ایمان ابوطالب: تفاوت میان نسخه‌ها

[[ابوطالب بن عبدالمطلب بن هاشم بن عبدمناف]]، عمو و حامی [[پیامبر]] {{صل}} و [[پدر]] [[حضرت علی]]{{ع}}، حدود هشتاد و چند سال [[قبل از هجرت]] متولد شد. نام وی [[عبدمناف]] و به [[نقلی]] [[عمران]] ـ، و به [[جهت]] فرزند بزرگش طالب به "[[ابوطالب]]" مشهور شد. ابوطالب [[رئیس]] [[خاندان]] [[بنی هاشم]] و [[وارث]] دو [[منصب]] مهم رفادت (مهمانداری [[حاجیان]]) و سقایت (آب رساندن به حاجیان) بود.

در حمایت‌های بی‌دریغ ابوطالب از [[پیامبر گرامی اسلام]] {{صل}} تردیدی نیست، ولی در [[ایمان آوردن]] او به [[آیین اسلام]] [[اختلاف]] شده است.

#دیدگاه [[نزدیکان]] وی زیرا [[پیامبر]] {{صل}} و [[اهل بیت]]{{ع}} [[معصوم]] بوده و [[رأی]] آنان [[حجّت]] معتبر است. و اینها، علاوه بر دلایلی است که [[مشرک]] بودن آباء و امّهات [[امامان]] و [[انبیاء]] را به طور عموم [[نفی]] می‌‌کند.

ابوطالب کسی بود که همسرش [[فاطمه بنت اسد]] را به اسلام [[دعوت]] کرد <ref>شرح نهج البلاغه، ج۱۳، ص ۲۷۲.</ref>، وقتی فرزندش [[علی]]{{ع}} را دید که سمت راست پیامبر ({{صل}} و همراه وی به [[نماز]] ایستاده نه تنها او را منع نکرد، بلکه او را به [[همراهی با پیامبر]] {{صل}} [[فرمان]] داد، به فرزند دیگرش [[جعفر]] نیز گفت کنار [[رسول خدا]] {{صل}} و در طرف چپ او نماز بگزار <ref>[[اسد]] الغابه، ج۱، ص ۳۸۷ ؛ سیره [[حلبی]]، ج۱، ص ۴۳۳</ref>. از سپردن پیامبر ({{صل}} به [[قریش]] که با بالا گرفتن دعوت اسلام به [[اندیشه]] [[قتل]] وی افتاده بودند خودداری کرد <ref>ابن هشام، ج۱، ص ۲۶۷ ؛[[تاریخ]] [[یعقوبی]]، ج۲، ص ۲۵ و ۳۱.</ref>. و در [[محاصره اقتصادی و اجتماعی]] [[مسلمین]]، همراه [[مسلمانان]] به [[شعب ابوطالب]] رفت و در آنجا متحمل درد و [[رنج]] فراوان گشت. وقتی <ref>سیره ابن هشام، ج۲، ص ۳۰.</ref>. برادرش [[حمزه]] به اسلام گروید، شعری در [[تجلیل]] از او سرود وقتی یکی از مشرکان (ابن الزبعری) در [[مسجدالحرام]] مشتی [[خون]] و سرگین بر چهره [[پیامبر]] {{صل}} می‌‌مالد، [[ابوطالب]] [[شمشیر]] حمایل کرده به [[مسجدالحرام]] می‌‌رود و همان کار را بر سر او می‌‌آورد <ref>کافی، ج۱، ص ۴۴۹، [[کتاب الحجة]].</ref>، در [[شعب ابوطالب]] برای [[حفظ جان]] پیامبر ({{صل}} [[کودک]] خردسال خود [[علی]]{{ع}} را هر شب جای او می‌‌خواباند و [[رنج]] [[غربت]] فرزند دیگر خود [[جعفر]] را در [[هجرت به حبشه]] [[تحمل]] می‌‌کرد.اینها همه نمی‌توانست ناشی از [[انگیزه]] [[عاطفی]] و [[غیرت]] [[خویشاوندی]] و قبیله‌ای باشد، زیرا اگر [[محمد]] {{صل}} فرزند برادرش است علی{{ع}} فرزند خودش است، چرا فرزند خود را فدای برادرزاده‌اش می‌‌کند؟

سخنان و اشعاری که در [[تأیید]] [[پیامبر]]{{صل}} از ابوطالب در منابع معتبر نقل شده بسیار زیاد و [[متجاوز]] از هزار [[بیت]] است که هم اکنون در کتاب و به نام "[[دیوان]] اشعار ابوطالب" گردآوری شده است. ابن ابی‌الحدید <ref>شرح نهج البلاغه، ج۱۴، ص ۷۸</ref> هر چند این اشعار را در لفظ [[متواتر]] نمی‌داند امّا در دلالت بر [[تصدیق]] ابوطالب به [[نبوّت]] [[پیامبر اسلام]] {{صل}} متواتر [[معنوی]] می‌‌داند. [[علامه امینی]] نیز با [[تعجب]] می‌‌پرسد که اگر این تعابیر گوناگون که در اشعار وی آمده [[شهادت]] و اعتراف به [[نبوت]] [[رسول خدا]] {{صل}} بشمار نیاید پس اعتراف و [[شهادت به نبوت]] چگونه است؟ <ref>[[الغدیر]]، ج۷، ص ۳۴۱.</ref>.

ابوطالب در [[وصف پیامبر]] {{صل}} در ضمن قصیده لامیّه‌اش که [[شهرت]] بسیار دارد می‌‌گوید: "سپید چهره‌ای که از ابرها به آبروی او [[باران]] [[طلب]] شود و [[پناه]] [[یتیمان]] و نگهدار [[بیوه]] [[زنان]] باشد

پیامبر {{صل}} در [[فوت ابوطالب]] سخت گریست و از خداوند برای او [[طلب]] [[مغفرت]] کرد. <ref>شرح نهج البلاغه، ج۱۴، ص ۷۶.</ref> و فرمود: در [[اذیت]] و [[رنج]]، آنچه [[قریش]] بر سرم آوردند کمتر از [[مصیبت]] ابوطالب بود و در جریان دعوتم بازو و نگهدار من بود و تا زمانی که ابوطالب زنده بود [[قریشیان]] نمی‌توانستند مرا اذیت کنند <ref>[[سیره]] ابن [[هشام]]، ج۲، ص ۳۰.</ref> و هنگام [[دفن]] وی فرمود: ای عمو مرا در [[کودکی]] پرورش دادی، در [[یتیمی]] [[کفالت]] کردی و در بزرگی یاری نمودی، پس خداوند جزای خیرت دهد. <ref>[[تاریخ]] [[یعقوبی]]، ج۲، ص ۳۵۰.</ref>. پیامبر ({{صل}} در [[تشییع جنازه]] او شرکت کرد و [[وعده]] کرد که [[روز قیامت]] برای پسر و [[مادر]] و عمویش [[ابوطالب]] [[شفاعت]] کند <ref>[[تاریخ]] [[یعقوبی]]، ج۲، ص ۳۵.</ref> با آنکه [[تشییع جنازه]] [[کافر]] و [[شفاعت]] وی صحیح نیست.