غیلان بن سلمه: تفاوت میان نسخه‌ها

گفته شده از [[ابن عباس]] درباره این [[آیه]] خداوند: {{متن قرآن|وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْ}}<ref>«و جامه‌ات را پاکیزه گردان» سوره مدثر، آیه ۴.</ref> پرسیده شد. او گفت: "لباس [[معصیت]] نپوشید و [[مکر]] و [[حیله]] به کار نبندید". سپس گفت: "از [[غیلان بن سلمه]] شنیدم که می‌گفت: من به [[لطف خداوند]] [[لباس]] [[فاجران]] را نمی‌پوشم و [[مکر]] و حیله‌ای به کار نمی‌برم"<ref>{{عربی|انی بحمدالله لا ثوب فاجر لبست ولامن غدرة أتقنع}}؛ الاصابه، ابن حجر، ج۵، ص۲۵۷.</ref>.

 

در [[زمان جاهلیت]] [[قبیله بنی عامر]] و [[قبیله ثقیف]] را در [[طائف]] [[غارت]] کردند. قبیله ثقیف از [[قبیله]] [[بنی نصر بن معاویه]] کمک خواستند، زیرا با هم، هم [[پیمان]] بودند ولی بنی نصر کمکی به آنها نکردند. پس قبیله ثقیف به سوی [[بنی عامر]] حرکت کردند و فرماندۀ ایشان غیلان بن سلمه بود. [[جنگ]] [[سختی]] شروع شد و بنی عامر[[شکست]] خوردند و [[غیلان]] شعری را در این باره سرود: [[اهل]] روستاهای عوف و دهمان (دو [[طائفه]]) را با [[نکوهش]] [[وداع]] کن. آنها که به [[خواب]] چاشت فرو رفته بودند، در حالی که لشکری از [[فرزندان]] هصان در سرزمینشان پیاده شدند؟ و آنگاه که در دل‌شان دو دلی پدیدار شد، گفتند: با [[شمشیر]] عوف باشیم یا شمشیر غیلان؟ ای بی [[پدران]]! شما بردگان را از ما دور کنید، ما به [[اعراب]] شان می‌پردازیم، هرکه باشد<ref>{{عربی|ودع بذم إذا ما حان رحلتنا [[أهل]] الحظائر من [[عوف]] و دهمانا

أغنوا الموالی عا لا أبا لکم إنا سنعنی صریح القوم من کانا}}؛ الاغانی، ابوالفرج اصفهانی، ج۱۳، ص۱۳۹.</ref>.

 

همچنین [[نقل]] شده، [[خثعم]] عده‌ای را از [[یمن]] گرد آورد و با [[قوم]] ثقیف طائف جنگید. [[فرمانده]] این [[جنگ]] غیلان بن سلمه بود، جنگ شدیدی پیش آمد و غیلان توانست آنها را [[شکست]] داده و عده‌ای از ایشان را [[اسیر]] کند. او سپس این [[شعر]] را سرود: ای [[خواهر]] [[خثعم]]، به ما خبر بده به چه کار [[قوم]] خود می‌بالی؟! ماسوارگان را از اطراف [[سرزمین]] وج و از قوم لیث باز آر. ما هم در صبحگاه و هم شامگاه آن اسب‌ها را دیدیم که بر آنها نشان‌های [[قهرمانی]] بود. غروب شب پنجم نیز گذشت و این [[خواری]] ادامه داشت و ما ایشان را از ریشه کندیم. دیده بانان شما با چشمان‌شان به ما نگاه می‌کردند و ماگمان‌شان را به [[یقین]] رساندیم. شمشیرهای درخشانی را در خانه‌هایشان دیدند که هرگاه که کشیده می‌شد، چشمان بینندگان را فرا می‌گرفت. آن [[زنان]] شما را در خانه‌هایشان در حالی رها کردند که بر [[همسران]] و فرزندانشان می‌گریستند. به شما گروه خود را گرد آوردید و به سراغ ما آمدید. آیا می‌دانی کسانی که به سراغ ما آمدند، به چه حالی افتادند؟<ref>{{عربی|ألا یا أخت [[خثعم]] خبرینا بأی [[بلاء]] قوم تفخرینا

جمعتم جمعکم فطلبتمونا فهل أنبئت حال الطالبینا}}؛الاغانی، ابوالفرج اصفهانی، ج۱۳، ص۱۴۰.</ref>

 

گاهی درباره مکان‌ها به اشعار [[شاعران]] استناد می‌شود. مثلا درباره محلی با عنوان سویداء که اسم تصغیر سوداء است و مکانی است که از آن تا [[مدینه]] دو شب [[راه]] است و در راه [[شام]] واقع شده، به [[شعر]] [[غیلان]] استناد می‌شود که گفته: بدرستی که گرچه [[خویشان]] من عزیزند، من اینک در سویدا غریبم<ref>{{عربی|إنی فاعلم و إن عز أهلی بالسویداء الغداة غریب}}؛ الاغانی، ابوالفرج اصفهانی، ج۱۳، ص۱۳۶.</ref>.

 

همچنین این [[بیت]] از غیلان [[نقل]] شده: هرگاه سپیدی مو ظاهر شد، پس از آن عمری است که تا سر آید، مجال نفس کشیدنی هست<ref>{{عربی|الشیب إن یظهر فإن وراءه عمرا یکون خلاله متنفس}}؛ عیون الأخبار، ابن قتیبه دینوری، ج۴، ص۵۲.</ref>.<ref>[[عبدالرضا عسکری|عسکری، عبدالرضا]]، [[غیلان بن سلمه (مقاله)|مقاله «غیلان بن سلمه»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۶ (کتاب)|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۶، ص۴۷۲-۴۷۴.</ref>