پیروزی در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

[[قرآن کریم]] در آیاتی به [[امید]] کافران برای پیروزی بر [[صالحان]] اشاره می‌‌کند. ([[اعراف]] / ۷، ۱۱۳؛ شعراء / ۲۶، ۴۱) کافران برای دستیابی به این پیروزی به غیر [[خدا]] [[دل]] بسته (شعراء / ۲۶، ۴۴) و به رفتارهایی غیر منطقی [[متوسل]] می‌‌شوند. (فصّلت / ۴۱، ۲۶) کافران [[پیروزی]] خود بر [[صالحان]] را دلیلی بر پای‌‌بندی به [[مذهب]] خویش و عدم [[پیروی از پیامبران]] [[الهی]] می‌‌شمرند. (شعراء / ۲۶، ۴۰) <ref>تفسیر [[بیضاوی]]، ج ۴، ص ۲۳۷؛ منهج الصادقین، ج ۶، ص ۴۴۳؛ الصافی، ج ۴، ص ۳۴. <ref/> [[شیطان]] نیز در این میان به [[کافران]] [[وعده]] [[یاری]] و [[غلبه]] بر [[مؤمنان]] می‌‌دهد؛ اگرچه با رسیدن [[نصرت]] و پیروزی الهی، کافران را تنها گذاشته و از عمل به وعده خود [[ناتوان]] می‌‌ماند. ([[انفال]] / ۸، ۴۸) <ref>جامع البیان، مج ۶، ج ۱۰، ص ۲۵ ـ ۲۸؛ [[مجمع البیان]]، ج ۴، ص ۴۷۷. <ref/> [[قرآن کریم]] با اشاره به [[پرسش]] همراه با [[تمسخر]] کافران از زمانِ فرا رسیدن پیروزی مؤمنان، ([[سجده]] / ۳۲، ۲۸) آنان را به پیروزی نهایی صالحان توجه داده و غلبه کافران بر آنان را [[نفی]] کرده است. ([[انبیاء]] / ۲۱، ۴۴) <ref>جامع‌‌البیان، مج ۱۰، ج ۱۷، ص ۴۲؛ [[تفسیر ابن کثیر]]، ج ۳، ص ۱۸۹؛ [[الدرالمنثور]]، ج ۴، ص ۶۸. <ref/> قرآن کریم به واکنش [[منافقان]] در برابر پیروزی [[مسلمانان]] نیز توجه کرده است. منافقان در ابتدا سعی می‌‌کنند با یاری [[دشمنان اسلام]] از پیروزی مسلمانان جلوگیری کنند. ([[مائده]] / ۵، ۵۲) آنان با وارونه نشان دادن امور به [[پیامبر]] سعی در جلوگیری از غلبه[[حق]] دارند ([[توبه]] / ۹، ۴۸) و در این [[راه]] از [[ایجاد اختلاف]] در صفوف مسلمانان نیز دریغ ندارند. (توبه / ۹، ۴۸) آنان [[وعده الهی]] به پیروزی مؤمنان را [[دروغ]] و [[فریب]] می‌‌انگارند ([[احزاب]] / ۳۳، ۱۲)؛ <ref>تفسیر [[قرطبی]]، ج ۱۵، ص ۱۶۱ ـ ۱۶۳؛ [[تفسیر بیضاوی]]، ج ۴، ص ۳۶۶؛ [[المیزان]]، ج ۱۶، ص ۲۸۶. <ref/> اما باز هم با برخوردی دوگانه خود را از سویی به مسلمانان و از سوی دیگر به کافران نزدیک می‌‌کنند تا در صورت پیروزی هریک از دو طرف بی‌‌نصیب نمانند: «اَلَّذینَ یَتَرَبَّصونَ بِکُم فَاِن کَانَ لَکُم فَتحٌ مِنَ اللّهِ قَالوا اَلَم نَکُن مَعَکُم و اِن کَانَ‌‌لِلکـفِرینَ نَصیبٌ قالوا اَلَم نَستَحوِذ عَلَیکُم و نَمنَعکُم مِنَ‌‌المُؤمِنین.»...([[نساء]] / ۴، ۱۴۱) <ref> [[تفسیر]] [[قرطبی]]، ج ۵، ص ۴۱۹؛ [[المیزان]]، ج ۵، ص ۱۱۶. <ref/> [[خداوند]] آنان را از [[پشیمانی]]، هنگام [[پیروزی]] [[مسلمانان]] [[بیم]] می‌‌دهد: «... ‌‌فَعَسَی اللّهُ اَن یَأتِیَ بِالفَتحِ اَو اَمر مِن عِندِهِ فَیُصبِحوا عَلیما اَسَرّوا فی اَنفُسِهِم نـدِمین».([[مائده]] / ۵، ۵۲) <ref> [[تفسیر ابن کثیر]]، ج ۲، ص ۷۱. <ref/> پس از [[پیروزی اسلام]]، [[منافقان]] اگرچه از این مطلب ناراحت هستند: «... حَتّی جاءَ الحَقُّ و ظَهَرَ اَمرُ اللّهِ و هُم کـرِهون»([[توبه]] / ۹، ۴۸)؛ <ref>مجمع البیان، ج ۵، ص ۶۵؛ المیزان، ج ۹، ص ۲۹۰ ـ ۲۹۱. <ref/> اما برای بهره‌‌گیری از [[غنیمت]] و امکانات مادی پیروزی، خود را به مسلمانان نزدیک کرده،<ref>جامع‌‌البیان، مج ۴، ج ۵، ص ۲۲۹؛ تفسیر ابن کثیر، ج ۱، ص ۴۶۸. <ref/> آرزوی [[همراهی]] با مسلمانان را دارند. (نساء / ۴، ۷۳) <ref>تفسیر قرطبی، ج ۵، ص ۲۲۹؛ تفسیر ابن کثیر، ج ۱، ص ۵۳۷؛ [[تفسیر بیضاوی]]، ج ۲، ص ۲۱۷. <ref/>.<ref>[[حمید بیگ‌زاده جلالی|بیگ‌زاده جلالی، حمید]]، [[ پیروزی (مقاله)|مقاله «پیروزی»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶.</ref>