لشکر: تفاوت میان نسخه‌ها

لشکر (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۴۲

۲٬۸۵۴ بایت اضافه‌شده ، ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۱

بدون خلاصۀ ویرایش

دیداریویکی‌متن

Jaafari

مدیران

۸۱٬۲۴۸

ویرایش

@@ خط ۴: / خط ۴: @@
 : <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
 <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">
-: <div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[لشکر در قرآن]] | [[لشکر در حدیث]] | [[لشکر در تاریخ اسلامی]] | [[لشکر در فقه سیاسی]]</div>
+: <div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[لشکر در قرآن]] | [[لشکر در حدیث]] | [[لشکر در فقه سیاسی]] | [[لشکر در معارف دعا و زیارات]] | [[لشکر در معارف و سیره سجادی]] | [[لشکر در معارف و سیره رضوی]] | [[لشکر در معارف مهدویت]]</div>
 <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">
 : <div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[لشکر (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
@@ خط ۱۱: / خط ۱۱: @@
 ==مقدمه==
 *اعوان و [[انصار]]<ref>ابن‌فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۱، ص۴۸۵.</ref>، لشکر، [[عسکر]]<ref>ابن‌منظور، لسان العرب، ج۳، ص۱۳۲.</ref>، [[سپاه]]، گروهی سازمان‌ یافته برای [[دفاع]] از مرام یا شخص یا [[یاری]] و تقویت آن <ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۲، ص۱۲۰.</ref>.
-*{{متن قرآن|وَإِنَّ جُنْدَنَا لَهُمُ الْغَالِبُونَ}}<ref>«و بی‌گمان تنها سپاه ماست که پیروز است» سوره صافات، آیه ۱۷۳.</ref>.
+{{متن قرآن|وَإِنَّ جُنْدَنَا لَهُمُ الْغَالِبُونَ}}<ref>«و بی‌گمان تنها سپاه ماست که پیروز است» سوره صافات، آیه ۱۷۳.</ref>.
-*برخی احتمال فارسی‌ بودن ریشه [[جُند]] را مطرح کرده‌اند، [[آرتور جفری]] می‌نویسد: امکان دارد، این واژه از اصل [[ایرانی]] خود "گُند پهلوی" مستقیماً به [[زبان عربی]] رفته باشد، اما احتمال بیشتر آن است که این کار از طریق زبان آرامی انجام گرفته باشد<ref>بهاءالدین خرمشاهی، واژه‌های دخیل در قرآن مجید، ص۱۷۰. همو، قرآن کریم، ترجمه، توضیحات و واژه‌نامه، ص۶۹۰.</ref>. جمع [[جند]]، [[جنود]] و أجناد ذکر شده است<ref>حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۱۰۰.</ref>.<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص:۲۱۱-۲۱۲.</ref>.
+برخی احتمال فارسی‌ بودن ریشه [[جُند]] را مطرح کرده‌اند، [[آرتور جفری]] می‌نویسد: امکان دارد، این واژه از اصل [[ایرانی]] خود "گُند پهلوی" مستقیماً به [[زبان عربی]] رفته باشد، اما احتمال بیشتر آن است که این کار از طریق زبان آرامی انجام گرفته باشد<ref>بهاءالدین خرمشاهی، واژه‌های دخیل در قرآن مجید، ص۱۷۰. همو، قرآن کریم، ترجمه، توضیحات و واژه‌نامه، ص۶۹۰.</ref>. جمع [[جند]]، [[جنود]] و أجناد ذکر شده است<ref>حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۱۰۰.</ref>.<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص:۲۱۱-۲۱۲.</ref>.
+*پس از شکل‌گیری [[حکومت اسلامی]] در [[مدینه]]، [[پیامبر]]{{صل}} درصدد تشکیل نیروهای رزمی برآمد. با گذشت زمان، این نیروها در امور [[جنگی]]، از تجربه‌های کافی برخوردار گشتند و همین امر، [[زمینه‌ساز]] سپاهی [[عظیم]] از [[قبایل عرب]] - به ویژه [[مردم مدینه]]، طایف و دیگر [[شهرها]] - گردید. اوج شکل‌گیری سپاه [[منظم]] و منسجم [[اسلام]] در [[فتح مکه]] بود که برخی از واحدهای آن عبارت بودند از<ref>تاریخ التمدن الاسلامی، ج۱، ص۱۶۱.</ref>:
+#سپاه هزار نفری از [[بنی سلیم]]؛
+#سپاه پانصد نفری به [[فرماندهی]] [[زبیر بن عوام]] از [[مهاجران]]؛
+#سپاه پانصد نفری از بنی کعب؛
+#سپاه هزار نفری از تیره مزینه؛
+#سپاه هشتصد نفری از تیره [[جهینه]] و....
+تمامی این [[سپاهیان]]، دارای [[فرماندهی]] [[قوی]] و نیروهای منسجم و [[منظم]] سازمان یافته بودند. مهم‌ترین گروه از این نیروها، حدود پنج هزار تن از رزم‌آوران بودند که با دو هزار سرباز زره‌پوش و ساز و برگ و [[سلاح]] کامل، همراه با تعداد زیادی اسبان [[تندروی]] [[عربی]] و شتران سرخ مو، تشکیل یافت و نام دیگر آن "کتیبۀ خضرا" - [[لشکر]] سبز - بود<ref>المغازی، ح۲، ص۸۰۱-۷۷۹؛ شرح نهج البلاغه، ج۱۷، ص۲۷۱-۲۷۰.</ref>. چنین سپاه عظیمی، پشتوانۀ [[سیاسی]] و [[امنیتی]] مهمّی بود که [[کافران]] را به [[تسلیم]] واداشت. [[امام علی]]{{ع}}، نیروهای نظامی و [[ارتش]] [[قوی]] را عامل قوام و دوام [[حکومت]] و سبب [[عزت]] [[دین]]، [[امنیت]] و [[استقلال]] [[دارالاسلام]] می‌داند<ref>نهج البلاغة، نامۀ ۵۳.</ref><ref>[[اباصلت فروتن|فروتن، اباصلت]]، [[علی اصغر مرادی|مرادی، علی اصغر]]، [[واژه‌نامه فقه سیاسی (کتاب)|واژه‌نامه فقه سیاسی]]، ص ۱۲۱.</ref>.
 == جستارهای وابسته ==
@@ خط ۲۱: / خط ۳۰: @@
 ==منابع==
 * [[پرونده:1379779.jpg|22px]] [[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|'''فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم''']]
+* [[پرونده:11677.jpg|22px]] [[اباصلت فروتن|فروتن، اباصلت]]، [[علی اصغر مرادی|مرادی، علی اصغر]]، [[واژه‌نامه فقه سیاسی (کتاب)|'''واژه‌نامه فقه سیاسی''']]
 ==پانویس==