستان‌هایی در خواهم آورد که از بن آنها جویباران روان است، به پاداشی از نزد خداوند؛ و پاداش نیک (تنها) نزد خداوند است» سوره آل عمران، آیه ۱۹۵.</ref>.<ref>جامع البیان، مج ۳، ج ۴، ص ۲۸۴؛ التبیان، ج ۳، ص ۸۹؛ زادالمسیر، ج ۱، ص ۵۳۰.</ref>

#در [[روایات]] متعددی آمده است که امّ‌سلمه به [[رسول‌خدا]]{{صل}} گفت: چرا در [[قرآن]] از مردان یاد شده و از [[زنان]] یاد نشده است؟ در پاسخ وی [[فرشته وحی]] این [[آیه]] را بر [[پیامبر]]{{صل}} فرود آورد: [[خداوند]] برای [[مسلمانان]] [[مؤمن]]، فروتنِ [[فرمانبردار]]، [[راستگو]]، [[شکیبا]]، [[خداترس]]، [[صدقه]] دهنده، [[روزه‌دار]]، پاکدامن و آنان که بسیار به‌یاد خدایند، مرد باشند یا [[زن]] [[آمرزش]] و [[پاداش]] بزرگ آماده ساخته است: {{متن قرآن|إِنَّ الْمُسْلِمِينَ وَالْمُسْلِمَاتِ وَالْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَالْقَانِتِينَ وَالْقَانِتَاتِ وَالصَّادِقِينَ وَالصَّادِقَاتِ وَالصَّابِرِينَ وَالصَّابِرَاتِ وَالْخَاشِعِينَ وَالْخَاشِعَاتِ وَالْمُتَصَدِّقِينَ وَالْمُتَصَدِّقَاتِ وَالصَّائِمِينَ وَالصَّائِمَاتِ وَالْحَافِظِينَ فُرُوجَهُمْ وَالْحَافِظَاتِ وَالذَّاكِرِينَ اللَّهَ كَثِيرًا وَالذَّاكِرَاتِ أَعَدَّ اللَّهُ لَهُمْ مَغْفِرَةً وَأَجْرًا عَظِيمًا}}<ref>«بی‌گمان خداوند برای مردان و زنان مسلمان و مردان و زنان مؤمن و مردان و زنان فرمانبردار و مردان و زنان راست‌گفتار و مردان و زنان شکیبا و مردان و زنان فرمانبردار و مردان و زنان بخشنده و مردان و زنان روزه‌دار و مردان و زنان پاکدامن و مردان و زنانی که خداوند را بسیار یاد می‌کنند، آمرزش و پاداشی سترگ آماده کرده است» سوره احزاب، آیه ۳۵.</ref>.<ref>تفسیر ابن ابی حاتم، ج ۹، ص ۳۱۳۳؛ روض‌الجنان، ج ۱۵، ص ۴۲۱؛ نهج البیان، ج ۴، ص ۲۲۵.</ref> برخی گفته‌اند: این اولین آیه‌ای است که درباره زنان فرود آمده و از آنان به خوبی یاد شده است.<ref>تفسیر ماوردی، ج ۴، ص ۴۰۴.</ref>